บทที่ 1270 เธอเป็นใครกันแน่?

ความซาบซึ้งใจประดังประเดเข้ามาในหัวใจ

ฝ่าขุ่นมัวเข้าปกคลุมในดวงตาของเหลียงซินเวย เธอเอียงศีรษะหลบไปเช็ดตรงหางตา ก่อนจะหันกลับมามองไปที่ฟางยู่เชินอย่างลึกซึ้ง

"คุณห้ามกลับคำพูดนะ"

ฟางยู่เชินพยักหน้า "อืม ไม่กลับคำ"

จนกระทั่งถึงสี่ทุ่ม ฟางยู่เชินถึงกลับบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น เขากำลังเตรียมตัวจะออกไปทำงาน แต่ทันทีที่เปิดประตูออกไปก็เห็นเจียงสื้อสื้อกำลังยืนอยู่ด้านนอก

"สื้อสื้อ?" ฟางยู่เชินร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะพาเธอเข้าไปในบ้าน "ทำไมเธอถึงกลับมาแล้วล่ะ?"

เจียงสื้อสื้อหลับตา น้ำตารินไหลออกมาจากหางตา พูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น "ถูกซ่างกวนหยวนไล่ออกมา"

ฟางยู่เชินขมวดคิ้วแน่น "นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"ยู่เชิน เหมือนแม่จะได้ยินลูกเรียกสื้อสื้อ ทำไม......"

ซ่างหยิงเดินออกมาจากห้องอาหาร ขณะที่กำลังเดินออกมาก็พูดไปด้วย และทันทีที่เห็นเจียงสื้อสื้อ เสียงของหล่อนก็หยุดลงไปอย่างกะทันหันและตกตะลึงไปเลย

เมื่อหล่อนได้สติก็รีบเดินพุ่งตรงเข้าไปหาเจียงสื้อสื้อทันที เมื่อเห็นเธอร้องไห้จึงขมวดคิ้วแน่น "สื้อสื้อ เป็นอะไรไป?"

เจียงสื้อสื้อร้องไห้จนพูดไม่ออก น้ำตารินไหลออกมาไม่ขาดสาย

เห็นดังนั้น ฟางยู่เชินจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ "ไปนั่งที่ห้องรับแขกก่อนเถอะ"

เขาโอบเจียงสื้อสื้อเดินตรงไปที่ห้องรับแขก

ซ่างหยิงรีบเดินตามไป

เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองสามารถเข้าไปอยู่ในบ้านตระกูลซ่างกวนได้ในที่สุดอย่างยากลำบาก และเดิมคิดว่าจะสามารถพาจิ้นเฟิงเฉินกลับบ้านได้อย่างราบรื่น แต่กลับถูกไล่ออกมาแบบนี้

เหมือนตกจากสวรรค์สู่นรก

ความแตกต่างแบบนี้ ไม่ว่าใครก็ยากที่จะทำใจยอมรับได้

ดังนั้นเจียงสื้อสื้อถึงได้ร้องไห้เสียใจมากขนาดนี้

แม้ว่าฟางยู่เชินกับซ่างหยิงจะวิตกกังวลและปวดใจมาก แต่ก็ยากที่จะเกลี้ยกล่อมเธอได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงปล่อยให้เธอระบายอารมณ์ออกมาเท่านั้น

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน กว่าเสียงร้องไห้จะค่อยๆ หยุดลง

"เช็ดก่อน" ฟางยู่เชินดึงทิชชูสองสามแผ่นยื่นไปให้

เจียงสื้อสื้อรับไว้ก่อนจะเช็ดมันอย่างลวกๆ พลางหัวเราะเยาะตัวเองว่า "ฉันมันไร้ประโยชน์มากจริงๆ นอกจากร้องไห้แล้วก็มีแต่ร้องไห้"

หลังจากร้องไห้เป็นเวลานาน น้ำเสียงของเธอจึงแหบพร่าเล็กน้อย ปนด้วยเสียงคล้ายจะร้องไห้

"พูดอะไรเหลวไหล!" ซ่างหยิงพูดตำหนิเสียงแผ่ว กุมมือเธอไว้ก่อนจะพูดปลอบโยนว่า "ฟ้ายังไม่ถล่ม ไม่ว่าเรื่องอะไรก็สามารถแก้ไขได้ทั้งนั้น"

"น้าสะใภ้เล็ก" หัวใจของเจียงสื้อสื้อปวดร้าว น้ำตาคลอท่วมเบ้าตาของเธออีกครั้ง

"เอาล่ะ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว" ซ่างหยิงช่วยซับน้ำตาให้เธอ "สรุปมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? หนูต้องบอกพวกเรานะ พวกเราจะได้ช่วยกันคิดหาทางแก้ไขไง"

เจียงสื้อสื้อสูดหายใจเข้าจมูก ปรับอารมณ์ ก่อนจะเริ่มเล่าว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่บ้านตระกูลซ่างกวน

......

วันนั้น ขณะที่เธอกำลังทำงานยุ่งอยู่ที่ลานหน้าบ้าน เธอได้ยินคนอื่นๆ พูดถึงเรื่องการแต่งงานของซ่างกวนหยวนกับจิ้นเฟิงเฉิน

"ได้ยินมาว่างานแต่งงานของคุณหนูจะจัดขึ้นภายในคฤหาสน์ ทุกอย่างเรียบง่าย"

"จริงเหรอ? แบบนั้นมันจะไม่ธรรมดาเกินไปหน่อยเหรอ?"

"ช่วยไม่ได้ ที่คุณหนูต้องรีบร้อนแต่งงานขนาดนี้ก็เพื่อนายท่านหญิง"

"ก็จริง ความปรารถนาสูงสุดของนายท่านหญิงคือการได้เห็นคุณชายกับคุณหนูแต่งงานมีครอบครัว การแต่งงานของคุณหนูก็ถือได้ว่าทำเพื่อความปรารถนาของท่าน"

......

เจียงสื้อสื้อได้ยินดังนั้นก็จิตใจว้าวุ่นสับสน ภายในหัวของเธอเต็มไปด้วยเรื่องการแต่งงานของซ่างกวนหยวนกับจิ้นเฟิงเฉิน

วันนี้เป็นช่วงกลางเดือนแล้ว ถ้าเธอยังไม่คิดหาวิธีทำให้จิ้นเฟิงเฉินจำเธอได้ล่ะก็ เธอคงจะทำได้เพียงมองเขาแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเท่านั้น

เมื่อคิดว่าเขาจะแต่งงานกับซ่างกวนหยวน หัวใจของเธอก็เหมือนถูกบีบขยี้อย่างรุนแรง

มันเจ็บปวดมากจนแทบหายใจไม่ออก

เธอหลับตาลง กำมือแน่น รอจนกระทั่งความเจ็บปวดในหัวใจของเธอคลายลงเล็กน้อย เธอถึงได้ลืมตาขึ้น แววตาของเธอแน่วแน่ผิดปกติ

ทนรอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เธอจะต้องพาจิ้นเฟิงเฉินกลับบ้านภายในสองสามวันนี้ให้ได้

เธอร้อนรนเหมือนถูกไฟสุม ไม่คิดใคร่ครวญให้มากไปกว่านี้ และทำการตัดสินใจในทันที

ตกกลางคืน