บทที่ 1235 พวกเราไม่เหมาะสมกัน

บรรยากาศตึงเครียดเล็กน้อย

มือเหลียงซินเวยที่กำหมัดแน่น จู่ๆก็คลายออก สะบัดมือของฟางยู่เชินออกอย่างแรง "คุณฟาง ขอโทษด้วยนะคะ ฉันช่วยคุณไม่ได้"

พูดจบ เธอเดินไปข้างๆเย่เฉินหยุน เงยหน้ามองเขา มุมปากยกโค้ง "ความสัมพันธ์ของฉันกับเฉินหยุนมั่นคง ดังนั้นต้องขอโทษด้วย เรื่องนี้ฉันช่วยคุณไม่ได้ค่ะ"

เย่เฉินหยุนขมวดคิ้ว ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย นี่เธอกำลังจะทำอะไร

"เวยเวย" ฟางยู่เชินยื่นมืออยากจะดึงเธอไว้ แต่กลับถูกเธอหลบหลีก

เธอหันหน้าไป ในดวงตามีแต่ความเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแสว่า "คุณฟางคะ ฉันเข้าใจว่าคุณอยากจะต่อต้านการหมั้นหมายที่พ่อแม่คุณจัดการให้ แต่ฉันหวังว่าคุณควรจะใช้วิธีที่ดีกว่านี้ ที่ไม่ใช่การหลอกลวง

ในเมื่อพอคุณโกหกเรื่องหนึ่ง ก็ต้องใช้เรื่องโกหกอีกนับไม่ถ้วนเพื่อให้มันสมบูรณ์"

ฟางยู่เชินยิ้ม ยิ้มอย่างจนปัญญา "เวยเวย คุณรู้มั้ยว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่"

เหลียงซินเวยไม่เข้าใจเขา หันไปมองเย่เฉินหยุนพูดว่า "เฉินหยุน พวกเราไปเถอะ"

เธอลากเย่เฉินหยุนเดินจากไป

ฟางเถิงเป็นฝ่ายตั้งตัวได้ก่อน ถามอย่างสงสัยว่า "ยู่เชิน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่"

"คุณลุงฟางคะ นี่คุณลุงยังมองไม่ออกหรือคะ ยู่เชินไม่อยากแต่งงานกับหนู ก็เลยหาผู้หญิงมาคนหนึ่งเพื่อมาหลอกพวกเรา" มุมปากเย่เสี่ยวอี้ยกขึ้นแฝงด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ถือว่าเหลียงซินเวยรู้หลักไหวตัวทัน ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ไม่จบง่ายๆจริงๆ

ตอนนี้ก็ดูว่าฟางยู่เชินจะจบเรื่องพวกนี้อย่างไร

ฟางยู่เชินหัวเราะออกมา ใบหน้าเยาะหยัน "ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามเรื่องแต่งงาน ผมไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด"

ทิ้งท้ายด้วยประโยคนี้แล้ว เขาก็หมุนตัวเดินจากไป

เย่เสี่ยวอี้คิดจะตามไป แต่กลับถูกแม่เย่รั้งตัวไว้ "เอาละ คนเขาก็พูดชัดว่าไม่ชอบลูก ลูกจะยังตามเขาไปทำไมอีก ขายหน้ามั้ย"

ตอนที่พูดประโยคนี้ แม่เย่เหลือบมองฟางเถิงอย่างมีเลศนัย ในคำพูดมีความดูถูกเหยียดหยามแฝงอยู่ชัดเจน

เรื่องนี้ลูกชายตัวเองทำไม่ถูก

คนที่เป็นฝ่ายผิดอย่างก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ พูดว่า "เหล่าเย่ พวกคุณอย่าโกรธเลยนะ ผมจะกลับไปสั่งสอนไอ้ลูกคนนี้สักรอบ"

"ฮึ! ฉันว่าพวกเราคงไม่อาจเอื้อม"

แม่เย่ลากเย่เสี่ยวอี้ไป "พวกเราไปกันเถอะ"

มองเห็นพวกเธอเดินไป ฟางเถิงถอนหายใจอย่างแรง พูดกับพ่อเย่อย่างหมดหนทางว่า "เหล่าเย่ ขอโทษด้วยจริงๆ ที่วันนี้ทำให้พวกคุณเสียความรู้สึก"

พ่อเย่ก้าวมาตบไหล่เขา ให้กำลังใจว่า "ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจยู่เชิน เด็กหนุ่มคนนี้ค่อนข้างมีความคิดเป็นของตัวเอง พวกเราที่เป็นพ่อเป็นแม่จะไปบีบบังคับเขาได้ยังไง ใช่มั้ย"

"งั้นเรื่องแต่งงานล่ะ"

"ก็เอาตามที่พวกเราคุยกันแล้วกัน ฉันเชื่อว่าเสี่ยวอี้ของพวกเราสามารถเปลี่ยนใจยู่เชินได้" พ่อเย่มีความมั่นใจในลูกสาวของตนเองมาก

ฟางเถิงยิ้ม "งั้นก็ดี ทั้งหมดก็ทำตามที่พวกเราได้ปรึกษาหารือกันไว้เรียบร้อยเลยนะ"

......

เหลียงซินเวยลากเย่เฉินหยุนเดินออกจากโรงแรม จนกระทั่งเดินมาเกือบถึงข้างถนนจึงได้หยุดเดิน

เธอมองรถที่วิ่งไปวิ่งมาบนท้องถนน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขมขื่น

เย่เฉินหยุนถอนหายใจเบาๆ "เวยเวย เธอทำให้ตัวเองเจ็บปวดแบบนี้ไปเพื่ออะไร"

เหลียงซินเวยยิ้ม หันมามองเขา "คุณคิดว่าฉันทำไม่ถูกเหรอคะ"

"ก็ไม่ใช่ว่าไม่ถูก ก็แค่......"

เธอทำแบบนี้เท่ากับทำร้ายฟางยู่เชินอย่างไม่ต้องสงสัย เขาที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆคนหนึ่งก็สามารถมองออกได้อย่างชัดเจนว่า ฟางยู่เชินชอบเธอ

เหลียงซินเวยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฉันกับเขาสองคนอยู่กันคนละโลก เขาต้องการภรรยาที่สามารถช่วยเหลือเขาในด้านธุรกิจได้ แต่ฉันทำไมได้"

หากต้องให้ตนเองตกอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่มีข้อสรุปแบบนี้ สู้พยายามตัดใจไปตั้งแต่แรกดีกว่า

เย่เฉินหยุนขมวดคิ้ว "คุณคิดว่าเขาต้องการเหรอ"

"เขาไม่ต้องการเหรอ" เหลียงซินเวยย้อนถาม เธอมองไปที่ถนนอีกครั้ง เม้มปาก "แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการ แต่พ่อแม่เขาต้องการนี่"