ตอนที่ 1160
บทที่ 1160 คลอดก่อนกำหนด
October 22, 2026
วันที่สงบเงียบผ่านไปสองวัน เจียงสื้อสื้อนอกจากอยู่บ้านกับลูก ก็ไปโรงพยาบาลเยี่ยมแม่
วันนี้ เธอได้รับโทรศัพท์จากจิ้นเฟิงเหรากะทันหัน
“พี่สะใภ้ หวั่นชีงจะคลอดแล้ว”
“จะคลอดแล้วเหรอ?” เจียงสื้อสื้อตกใจจนลุกขึ้น ซ่างหยิงที่อยู่ข้างๆเงยหน้ามองเธอ
“ยังไม่ถึงกำหนดคลอดไม่ใช่เหรอ?” เธอนับวันกำหนดคลอด ถามอย่างแปลกใจ
“ล่วงหน้าแล้ว พี่สะใภ้ พี่จะกลับมาไหม?”
“แน่นอน พี่กลับไปตอนนี้เลย”
หลังจากวางสาย เจียงสื้อสื้อหันไปพูดกับซ่างหยิง “น้าสะใภ้ หวั่นชีงจะคลอดแล้ว หนูต้องกลับเมืองจิ่นแล้ว”
“ให้น้าไปเป็นเพื่อนไหม?” ซ่างหยิงถาม
“ไม่ต้องแล้ว หนูให้กู้เนี่ยนไปเป็นเพื่อนหนู”
เจียงสื้อสื้อขึ้นห้องไปเก็บของ เก็บเสร็จแล้ว เธอก็โทรหากู้เนี่ยน เล่าสถานการณ์ให้เขา แล้วเขากลับบ้าน
บ่ายวันนั้น เจียงสื้อสื้อก็พาลูกทั้งสองคนกลับเมืองจิ่น
ข่าวนี้ไปถึงหูของลี่ซา เธอก็อดหัวเราะไม่ได้ “ดูแล้วสวรรค์เหมือนจะยืนอยู่ข้างฉัน”
“คุณหญิง คุณอยากทำยังไง?” คาร์อันถาม
ลี่ซาเงยหน้ามองเขา “คาร์อัน คุณติดตามฉันนานแค่ไหนแล้ว?”
“สามปี”
“ดูแล้วคุณก็ติดตามฉันนานแล้ว ฉันเชื่อใจคุณมาก แล้วคุณล่ะ? ทำให้ฉันเชื่อใจได้ไหม?”
คาร์อันก้มหน้า “คุณหญิง คุณวางใจ ผมไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่”
ลี่ซาหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นก็ดี คุณไปเมืองจิ่นกับฉัน เรื่องนี้ห้ามให้คุณผู้ชายรู้ เข้าใจไหม?”
“เข้าใจ”
“งั้นเราออกเดินทางกันเถอะ”
ลี่ซาลุกขึ้นเดินไปทางประตู ใบหน้าที่แต่งอย่างประณีตมีแววความโหดเหี้ยม ครั้งนี้เธอไม่มีวันปล่อยเจียงสื้อสื้อไปแน่
......
ถึงเมืองจิ่น เจียงสื้อสื้อก็ไปโรงพยาบาลโดยตรง
ส้งหวั่นชีงเจ็บท้องมาทั้งคืนแล้ว แต่ยังไม่ได้ปวดถี่มาก หมอบอกให้เธอขยับตัวบ่อยๆ รอมดลูกเปิดแล้วค่อยเข้าห้องคลอด
จิ้นเฟิงเหราพยุงตัวเธอเดินไปเดินมานอกห้องผู้ป่วย ยังได้ยินเสียงส้งหวั่นชีงด่าเขาบ้าง
“โทษคุณนั่นแหละ ถ้าไม่ใช่คุณ ฉันก็ไม่ต้องมาทรมานแบบนี้”
พออาการเจ็บจู่โจมมา ส้งหวั่นชีงก็เจ็บจนบีบมือของจิ้นเฟิงเหราไว้แน่น จนเกือบร้องไห้
เจียงสื้อสื้อมาถึงโรงพยาบาล เห็นภาพที่ส้งหวั่นชีงปวดจนตัวงอ เธอก็รีบวิ่งเข้าไป พยุงตัวเธอไว้
“หวั่นชีง เป็นยังไงบ้าง?”
ได้ยินเสียงที่คุ้นหู ส้งหวั่นชีงหันไปมอง พยายามบีบรอยยิ้มออกมา “พี่สะใภ้ มาแล้วเหรอ”
เจียงสื้อสื้อยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้เธอ ขมวดคิ้วแน่น “เจ็บขนาดนี้ ทำไมไม่นอนบนเตียง?”
“หมอบอกว่าให้ขยับตัวบ่อยๆ เวลาคลอดจะได้ง่าย” จิ้นเฟิงเหราอธิบาย
“อย่างนั้นก็ไม่ได้ เธอเจ็บขนาดนี้แล้ว ยังเดินแบบนี้ได้ยังไง กลับไปนอนที่ห้อง”
เจียงสื้อสื้อพยุงตัวเธอกลับห้องพัก พ่อจิ้นแม่จิ้นก็อยู่
พวกเขาเห็นเจียงสื้อสื้อก็รู้สึกดีใจ “สื้อสื้อ มาแล้วเหรอ”
เจียงสื้อสื้อยิ้มให้พวกท่าน “พ่อแม่ เฟิงเหราโทรหาหนู หนูก็รีบมาทันที”
“กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว” แม่จิ้นมองเธออย่างดีใจ
เจียงสื้อสื้อพยุงตัวส้งหวั่นชีงไปนอนบนเตียง พูดปลอบอย่างอ่อนโยน “เธอไม่ต้องตื่นเต้น เดี๋ยวหมอจะฉีดยาระงับความเจ็บให้ ถึงเวลาก็ไม่ปวดแล้ว”
“พี่สะใภ้ ตอนที่พี่คลอดก็เจ็บแบบนี้เหรอ?” ส้งหวั่นชีงถาม