บทที่ 1350 ปล่อยพวกเขาไป

"เอาของที่ปิดตาฉันออกไปได้ไหม?" เจียงสื้อสื้อถาม

กลัวว่าอีกฝ่ายไม่ตกลง เธอก็ได้เสริมไปอีกว่า "ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ อีกอย่างพวกนายก็เป็นผู้ชายทั้งหมด จะเข้าไปเป็นเพื่อนฉันก็ไม่ได้หรือเปล่า?"

อีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจ ไม่พูดอะไรก็ได้เอาผ้าออก

สายตาอยู่ๆ ก็สว่าง เจียงสื้อสื้อก็ไม่ชินแสงเล็กน้อย ตาก็ได้หรี่ ก็ได้มองเห็นชายหนุ่มร่างสูงที่อยู่ข้างหน้าคนหนึ่ง

น่าจะเป็นคนนำ

เธอไม่รู้จัก

ชายหนุ่มมองเธอสักพัก สั่งออกไปว่า "พาเธอไป จับตามองดีๆ"

"ครับ"

ซ้ายขวาของเจียงสื้อสื้อก็ได้มีคนคุมส่งไปที่ห้องน้ำ เธอก็ได้หันไปมองผู้ชายคนนั้นสักพัก สายตาก็ได้มีความเย็นชาสักพัก

พอถึงประตูห้องน้ำ คนสองคนที่จับเธอก็ได้ผลักเธอเข้าไปในห้องน้ำ

เจียงสื้อสื้อก็ได้สะดุด เกือบที่จะล้มไปกับพื้น

พอเข้าห้องน้ำ เธอก็ได้มองไปรอบๆ ดูว่ามีของอะไรที่สามารถช่วยตนได้บ้าง

เธอก็ได้หรี่ตา เอาถังขยะสองถังขึ้นมา หันตัวเดินออกไป

ไปถึงประตู เธอก็ได้พุ่งออกไปข้างนอก ชายสองคนนั้นเห็นว่าเธอพุ่งเข้ามา ก็ได้อึ้งไปก่อน แต่ว่าไม่นานก็ได้ตั้งสติได้ ยื่นมือจะไปจับเธอ

สายตาของเจียงสื้อสื้อก็ได้มีความน่ากลัวส่องออกมา หยิบถังขยะมาสองใบแล้วโยนใส่พวกเขา

อีกฝ่ายก็ได้ยกมือขึ้นมาบัง เจียงสื้อสื้อก็ได้อาศัยโอกาสนี้พุ่งออกไประหว่างพวกเขา

เร็วหน่อย!

เร็วอีกหน่อย!

เจียงสื้อสื้อก็ได้วิ่งออกไปที่ประตูทางออกลานจอดรถ

เห็นว่าประตูก็ได้อยู่ตรงหน้า ในหน้าเธอก็ได้ดีใจ วิ่งเร็วกว่าเดิม

ขอแค่วิ่งออกไปได้ก็รอดแล้ว!

แต่ว่าไม่นาน ผู้ชายสองคนนั้นก็ได้ตามมา ยื่นมือจะไปจับเธอ

เจียงสื้อสื้อก็ได้หลบไปอีกข้าง หลบไปจากมือของอีกฝ่าย แต่กลับไม่เห็นก้อนหินบนพื้น เหยียบลงไป ขาก็ได้พลิก ร่างกายก็ได้เสียศูนย์ ล้มไปกับพื้นอย่างแรง

เจ็บ!

เจียงสื้อสื้อไม่มีเวลามาสนใจแผลที่ถลอกบนฝ่ามือ ก็ได้รีบลุกขึ้นแล้วก็วิ่งไปข้างหน้า

แต่ว่าอีกฝ่ายเร็วว่าเธอ ก็ได้ขวางทางไปของเธอ

เธอมองพวกเขาสักพัก ก็ได้กำหมัด หันไปอยากที่จะวิ่งไปอีกทาง

ใครจะรู้ หันไป คนที่เป็นคนนำก็ได้พาคนมาดักอยู่ข้างหลังตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

"ฉันไม่ได้มีความแค้นอะไรกับนาย ทำไมต้องจับฉัน?" เจียงสื้อสื้อถามออกมา

"ผมเคยพูดแล้วว่า มีคนอยากเจอกับคุณ" ผู้ชายก็ได้ตอบไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน

"เขาอย่างเจอฉัน ฉันก็ต้องไปเจอเขาเหรอ? บอกเขา ฉันไม่ได้อยากเจอเขา"

ผู้ชายก็ไม่ได้โมโห ก็ได้หัวเราะเบาๆ "เรื่องนี้คุณตัดสินใจไม่ได้"

จากนั้น ก็ได้พูดอย่างเย็นชา "พาเธอไป!"

เจียงสื้อสื้อก็ได้เหมือนตกลงหุบเหวทันที

เธอรู้ว่าคราวนี้เธอจบกันแล้วจริงๆ

แต่ตอนที่เธอสิ้นหวังอยู่นั้น ก็ได้มีเสียงที่เย็นชาคุ้นเคยส่งมา

"สื้อสื้อ!"

เป็นเฟิงเฉิน!

เธอก็ได้รีบหันไปตามเสียง ก็ได้เห็นจิ้นเฟิงเฉินวิ่งมาทางเธอ

ตอนที่เห็นเขานั้น ความสิ้นหวังทั้งหมดก็ได้หายไปทันที ใจก็ได้สงบลง

จิ้นเฟิงเฉินเห็นสื้อสื้อถูกชายไม่กี่คนล้อมอยู่ตรงกลาง ในใจก็ได้มีไฟแห่งความโมโหลุกขึ้น ใบหน้าเรียบราวกันน้ำ ความกดดันรอบๆ ก็ได้กดจนคนนั้นหายใจไม่ออก

เขาพุ่งเข้าไป ขาได้ยกขึ้น ถีบ กวาด พริบตาเดียวก็ได้ล้มชายไปสองคน

อีกฝ่ายคิดไม่ถึงว่าจะมีคนนอกคนหนึ่งบุกออกมา ก็ได้รนไปเล็กน้อย ก็ได้ตะโกนเสียงดังว่า "ขวางมันไว้!"