บทที่ 1237 อย่าทำผิดซ้ำแบบนี้อีก

ทานอาหารเช้าแล้ว เจียงสื้อสื้อขึ้นชั้นบนไปกับป้าเฉิน

"ซูหยุน ที่นี่คือห้องของคุณหนู ข้าวของในห้องล้วนมีราคาแพงมาก เธอต้องระมัดระวังหน่อย อย่าทำเสียหาย รู้มั้ย" ป้าเฉินกำชับ

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า "ฉันรู้ค่ะ"

"งั้นเธอค่อยๆทำความสะอาดไปนะ ฉันจะลงไปชั้นล่าง มีเรื่องอะไรก็เรียกฉัน"

หลังจากมองเห็นป้าเฉินเดินลงไปชั้นล่างแล้ว เจียงสื้อสื้อจึงได้เดินเข้าห้อง มองไปรอบๆ

การตกแต่งด้วยโทนสีเทา-น้ำเงิน บวกกับเฟอร์นิเจอร์สไตล์ยุโรป การตกแต่งสไตล์ยุโรปนั้นสวยงามมากทีเดียว ซึ่งยังเข้ากับสุนทรียศาสตร์ของซ่างกวนหยวนอีกด้วย

แต่ว่าห้องนี้เป็นห้องที่จิ้นเฟิงเฉินพักอยู่ชั่วคราว

คิดมาถึงตรงนี้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในอากาศมีกลิ่นสดชื่นบริสุทธิ์เฉพาะตัวของจิ้นเฟิงเฉินอยู่จริงๆ

เธอมีความสับสนขึ้นมาในใจทันที ตอนนี้ผู้ชายของเธอนอนอยู่บนเตียงของผู้หญิงอื่น แม้พวกเขาจะไม่ได้นอนอยู่ในห้องเดียวกัน แต่ภายในใจก็ยังมีความไม่สบายใจอยู่บ้างเล็กน้อย

เธอมองไปยังเตียงใหญ่ตรงกลางห้องนั้น ดวงตาค่อยๆหรี่เล็ก ไม่ได้ ต้องคิดหาวิธีให้เฟิงเฉินฟื้นความทรงจำ ไม่อย่างนั้นเป็นแบบนี้ต่อไปเธอต้องตายเพราะความหึงหวงก่อนแน่

มีห้องแต่งตัวเสริมขึ้นมาในห้อง เจียงสื้อสื้อใช้เวลาครึ่งวันจึงทำความสะอาดเสร็จ

ตอนที่เดินออกจากห้อง เธอหันกลับไป มองห้องทั้งห้อง มุมปากยกขึ้น แม้จะไม่สบายใจ แต่ก็หวังว่าทุกวันเฟิงเฉินจะนอนหลับสบายดี

ดังนั้น เธอจึงตั้งใจทำความสะอาดเป็นพิเศษ ทุกซอกทุกมุมก็ไม่ปล่อยผ่าน

"ซูหยุน เธอทำความสะอาดเสร็จแล้วเหรอ" ป้าเฉินขึ้นมาชั้นบนพอดี มองเห็นเธอยืนอยู่ตรงประตู ก็เดินมาถาม

"อืม ทำเสร็จแล้วค่ะ" เจียงสื้อสื้อหันมายิ้มกับเธอ

"งั้นก็ลงไปชั้นล่างเถอะ อย่ามายืนอยู่ที่นี่"

ป้าเฉินกลัวว่าถ้าซ่างกวนหยวนกลับมาเห็นว่าเธอยังอยู่ที่ชั้นบน จะโกรธ ถึงเวลาก็จะพลอยทำให้ตนเองเดือดร้อนไปด้วย

"ค่ะ"

เจียงสื้อสื้อปิดประตูเบาๆ

ใกล้จะเย็นแล้ว ซ่างกวนหยวนและจิ้นเฟิงเฉินถึงจะกลับมา

พอเข้าประตู ซ่างกวนหยวนก็ถาม "ทำความสะอาดห้องเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย"

พ่อบ้านรีบตอบว่า "ทำความสะอาดตามที่คุณสั่งแล้วครับ"

ซ่างกวนหยวนพยักหน้าอย่างพอใจ "งั้นก็ดี"

เจียงสื้อสื้อพอได้ยินว่าจิ้นเฟิงเฉินกลับมาแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะวิ่งออกไป

เธอไม่เห็นเขาหนึ่งวัน ในใจก็คิดถึงเขาจนแทบทำให้เธอตายได้

แต่เธอเพิ่งจะวิ่งมาที่ประตูห้องครัว ก็ถูกป้าเฉินรั้งตัวไว้

"เธอจะไปไหน" ป้าเฉินขมวดคิ้ว มองเธออย่างระแวงสงสัย

เจียงสื้อสื้อใจเย็นลงทันที หัวเราะแห้งๆ "เปล่าค่ะ"

พูดจบ เธอกลับไปที่ข้างอ่างน้ำ ล้างผักที่เมื่อครู่ยังล้างไม่เสร็จต่อ

ป้าเฉินตามมา กำชับว่า "เธออย่าลืมว่าคุณหนูไม่ชอบให้เธอไปปรากฏตัวต่อหน้าท่าน เธออย่าทำทั้งที่รู้ว่ามันผิดจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นจะพลอยทำให้ทุกคนเดือดร้อนไปด้วย"

เจียงสื้อสื้อฉีกยิ้มมุมปาก "อืม ฉันรู้แล้วค่ะ"

ป้าเฉินมองเธออย่างพินิจพิจารณา แล้วจึงหมุนตัวกลับไปทำงานตัวเอง

เจียงสื้อสื้อจ้องมองน้ำไหล คิ้วเรียวขมวด จะปล่อยให้ซ่างกวนหยวนมาขัดขวางเธอไม่ให้พบกับจิ้นเฟิงเฉิน เพียงเพราะไม่ชอบเธอไม่ได้

เธอต้องคิดหาวิธีไปพบจิ้นเฟิงเฉินให้ได้

สายตาของเธอกวาดตามองไปยังผักที่ล้างเสร็จแล้วอยู่ข้างๆอ่างน้ำนัยน์ตาส่องแสงเปล่งประกาย มุมปากค่อยๆยกขึ้น

เธอรู้แล้วว่าจะทำอย่างไรดี

ตอนกลางคืน ซ่างกวนเชียนกลับมา

ซ่างกวนหยวนและจิ้นเฟิงเฉินนั่งลงเตรียมจะรับประทานอาหารค่ำพอดี

พอเขาเข้ามาที่ห้องอาหาร ก็เอ่ยปากถามว่า "วันนี้พวกคุณไปโรงพยาบาลแล้วเหรอ"

ซ่างกวนหยวนไม่เงยหน้าขึ้นมา พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า"อืม"