บทที่ 1118 ไม่กล้าคว้าของสูง

“เด็กดี” เหลียงซินเวยก็ได้ยิ้มแล้วก็ลูบหัวของเสี่ยวเป่า ก็ได้หันไปพูดกับอานอาน “อานอาน ได้เรียกคุณน้าสื้อสื้อหรือยัง?”

พออานอานได้ยิน ก็ได้รีบลุกขึ้น “คุณน้าสื้อสื้อ”

เจียงสื้อสื้อหลุดขำ “ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ ก็คิดว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง”

“ได้เหรอครับ?” อานอานก็ได้ตามอย่างระวัง

“แน่นอนว่าได้จ้ะ”

ได้รับการยืนยันของเธอ อานอานก็ได้มองไปรอบๆ สายตาก็ได้มีความอิจฉาส่องออกมา

เขาก็อยากที่จะอยู่ในบ้านที่ใหญ่แบบนี้เหมือนกัน

“อานอาน”

อานอานก็ได้หันหน้าไปมองเหลียงซินเวย เห็นว่าเหลียงซินเวยส่ายหน้าเบาๆ

เขาเป็นเด็กฉลาดคนหนึ่ง ก็ได้เข้าใจความหมายที่จะสื่อทันที รีบนั่งลงอย่างสุภาพ ไม่กล้าที่จะมองไปรอบๆ

เห็นแบบนั้น เจียงสื้อสื้อก็ได้พูดว่า “เวยเวย นี่เธอเกรงใจเกินไปแล้ว”

เหลียงซินเวยก็ได้ลูบหัวอานอาน มุมปากก็ได้ยิ้มอย่างไม่รู้ควรทำยังไง “พี่สื้อสื้อ อานอานยังเด็ก ฉันไม่อยากให้เขาอยากได้ในสิ่งที่เอามาไม่ได้ อีกอย่างฉันก็ไม่สามารถที่จะให้ได้”

บรรยากาศก็ได้กดดันเล็กน้อย

เจียงสื้อสื้อก็ได้รีบเปลี่ยนเรื่องคุย “เสี่ยวเป่า พาพี่อานอานแล้วก็น้องไปเล่นที่ชั้นบน หม่ามี๊จะพูดคุยกับคุณน้าเวยเวย”

เสี่ยวเป่าก็ได้ตอบรับอย่างว่าง่าย “ครับ” ก็ได้เดินไปหน้าอานอาน “พี่อานอาน ไปเล่นกับผมที่ชั้นบนเถอะ”

อานอานมองไปทางเหลียงซินเวยด้วยสายตาอยากถามความเห็น เห็นเหลียงซินเวยพยักหน้า เขาถึงได้ลุกขึ้น แล้วก็ตามเสี่ยวเป่าเถียนเถียนขึ้นไป

รอให้พวกเด็กๆ ออกไป เหลียงซินเวยก็ได้พูดว่า “พี่สื้อสื้อ พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นยังจำได้ดี หญิงสาวต่างชาตินั้นไม่ใช่ของดีอะไร เธอนั้นเป็นห่วงว่าพี่สื้อสื้อจะเป็นอันตรายตลอด

“ฉันไม่เป็นไร” เจียงสื้อสื้อก็ได้เม้มปากยิ้ม

เหลียงซินเวยก็ได้โล่งอก “งั้นก็ดี”

ทั้งสองก็ได้ตกอยู่ในความเงียบๆ ก็ได้นั่งเงียบอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรไปชั่วขณะ

ในเวลานี้ ซ่างหยิงก็ได้ยกเอาน้ำชาของหวานเข้ามา

“สื้อสื้อ คนนี้เป็นเพื่อนของหนูเหรอ” ซ่างหยิงก็ได้หัวเราะแล้วมองไปทางเหลียงซินเวย

เหลียงซินเวยก็ได้รีบลุกขึ้นยืน พยักหน้าเล็กน้อย “สวัสดีค่ะ คุณน้าสะใภ้”

“สวัสดีจ้ะ รีบนั่งลง” ซ่างหยิงก็ได้ให้เธอนั่งลง ยกชาให้เธอ “นี่เป็นชาดอกไม้ที่น้าทำเอง เธอดื่มดู”

“ขอบคุณค่ะคุณน้า”

เหลียงซินเวยก็ได้รับมา ก็ได้จิบไปเล็กน้อย ตาก็ได้เป็นประกาย “อร่อยมากเลยค่ะ”

ซ่างหยิงก็ได้ยิ้มออกมาราวกับดอกไม้ “งั้นก็ดีจ้ะ”

“ปกติคุณน้าสะใภ้ของฉันชอบทำชาดอกไม้ แล้วอบบิสกิตอะไรพวกนั้นเอามากๆ ตอนนี้ได้ยินเธอบอกว่าชาดอกไม้อร่อย น้าต้องดีใจมากๆ”

เจียงสื้อสื้อก็ได้เลิกคิ้วให้ซ่างหยิง “ใช่ไหมคะ? คุณน้า”

“แน่นอนอยู่แล้ว” ซ่างหยิงก็ได้ยิ้มแล้วพูด “หนูรีบลองชิมบิสกิต ดูว่าอร่อยไหม”

เหลียงซินเวยก็ได้เอาบิสกิตเข้าปากอย่างว่าง่าย รสชานมที่เข้มข้นก็ได้ละลายอยู่ในปากทันที เป็นรสที่เธอชอบ

เธอก็ได้พยักหน้าอย่างตั้งใจทันที “อร่อยมาก หนูชอบมากค่ะ”

“ชอบก็กินเยอะหน่อย” ซ่างหยิงก็ได้ผลักจากบิสกิตไปตรงหน้าเธอ

“ขอบคุณค่ะคุณน้า”

“ไม่ต้องเกรงใจจ๊ะ” ซ่างหยิงก็ได้ยิ้มให้เธอ หันหน้าพูดกับเจียงสื้อสื้อ “พวกเธอค่อยๆ คุย น้าไปเตรียมมื้อกลางวันก่อน”

จากนั้น เธอก็ได้พูดกับเหลียงซินเวยว่า “กลางวันนี้ก็อยู่ทานข้าวด้วยกันนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ พวกเรากลับไปทานก็พอ” เหลียงซินเวยไม่กล้าที่จะรบกวนนาน ก็ได้รีบปฏิเสธ

ได้ยินแบบนั้น ซ่างหยิงก็ได้แกล้งทำเป็นหน้าเสีย “กลัวว่าอาหารที่ทำมาไม่ถูกปากเหรอ?”