บทที่ 1240 ต่อไปผมจะอยู่ให้ห่างจากเธอหน่อย

เจียงสื้อสื้อกลับมาที่ห้อง นั่งลงข้างเตียงอย่างกลุ้มใจ ย้อนคิดไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อครู่ ถอนหายใจด้วยความโล่งอกยาวๆ

โชคดีที่ไม่ได้รับอันตราย

ไม่อย่างนั้น ต้องถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลซ่างกวนแน่ ต่อไปเธอก็คงจะได้พบกับเฟิงเฉินยากมากจริงๆ

แต่ว่า ตกลงว่าไปยั่วโมโหซ่างกวนหยวนตรงไหนกันนะ เธอคิดว่าวิธีนี้จะไล่ตนเองออกไปได้เหรอ

คิดไปคิดมา เธอก็ยังไม่เข้าใจ ได้แต่คิดว่าซ่างกวนหยวนไม่ถูกชะตากับเธอ

เห็นเจียงสื้อสื้อยอมประนีประนอมกลับห้อง ซ่างกวนหยวนก็ไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ตอนที่คิดจะขึ้นชั้นบน ก็กลับถูกซ่างกวนเชียนรั้งตัวไว้

"หยวนหยวน ทำไมเธอถึงทำแบบนี้"

ซ่างกวนหยวนดึงมือตนเองกลับมา หันหน้าไป สายตาเต็มไปด้วยความเย็นเยือก มองไปที่เขา ริมฝีปากแดงขยับ "ฉันเกลียดมัน เหตุผลแค่นี้พอมั้ย"

ซ่างกวนเชียนฉีกยิ้มมุมปาก สีหน้าหมดหนทาง "ได้แน่นอน แต่พี่ไม่เชื่อว่าจะง่ายๆแบบนี้"

ซ่างกวนหยวนก้มหน้า หัวเราะเยาะ "ฉันก็แค่เกลียดหล่อน พี่จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่"

พูดจบ เธอรีบเดินขึ้นข้างบน ไม่นาน ร่างก็หายลับไปจากสายตาของซ่างกวนเชียน

ซ่างกวนเชียนดึงสายตากลับมา ถอนหายใจแรงๆดูท่าต่อไปในบ้านคงยากที่จะสงบเงียบแล้ว

กลับมาที่ห้อง ซ่างกวนหยวนโยนสร้อยคอลงไปในกล่องเครื่องประดับอย่างแรง

เสียงค่อนข้างดัง ทำให้จิ้นเฟิงเฉินที่พิงหัวเตียงอ่านหนังสืออยู่ตกใจ

เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังซ่างกวนหยวนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องสำอาง คิ้วเรียวขมวดมุ่น เอ่ยถามว่า"เป็นอะไรไปเหรอ"

ได้ยินดังนั้น ซ่างกวนหยวนหมุนตัวไป สบตาเข้ากับนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเขา ความกระวนกระวายภายในใจก็ลดน้อยถอยลงไปไม่น้อย

เธอเดินไป นั่งตรงหน้าเขา มองเขาอย่างอ่อนโยน ยิ้มมุมปาก "เฟิงเฉิน คุณจะจากฉันไปหรือเปล่า"

"ทำไมจู่ๆถึงได้ถามแบบนี้" หลังจากที่จิ้นเฟิงเฉินจับปอยผมที่ปกบนหน้าเธอทัดไว้ข้างหู ก็เอ่ยถามเบาๆ

ซ่างกวนหยวนกุมมือเขาเอาไว้ แนบกับแก้มของตัวเอง "จู่ๆฉันก็กลัว กลัวว่าคุณจะไปจากฉัน"

ก็เพราะความกลัว เธอจึงอยากจะไล่ซูหยุนออกไป

เพราะดวงตาของผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับเจียงสื้อสื้อจริงๆ

เธอกลัวว่าถ้าเขาเห็นซูหยุนบ่อยๆ ต้องมีสักวันที่เขานึกถึงเจียงสื้อสื้อ นึกถึงอดีตของเขา

ยิ่งกลัวว่าหลังจากที่เขาจำได้แล้ว จะเกลียดเธอ

"ไม่มีทาง ผมไม่มีทางไปจากคุณ" ตอนที่จิ้นเฟิงเฉินยิ้มพลางพูดประโยคนี้ จู่ๆในหัวสมองก็ปรากฏแววตาคับแค้นใจของเจียงสื้อสื้อขึ้นมา

รอยยิ้มค้าง เขาขมวดคิ้วแรงๆ ยกมือขึ้นมากุมหน้าอก

ทำไมถึงเจ็บตรงนี้?

ซ่างกวนหยวนพบว่าเขาผิดปกติ รีบถามว่า "เฟิงเฉิน คุณเป็นอะไรคะ"

จิ้นเฟิงเฉินนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จึงส่ายหน้าเบาๆ ยิ้มพลางตอบว่า "ไม่เป็นอะไร"

"จริงเหรอ"

สีหน้าเขาเห็นชัดว่าผิดปกติ ทำไมดูแล้วไม่เหมือนท่าทางคนที่ไม่เป็นอะไร

"จริง" จิ้นเฟิงเฉินลูบศีรษะของเธอ พูดเบาๆว่า "อย่าคิดฟุ้งซ่าน รีบกลับห้องไปพักเถอะ"

ซ่างกวนหยวนมองอีกครึ่งซีกของเตียง ลังเลอยู่ชั่วครู่ ถามเบาๆว่า "เฟิงเฉิน ตอนกลางคืนฉันมาอยู่เป็นเพื่อน ดีมั้ย"

"ไม่ต้องหรอก" จิ้นเฟิงเฉินปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดเลย "พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน ผมไม่อยากให้คุณถูกเอาเปรียบ"

"ฉันไม่รู้สึกว่าถูกเอาเปรียบเลยสักนิด"

สำหรับซ่างกวนหยวนแล้ว เธอแทบจะอดใจไม่ไหวอยากให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนพัฒนาขึ้นอีกก้าว

แต่เขามีความยึดมั่นของตัวเอง ตลอดช่วงที่ผ่านมานี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ยอมแตะต้องเธอ บอกว่าให้เกียรติเธอ และก็ปกป้องเธอ

ถ้าเขาไม่มีอดีตในช่วงนั้น เธอก็จะประทับใจมาก รู้สึกว่าเขาปฏิบัติต่อเธอด้วยความจริงใจ

แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนกัน เธอกังวลมากแม้ว่าเขาจะอยู่ข้างตนเองก็ยังรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงอย่างนั้น ราวกับว่าพอไม่ระวังก็จะหายสาบสูญไปอย่างนั้น

"หยวนหยวน ผมรู้ว่าคุณกำลังกลัวอะไร แต่ผมไม่อยากใช้วิธีแบบนี้ไปกำจัดความกลัวในใจของคุณนี่มันไม่ยุติธรรมสำหรับคุณ"

เห็นท่าทางขึงขังจริงจังขนาดนี้ของเขา ซ่างกวนหยวนก็ยอมแพ้ เธอลุกขึ้น พูดอย่างทั้งโกรธทั้งจนปัญญาว่า "สาวสวยยอมปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ขนาดนี้ คุณยังนิ่งได้อยู่"