บทที่ 1371 ฉันต้องการพบจิ้นเฟิงเฉิน

นายท่านหญิงซ่างกวนโต้กลับ จากนั้นก็เอ่ยปากพูดอย่างมั่นใจว่า "อย่างไรก็ตามหยวนหยวนก็เป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้ และการที่เขาทำแบบนี้กับหยวนหยวน มันจะจิตใจเหี้ยมโหด และไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเกินไปหน่อยเหรอ"

"นายท่านหญิงคะ สิ่งที่นายท่านหญิงพูดนี้มันรุนแรงเกินไปนะ!" แม่จิ้นโกรธ เพราะเธอไม่อาจทนต่อการที่ลูกชายของเธอต้องถูกคนพูดแบบนั้นใส่

"ฉันต้องการพบจิ้นเฟิงเฉิน! และที่เขาหลบหน้า เป็นเพราะเขากินปูนร้อนท้องจนไม่กล้าพบฉันหรือเปล่า?" นายท่านหญิงซ่างกวนไม่สนใจต่อการซักถามของแม่จิ้นเลย แต่สายตากลับมองไปรอบๆ และพยายามหาตัวจิ้นเฟิงเฉิน

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา "นายท่านหญิงครับ ผมยังไม่ถึงกับต้องกินปูนร้อนท้องหรอกครับ"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ในใจนายท่านหญิงก็เสียงดัง "กึกๆ" ไปทีหนึ่ง และเงยหน้าขึ้นมองไปตามเสียงนั้น

จากนั้นก็เห็นแค่จิ้นเฟิงเฉินเดินลงมาจากบันได และเดินตรงมาหาเธอทีละก้าว

ก็ยังเป็นจิ้นเฟิงเฉินที่เธอรู้จักนั้น เพียงแต่ตอนนี้ใบหน้าที่หล่อเหลานั้นกลับไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ และมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

ซึ่งมันสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของการกดขี่ที่ออกมาจากตัวของเขาอย่างชัดเจน

มันเป็นอะไรที่อธิบายไม่ถูก เมื่อเธอต้องเผชิญหน้ากับคนรุ่นหลังคนหนึ่ง ซึ่งเธอก็รู้สึกกลัวอยู่ในหัวใจเล็กน้อย และจับมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

"นายท่านหญิงครับ ถ้านายท่านหญิงมาที่นี่เพื่อขอความเมตตาให้ซ่างกวนหยวน เกรงว่าความพยายามของนายท่านหญิงจะสูญเปล่า" จิ้นเฟิงเฉินยืนตรงหน้าเธอ และเอ่ยปากพูดอย่างเย็นชา

เมื่อได้ยินดังนั้น นายท่านหญิงก็ไม่สามารถสนใจอะไรไปมากกว่านี้ได้ เธอเอ่ยปากพูดว่า "แกทำแบบนี้กับหยวนหยวนได้ยังไง หรือว่าแกจะลืมความรู้สึกที่เธอมีต่อแกไปแล้วงั้นเหรอ?"

ริมฝีปากที่เปราะบางของจิ้นเฟิงเฉินก็เม้มปากเป็นเส้นตรง แต่ก็ไม่ได้ตอบกลับอะไรไป

"เฟิงเฉิน ปล่อยหยวนหยวนไปเถอะ" น้ำเสียงของนายท่านหญิงผ่อนคลายลง และเต็มไปด้วยการขอร้องวิงวอน

"นี่เป็นกรรมตามสนองของตัวเธอเอง" จิ้นเฟิงเฉินไม่สะทกสะท้านใดๆ

"นี่แก!"

ความโกรธก็พุ่งเข้ามาในหัวใจของเธอ และนายท่านหญิงก็จ้องเขาด้วยความโกรธแค้น

ต่อมาเธอจึงค่อยๆ หรี่ตาลง และพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยเกลียดชังไปว่า "หรือว่าแกคงจะไม่กลัวว่าฉันจะพูดเรื่องที่แกเนรคุณออกไป และเมื่อถึงตอนนั้นตระกูลจิ้นของพวกแกก็จะเสียหน้า และชื่อเสียงของแกก็จะเหม็นฉาวโฉ่ไปด้วย!"

"นี่นายท่านหญิงกำลังขู่ผมงั้นเหรอ?" จิ้นเฟิงเฉินสีหน้าหนักอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง

"เหอะ" นายท่านหญิงส่งเสียงหัวเราะ "ฉันกล้าขู่แกที่ไหนกันล่ะ ฉันแค่กำลังให้โอกาสแกเท่านั้น"

จิ้นเฟิงเฉินไม่สามารถทนฟังได้อีกต่อ เขาจึงพูดถากถางไปว่า "โอ้ ตอนนั้นที่พวกเราไปขอร้องนายท่านหญิง นายท่านหญิงยังไม่ยอมรับว่าพี่ชายของผมเป็นคนของตระกูลจิ้นเลย แล้วทำไมถึงมายอมรับล่ะครับ?"

เมื่อถูกคนรุ่นหลังคนหนึ่งเยาะเย้ย สีหน้านายท่านหญิงก็ซีดเผือดไปครู่หนึ่ง ซึ่งมันก็ซีดมากเป็นพิเศษ

"ไม่ว่าจะเป็นท่าทีของพี่ชายผม หรือท่าทีของตระกูลจิ้นต่างก็เหมือนกัน ดังนั้นพวกเราจะไม่มีวันให้อภัยซ่างกวนหยวน" จิ้นเฟิงเหราพูดหมดเปลือกออกไปโดยตรง เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายคอยก่อกวนอย่างไม่รู้จบ

นายท่านหญิงจ้องจิ้นเฟิงเฉินอย่างแน่นหนา "นี่แกจะทำเรื่องให้แย่ไปกว่านี้ใช่ไหม?"

"นี่เป็นการหาเรื่องใส่ตัวเองของซ่างกวนหยวนเอง เธอควรชดใช้ในทุกสิ่งที่เธอทำ ส่วนบุญคุณทั้งหมดที่นายท่านหญิงพูดนั้น ผมจะใช้คืนด้วยวิธีอื่น" น้ำเสียงของจิ้นเฟิงเฉินนั้นสงบอย่างมาก

เรื่องนี้มันไม่มีทางดึงสถานการณ์กลับคืนมาแล้ว

เมื่อนึกถึงเรื่องที่หลานสาวต้องเผชิญหน้ากับหายนะในการติดคุก ความเคียดแค้นก็พุ่งเข้ามาในสมอง นายท่านหญิงจึงหน้ามืด และเป็นลมไป

"คุณย่าครับ!" ซ่างกวนเชียนกลัวจนหน้าถอดสี

คนตระกูลจิ้นต่างก็พากันตกใจเช่นกัน

"รีบส่งคนไปโรงพยาบาลเร็วเข้า!" พ่อจิ้นเป็นคนแรกที่มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา

ด้วยความช่วยเหลือของจิ้นเฟิงเฉินและจิ้นเฟิงเหรา นายท่านหญิงจึงถูกอุ้มขึ้นรถไป

ก่อนขึ้นรถ ซ่างกวนเชียนก็มองไปที่พวกเขาทั้งสอง เขาถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับพูดว่า "ขอบคุณนะ"

จากนั้น จึงขึ้นรถ แล้วสตาร์ทรถจากไป

"พี่ พี่คิดว่านายท่านหญิงจะยอมแพ้แค่นี้ไหม?" จิ้นเฟิงเหราส่งสายตามองดูรถที่ขับไกลออกไป แล้วเอ่ยปากพูด

จิ้นเฟิงเฉินหรี่ตาลง และความเยาะเย้ยก็ปรากฏที่มุมปากของเขา "ถึงจะไม่ยอมแพ้ก็คงต้องยอมแพ้"

ถ้านายท่านหญิงหยุดซ่างกวนเชียนตั้งแต่แรก เรื่องก็คงไม่มาถึงจุดจุดนี้หรอก ถ้าพูดตามตรงคือ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นพวกเขาหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น

......

การเปิดศาลตรวจสำนวนและตัดสินคดีครั้งแรกนั้น ตระกูลจิ้นไม่มีใครเข้าร่วมเลยสักคน โดยพวกเขาได้มอบอำนาจทั้งหมดให้กับทนายโดยตรง

ซ่างกวนหยวนจ้องทนายที่นั่งอยู่บนที่นั่งของโจทก์ตลอดเวลา ถ้าไม่ใช่เพราะทนายได้เห็นฉากสถานการณ์ที่รุนแรงมามาก ไม่อย่างงั้นเขาคงไม่สามารถนั่งอยู่ภายใต้สายตาที่อาฆาตแค้นจนสามารถฆ่าคนได้ของเธอตั้งนานแล้ว