บทที่ 129 เบาะแสของเจียงสื้อสื้อ

บทที่ 129 เบาะแสของเจียงสื้อสื้อ

ช่วงค่ำ หลังกินอาหารเย็นกันเสร็จแล้ว ทั้งสองตระกูลแยกย้ายกันตรงหน้าประตู มีเสียงหัวเราะแว่วมา เป็นภาพที่ช่างดูอบอุ่น เสมือนครอบครัวเดียวกัน

พ่อซูแม่ซูกับพ่อจิ้นแม่จิ้นกำลังคุยกัน

ซูชิงหยิงยิ้มบอกลากับจิ้นเฟิงเฉิน “ฉันไปก่อนนะคะ คุณกลับไปก็รีบพักผ่อนนะคะ เจอกันพรุ่งนี้”

ระหว่างพูด สายตาซูชิงหยิงเต็มไปด้วยความรักใคร่

“อืม” จิ้นเฟิงเฉินตอบเย็นชา

ในเวลาเดียวกัน สายตาหลายคู่กำลังมองพวกเขาอยู่ ก็คือคนตระกูลหลานและตระกูลเจียง

พวกเขาก็มากินข้าว แต่นึกไม่ถึงว่าจะเจอคนตระกูลจิ้น

เจียงเจิ้นถามอย่างสงสัย “จิ้นเฟิงเฉินคบกับเจียงสื้อสื้อไม่ใช่เหรอ? แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใคร?”

หลานซือเฉินมองคนที่อยู่ข้างนอกแล้วตอบว่า “เป็นคนตระกูลซู ตระกูลซูอยากให้คุณหนูซูแต่งงานกับจิ้นเฟิงเฉิน พ่อแม่ตระกูลจิ้นก็เหมือนอยากให้แต่งงาน”

ฉินซวนขมวดคิ้ว ในใจยังคิดแค้นเรื่องที่ถูกไล่ออกจากงานเลี้ยงครั้งก่อน

“แล้วจิ้นเฟิงเฉินกับเจียงสื้อสื้อมันเรื่องอะไรกัน?”

ถ้าเขาไม่ชอบเจียงสื้อสื้อ ทำไมต้องปกป้องเธอขนาดนั้นในงานเลี้ยง พวกเขาต่างคิดว่า เจียงสื้อสื้อน่าจะคบอยู่กับจิ้นเฟิงเฉินตลอด จนจะแต่งเข้าตระกูลจิ้น

เห็นภาพแล้ว เจียงนวลนวลยิ้ม

“จริง ๆ แล้วเจียงสื้อสื้อก็ไม่ค่อยมีโอกาส ไม่ว่าจะฐานะทางครอบครัวหรือปัญหาของตัวเอง ก็สู้ซูชิงหยิงไม่ได้เลย วันนี้หนูกับซือเฉินยังเห็นจิ้นเฟิงเฉินกับซูชิงหยิงไปร่วมงานมหาลัยด้วยกันเลย ทั้งสองคนดูเข้ากันดี สำหรับเจียงสื้อสื้อกับจิ้นเฟิงเฉินแล้ว อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้”

เจียงสื้อสื้ออาจจะแค่ถูกจิ้นเฟิงเฉินเลี้ยง เพราะฉะนั้นเขาถึงได้ห่วงเจียงสื้อสื้อแบบนี้

อีกอย่าง คุณชายลูกผู้ดีอย่างจิ้นเฟิงเฉิน จะให้เจียงสื้อสื้อแต่งงานกับตัวเองได้อย่างไร อีกอย่างเธอยังเคยสร้างเรื่องน่าอับอายในอดีตอีก

แค่คิด เจียงนวลนวลรู้สึกดีใจในความโชคร้ายของคนอื่น

แค่ได้เห็นเจียงสื้อสื้อโชคร้าย เธอก็รู้สึกดีใจ

ฉินซวนกับหลานเป่ยชวนก็ยิ้มตาม ทุกคนคิดในใจ รอวันที่เจียงสื้อสื้อถูกทิ้ง ต้องเอาคืนสิ่งที่พวกเขาถูกเหยียดหยามในช่วงเวลาที่ผ่านมา

……

อีกฝั่ง หลังจากแยกย้ายกับตระกูลซูแล้ว ระหว่างทางกลับบ้าน แม่จิ้นก็พูดขึ้น “เฟิงเฉิน ชิงหยิงมีอะไรไม่มี จนทุกวันนี้เธอยังไม่เคยมีแฟนสักคนเลย ลูกสองคนโตมาด้วยกัน รู้ใจกัน อยู่ด้วยกันก็เหมาะสมกันดีแล้วนี่ ลูกปฏิเสธแบบนี้ ไม่ไว้หน้าคุณลุงคุณป้าเขาเลยเหรอ?”

จิ้นเฟิงเฉินขมวดคิ้ว

“แม่ ผมเคยบอกแล้ว ผมไม่ชอบซูชิงหยิง แต่พ่อกับแม่ก็ยังจะพูดเรื่องนี้อีก”

พ่อจิ้นแม่จิ้นพูดอะไรไม่ออก ครุ่นคิดไปสักพักแล้วพูด “ลูกก็อายุไม่น้อยแล้วนะ อยากจะอยู่โสดแบบนี้ไปตลอดชีวิตรึไง?”

“ผมจัดการเองได้ครับ พ่อกับแม่ไม่ต้องกังวล”

พูดจบ จิ้นเฟิงเฉินก็ขับรถออกไป เมื่อรถมาถึงบ้านตระกูลจิ้น ส่งพ่อแม่มาถึงหน้าบ้าน เสี่ยวเป่าที่ยังไม่นอนก็วิ่งออกมา

“แดดดี้”

จิ้นเฟิงเฉินอุ้มลูกขึ้นมา เจ้าตัวเล็กนี้วิ่งมาแบบนี้ ต้องมีอะไรอยากขอกับเขาแน่นอน นั่นไง เจ้าตัวเล็กพูดขึ้น “แดดดี้ จะพาผมไปหาน้าสื้อสื้อเมื่อไหร่ครับ ผมไม่ได้เห็นเขาหลายวันแล้ว น้าเขายังโกรธเสี่ยวเป่าอยู่หรือครับ”

“ไม่ใช่ น้าสื้อสื้อไม่ได้โกรธหนู ช่วงนี้เขายุ่งอยู่ รอสองสามวันเดี๋ยวพ่อพาหนูไปหาน้านะครับ”

ได้ยินแบบนี้ เสี่ยวเป่าก็ไม่กล้าเชื่อ

“แดดดี้พูดเองนะ ถ้าอีกสองสามวันไม่พาเสี่ยวเป่าไปหาน้าสื้อสื้อ เสี่ยวเป่าจะไม่สนแดดดี้แล้ว”