บทที่ 1140 เป็นห่วงจนตื่นตระหนก

เด็กน้อยสองคนไม่อยู่บ้าน เจียงสื้อสื้อก็ผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย

เธอหมกตัวอ่านหนังสืออยู่ในห้องหนังสือตลอดครึ่งเช้า อาหารกลางวันก้ยังเป็นพ่อบ้านขึ้นมาเรียกเธอ ถึงได้รู้ว่าที่แท้เป็นเวลาเที่ยวแล้ว

หลังจากทานอาหารกลางวันแล้ว เธอก็จะกลับไปพักผ่อนที่ห้อง

เพิ่งจะเข้ามาในห้อง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เป็นเบอร์จากคนแปลกหน้า

พอรับสาย ทางนั้นก็พูดด้วยเสียงที่ร้อนใจว่า “ไม่ทราบว่าคุณคือคุณแม่ของเสี่ยวเป่ากับเถียนเถียนหรือเปล่าคะ”

เจียงสื้อสื้อตื่นตระหนกขึ้นมาโดยไม่อาจควบคุมได้ “ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ”

“พวกเขาสองคนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ค่ะ……”

พอเจียงสื้อสื้อได้ยิน หน้าเธอก็ซีดเผือดลงทันที พอได้ยินทางนั้นแจ้งที่อยู่มา เธอก็วิ่งออกไปอย่างไม่คำนึงถึงอะไรทั้งนั้น

พ่อบ้านเห็นเธอวิ่งลงมาอย่างตื่นตระหนก ก็รีบถามว่า “คุณสื้อสื้อ เกิดเรื่องอะไรคะ”

แต่เจียงสื้อสื้อแทบจะไม่มีเวลาตอบคำถามเขา วิ่งออกไปราวกับคนเสียสติ สตาร์ทรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่นั้นที่คนในโทรศัพท์บอก

ตอนที่รถของเธอขับออกจากคฤหาสน์ รถสีดำที่จอดอยู่ข้างทางก็ขับตามไปทันที

เจียงสื้อสื้อสับสนไปหมด หัวใจก็เต้นเร็วมาก มือที่จับพวงมาลัยก็กำลังสั่นเล็กน้อย

เสี่ยวเป่ากับเถียนเถียน ต้องไม่เป็นอะไร!

ขับผ่าสัญญาณไฟแดงไปสองครั้งติดกัน ในที่สุดเจียงสื้อสื้อก็มาถึงจุดที่เกิดอุบัติเหตุ รถจอดนิ่งสนิทแล้ว เธอก็เปิดประตูรถลงมาทันที

แต่ที่น่าแปลกมากก็คือ ไม่ต้องพูดถึงอุบัติเหตุ แม้แต่เงาคนสักคนยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ

นี่ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เจียงสื้อสื้อมองไปรอบๆ ในหัวสมองว่างเปล่า ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงคนที่โทรศัพท์มาแจ้งเธอคนนั้น

เธอโทรไปแล้ว แต่ไม่มีคนรับสาย

จากนั้น เธอก็รู้สึกได้ว่าตนเองถูกหลอกแล้ว

ช่วงนี้เธอออกจากบ้านไม่ได้ ดังนั้นจึงมีคนเอาเสี่ยวเป่ากับเถียนเถียนมาหลอกให้เธอออกจากบ้าน

คิดมาถึงตรงนี้ เจียงสื้อสื้อยกขาเตรียมจะวิ่งไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล

ตอนนี้เอง รถสีดำคันหนึ่งก็ขับพุ่งตรงมาที่เธอ ด้วยความเร็วมาก

เจียงสื้อสื้อตกใจอึ้งอยู่กับที่ ลืมวิ่งหนีไปเลยในตอนนั้น

“สื้อสื้อ ระวัง”

ที่มาพร้อมกับเสียงร้องตกใจ ก็คือฟ้าหมุนแผ่นดินพลิก เจียงสื้อสื้อถูกคนกอดไว้กลิ้งไปบนถนน

“บ้าเอ้ย!”

เห็นว่าชนไม่โดนคน คาร์อันก็ตีพวงมาลัยอย่างแรง จากนั้น ก็จากไปอย่างรวดเร็ว

“เจ็บ!”

เจียงสื้อสื้อรู้สึกว่าแขนเหมือนถูกไฟเผาอย่างนั้น ปวดแสบปวดร้อน

“สื้อสื้อ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

เสียงที่คุ้นเคย

เจียงสื้อสื้อหันไป สบตาเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยคู่นั้น ใบหน้ากลายเป็นความยินดี “พี่ฝู้”

ไม่ผิด คนที่พุ่งเข้ามาช่วยเธอก็คือฝู้จิงเหวิน

พอเขากลับประเทศมาก็ตรงไปที่คฤหาสน์ตระกูลฟางเลย เฝ้าอยู่ด้านนอกตลอด ตอนที่รถสีดำคันนั้นปรากฏตัว เขาก็ตกใจขึ้นมาทันที

เป็นไปตามที่คาดไว้ รถสีดำคันนั้นพุ่งเป้ามาที่สื้อสื้อ

ถ้าเขามาไม่ทัน เจียงสื้อสื้อก็ถูกชนไปนานแล้ว

นึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ ฝู้จิงเหวินก็หวาดผวาในใจ

“พี่ฝู้ ทำไมพี่……โอ้ย!” เจียงสื้อสื้อเอามือยันตัวจะลุกขึ้นนั่ง ทันใดนั้นความเจ็บปวดก็พุ่งมาที่แขนจนทำให้เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“เป็นอะไร” ฝู้จิงเหวินเห็นหน้าเธอซีด ก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที กำลังจะยื่นมือไปตรวจดูที่แขนเธอ

แต่มือยังไม่ทันได้สัมผัส ก็มองเห็นว่าแขนเธอถูกขูดจนถลอกก่อน มีหญ้าแห้งกับทรายติดอยู่กับเลือดเนื้อที่ถลอกเล็กน้อย มองไปแล้วน่ากลัวนิดหน่อย

เขาโทษตัวเองทันที “ต้องโทษผม ถ้าผมระวังอีกหน่อย คุณก็คงไม่ต้องบาดเจ็บ”

เจียงสื้อสื้ออดทนต่อความเจ็บ พยายามฉีกยิ้มออกมาปลอบเขา “พี่ฝู้คะ ฉันไม่เป็นไร ก็แค่ถลอก”