บทที่ 1360 ฉันจะแต่งงานกับเธอ

ตอนกระทั่งตกดึก เย่เฉินหยุนถึงได้มาส่งเหลียงซินเวยและอานอานกลับบ้าน

รถของเขาจอดอยู่ข้างนอก อานอานเปิดประตูรถและลงไปก่อน

เหลียงซินเวยปลดเข็มขัดนิรภัยออก และพูดขอบคุณไปด้วย "วันนี้อานอานสนุกมาก ขอบคุณคุณมากนะ"

"ไม่ต้องเกรงใจ" เย่เฉินหยุนตอบด้วยรอยยิ้ม

"ระหว่างทางที่กลับก็ระวังด้วยนะ"

เหลียงซินเวยยืนมือเตรียมเปิดประตู

"เวยเวย" เย่เฉินหยุนรีบกุมมือเธอไว้

เหลียงซินเวยหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาของเธอมองไปยังมือของเขา ก่อนที่เธอจะขมวดคิ้ว

เย่เฉินหยุนมองตามเธอไป จากนั้นเขาถึงได้รู้ว่าเขาใจร้อนเกินไป เขาจึงรีบปล่อยมือ ก่อนจะเม้มริมฝีปากด้วยความเขินอาย "ผมแค่อยากจะบอกว่าจะไม่เชิญผมเข้าไปนั่งหน่อยเหรอ?"

เหลียงซินเวยหัวเราะเล็กน้อย "ถ้าคุณมีเวลา แน่นอนว่าได้อยู่แล้ว"

เธอแสร้งทำเป็นไม่รับรู้ถึงความคิดของเขา

"ผมแค่ล้อเล่น"

หลังจากพูดจบ เย่เฉินหยุนก็ถอนหายใจภายในใจ เขาใจเต้นกับเธอ แต่เขาก็รู้ดีว่าคนที่เธอรักคือฟางยู่เชิน ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าข้ามพรมแดนนี้ไปง่ายๆ

"งั้นผมกลับบ้านก่อนนะ" เหลียงซินเวยยิ้ม เธอเปิดประตูรถแล้วเดินลงไป ก่อนจะจูงมืออานอานเข้าไปในบ้าน

เย่เฉินหยุนมองดูเธอและอานอานเข้าไปในบ้าน เขาจึงขับรถออกไป

จากนั้น ก็มีรถคันหนึ่งที่จอดอยู่กับที่ขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน

ฟางยู่เชินลงจากรถ และเงยหน้าขึ้นมองบ้านพักที่เปิดไฟสว่าง เขากำมือทั้งสองข้างแน่น ก่อนจะคลายออก จากนั้นก็เดินเข้าไป

เสียงกริ่งประตูดังขึ้น

เหลียงซินเวยที่ขึ้นไปชั้นบนแล้ว เธอก็หันตัวกลับและเดินลงมา เธอเดินไปทางโถงทางเดินด้วยความรวดเร็ว

เธอนึกว่าเย่เฉินหยุนลืมพูดอะไรบางอย่างไป

แต่ตอนที่เธอเปิดประตูออก เธอก็หยุดชะงักนิ่งไปเลย

ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

ฟางยู่เชินยืนแขนยาวๆ ออกไป ก่อนที่จะดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด จากนั้นก็กอดเธอไว้แน่น เหมือนกับจะทำให้เธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา

ลมหายใจที่คุ้นเคยโอบกอดเธอแน่น จากนั้นเธอก็รู้สึกคัดจมูก และน้ำตาเธอก็คลอเบ้า

เหลียงซินเวยยกมือขึ้นโอบกอดไหล่ที่กว้างของเขาไว้ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง

"รู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน"

เสียงที่ทุ้มและแหบแห้งดังขึ้นข้างหูของเธอ

เหลียงซินเวยเจ็บปวดหัวใจมาก เธอกัดปาก และไม่ยอมให้ตัวเองร้องไห้ออกมา

เธอก็คิดถึงเขาเหมือนกัน

ฟางยู่เชินปล่อยเธอออก มือทั้งสองข้างของเขาจับไหล่เธอไว้ เขาก้มหน้ามองเธอ

เขาเห็นเพียงแค่เธอเอาแต่หลบสายตา และน้ำตาก็ไหลลงเรื่อยๆ แล้วเธอก็ไม่กล้ามองเขา

"เหลียงซินเวย ทำไมเธอใจร้ายแบบนี้"

ฟางยู่เชินยิ้ม ในรอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น "เธอย้ายไปโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ และก็ยังซ่อนตัวเอาอีก นี่เธอตั้งใจที่จะไปจากฉันจริงๆ ใช่ไหม?"

เหลียงซินเวยรู้สึกเหมือนมีก้อนสำลีติดอยู่ในใจเธอ และเธอก็รู้สึกเจ็บปวดจนพูดไม่ออกเลย

เมื่อเห็นว่าเธอร้องไห้อย่างเศร้าสร้อย ฟางยู่เชินก็ไม่อยากจะกล่าวโทษเธอแล้ว เขายกมือขึ้นและเช็ดน้ำตาของเธอเบาๆ ด้วยนิ้วของเขา "ฉันควรทำอย่างไรกับเธอดี?"

หมดหนทางแล้วจริงๆ และมีความรักความเอ็นดูผสมผสานเต็มไปหมด

ใจของเหลียงซินเวยทรมานมากขึ้น เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา "ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ..."

นอกจากขอโทษแล้ว เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

ฟางยู่เชินมองเธออย่างเงียบๆ สักพัก ก่อนจะค่อยๆ พูดว่า "ฉันหิว"

เมื่อได้ยินแบบนั้น เหลียงซินเวยก็หัวเราะออกมา เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนจะพูดว่า "เดี๋ยวฉันจะไปต้มเส้นให้เลย"