บทที่ 1135 นังตัวดี ยังคิดจะหนีอีกเหรอ

เย่เสี่ยวอี้ลงมาชั้นล่าง หาเหลียงซินเวยจนพบ “อีกเดี๋ยวก็จะตัดเค้กแล้ว แต่ทำไมเทียนยังอยู่ที่ชั้นบน เธอช่วยขึ้นไปหยิบให้ฉันหน่อยได้ไหม”

“คุณเย่ คุณให้คนรับใช้ของคุณไปหยิบ จะดีกว่ามั้ยคะ” เหลียงซินเวยปฏิเสธอย่างอ่อนโยน

เป็นไปได้ยากมากที่เย่เสี่ยวอี้จะพูดกับเธออย่าง

เกรงอกเกรงใจขนาดนี้ แต่เพราะเป็นไปได้ยาก ดังนั้นในใจจึงระมัดระวังตัวมากขึ้น เกรงว่าชั้นบนจะมีกับดักอะไรรอให้ตนเองตกลงไปอยู่

“ฉันให้เธอไปหยิบ เธอก็ต้องไปหยิบ!” เย่เสี่ยวอี้เบะปากพูดด้วยเสียงเกรี้ยวกราด

เหลียงซินเวยรู้ว่าไม่อาจปฏิเสธได้ ได้แต่จำใจยอม “ค่ะ ฉันจะขึ้นไปหยิบ”

พอเธอรับปาก เย่เสี่ยวอี้ยิ้มออกทันที “ชั้นสองห้องที่สองด้านซ้ายมือ”

“ค่ะ”

เหลียงซินเวยวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์

เธอไม่เห็นว่าเย่เสี่ยวอี้ที่อยู่ด้านหลังมุมปากยิ้มอย่างผู้ชนะ

ต่อไปก็จะมีเรื่องน่าสนุกให้ดูแล้ว

เหลียงซินเวยหาห้องที่เย่เสี่ยวอี้บอกเจอแล้ว ผลักประตูเดินเข้าไป

ในห้องไม่ได้เปิดไฟ มืดสนิททั้งห้อง

เธอยื่นมือไปคิดจะเปิดไฟ ทันใดนั้นก็ถูกมือใครคนหนึ่งโอบเอวเอาไว้

“ว้าย！” เธอกรีดร้อง ดิ้นรนตามสัญชาตญาณ

“สาวสวย ไม่ต้องกลัว” เสียงน่าขยะแขยงของผู้ชายดังขึ้นข้างหู

“คุณปล่อยฉันนะ！ปล่อยฉัน！” เหลียงซินเวยออกแรงขัดขืน เพราะความหวาดกลัว จึงร้องไห้อย่างทนไม่ไหว

น่าเสียดายที่แรงผู้หญิงไม่อาจสู้แรงผู้ชายได้ เธอดิ้นจากมือชายหนุ่มไม่หลุด

ทันใดนั้น โลกก็พลิกกลับตาลปัตร

เธอถูกชายหนุ่มแบกขึ้นบนบ่า

“คุณจะทำอะไร” เธอทุบที่ศีรษะของชายหนุ่มอย่างแรง สองเท้าดิ้นรนขัดขืนไม่หยุด

ชายหนุ่มถูกตีจนเจ็บแล้ว จับสองมือเธอเอาไว้ ด่ากราดออกมาว่า “นังตัวดี ถ้าแกกล้าตีฉันอีกที ฉันจะทำให้แกร้องครวญครางหาพ่อแม่เลย”

จากนั้น เหลียงซินเวยก็ถูกโยนลงบนเตียง

เธอรีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคุ้นชินกับความมืดแล้ว สามารถมองเห็นร่างของอีกฝ่ายว่าเป็นชายร่างตุ้ยนุ้ย

ฉวยจังหวะที่ชายหนุ่มไม่ทันระวัง กระโดดลงไป วิ่งไปเปิดประตู

แต่ไม่ว่าจะดึงอย่างไร ประตูก็เปิดไม่ออกเลย

ถูกล็อกเอาไว้แล้ว!

“นังตัวดี ยังคิดจะหนีอีกเหรอ ฉันจะดูสิว่าจะหนีไปทางไหน!”

เสียงกระหยิ่มยิ้มย่องใจของชายหนุ่มดังขึ้นด้านหลัง

เหลียงซินเวยหลับตาอย่างสิ้นหวัง น้ำตาค่อยๆไหลลงมาอาบแก้ม

หรือว่าจะทำได้แค่นี้จริงๆเหรอ

ทันใดนั้น ในหัวสมองก็มีรอยยิ้มของอานอาน รวมถึง……ฟางยู่เชินผุดขึ้นมา

น้ำตาก็ยิ่งไหลพรากทันที

“ขอแค่แกเชื่อฟัง ฉันก็จะปฏิบัติกับแกอย่างดี” ชายหนุ่มค่อยๆเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว

เหลียงซินเวยลืมตา ทุบประตูอย่างแรง ร้องตะโกนเสียงดังว่า “มีใครอยู่มั้ยคะ ช่วยฉันด้วย! ช่วยด้วย!”

ชายหนุ่มตกใจรีบพุ่งมา ด่าว่า“นังตัวดี แกคิดจะฆ่าฉันให้ตายใช่มั้ย”

เหลียงซินเวยรีบจับที่ลูกบิดประตู ส่ายหน้ากับเขา“คุณปล่อยฉันไปเถอะนะ ได้มั้ย ฉันขอร้องละ!”

ชายหนุ่มยิ้มออกมา “เธอเป็นเด็กเหรอ ของที่เข้าปากแล้ว ฉันจะปล่อยไปได้ยังไง”

“ฉันขอร้องคุณละนะ ขอแค่คุณปล่อยฉันไป คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้” เหลียงซินเวยขอร้องอย่างน่าเวทนา

“ทำอะไรก็ได้เหรอ” ชายหนุ่ม “ฮึๆ” หัวเราะออกมา “อย่างนั้นเธอถอดเสื้อผ้าออกให้หมดเลย!”

ได้ยินดังนั้น เหลียงซินเวยก็หน้าซีดเผือดทันที เธอส่ายหน้า “ฉันไม่ทำ”

“ไม่ใช่บอกว่าทำอะไรก็ได้เหรอ” ชายหนุ่มบีบเข้าใกล้เธอ

เหลียงซินเวยออกแรงทุบประตูอีกครั้ง

แต่ทุบได้แค่สองสามครั้ง ก็ถูกชายหนุ่มแบกขึ้นบ่าไปด้วยมือเดียว

ครั้งนี้ เธอไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน แต่จ้องมองประตูที่ล็อกแน่นอย่างสิ้นหวัง

……

เย่เสี่ยวอี้เงยหน้ามองไปที่ชั้นสอง ยิ้มอย่างสะใจ