บทที่ 1411 นอกจากฉันแล้ว ยังมีคนอื่นอีกมั้ยล่ะ

เสี่ยวเป่าถูกเหยียบไว้กับพื้น จนไม่สามารถขยับตัวได้ เขาเงยหน้าขึ้นมา และจ้องมองไปยังซ่านเวย อย่างแค้นเคือง

"แกปล่อยฉันสิ ฉันเอาชนะแกได้แน่!"ซ่านเวยหัวเราะเยาะออกมาอย่างได้ใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอวดดี "แกน่ะ? เสียแรงเปล่าน่ะ ตลอดชีวิตนี้อย่าแม้แต่จะคิดว่าจะเอาชนะฉันได้!"

"ปล่อยเขาซะ"

กู้เนี่ยนอดทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เขากระแทกประตูให้เปิดออกแล้วพรวดพราดเข้าไป

การปรากฏตัวของเขาทำให้ทั้งเสี่ยวเป่ากับซ่านเวยก็หยุดชะงัก ซ่านเวยนั้นมีท่าทีตอบโต้ในทันที เขาก้มหัวลงแล้วมองไปยังเสี่ยวเป่าอย่างเหยียดหยาม "แกหลอกฉัน แกบอกคนในครอบครัวของแก"

"ฉันไม่ได้บอก!" เสี่ยวเป่าแย้งกลับไป

เขาหันหน้าไปยังกู้เนี่ยน "ลุงกู้ ลุงมาที่นี่ได้ยังไง?"

กู้เนี่ยนไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่กลับจ้องมองไปยัง ซ่านเวย แล้วเสียงเข้มก็ตวาดกร้าว "ยังไม่ปล่อยเขาอีก!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า…"

เสียงหัวเราะอันมืดมนของซ่านเวยดังกึกก้องไปทั่ว แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีรอยยิ้มของเขาก็หุบลง ก่อนจะถ่มน้ำลายออกมาด้วยความจองหอง "จิ้นเป่ยเฉิน ถึงแม้ว่าแกจะหาคนมาช่วยได้ เขาก็ไม่ใช่ คู่ต่อสู้ที่คู่ควรกับฉันอยู่ดี"

ที่มุมปากของกู้เนี่ยนยกขึ้นปรากฏเป็นรอยยิ้มเยาะออกมา "พวกเราไม่เคยประมือกันสักหน่อย แกรู้ได้ยังไงมาฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแก?" เขามองไปยังเสี่ยวเป่า แล้วพูดต่อว่า "ถ้าแน่จริงก็ปล่อยเขาไป แล้วพวกเราค่อยมาสู้กัน"

"ลุงกู้ ลุงไปเถอะ ผมจัดการปัญหานี้ด้วยตัวของผมเองได้" เสี่ยวเป่าไม่ยอมให้กู้เนี่ยนเข้ามาแทรกแซงปัญหานี้

กู้เนี่ยนหรี่ตาลง แล้วพุ่งเข้าไปซัดกำปั้นเข้าใส่ซ่านเวยในทันที

ใบหน้าของซ่านเวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย สัญชาตญาณของเขาบอกให้เขา ก้าวขาถอยหลังไปสักหน่อยเพื่อหลบการถูกจู่โจม

กู้เนี่ยนรีบฉวยโอกาสดึงเสี่ยวเป่าขึ้นมา แล้วดันให้หลบอยู่ด้านหลังของตนเอง

"รนหาที่ตายจริงๆ !" แววตาของซ่านเวยนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะพุ่งเข้าใส่กู้เนี่ยนราวกับคนเสียสติ

"ลุงกู้ ระวัง!" ตามมาด้วยเสียงของเสี่ยวเป่าที่ตะโกนออกมาอย่างตื่นตระหนก แล้วการต่อสู้ระหว่างกู้เนี่ยนและซ่านเวยก็เริ่มต้นขึ้น ต่อสู้กันไปมา สีหน้าของซ่านเวยก็เปลี่ยนไปจนดูไม่ได้ เขาประเมินชายตรงหน้าต่ำเกินไป

ไม่ต้องพูดถึงความคล่องแคล่วของร่างกาย แม้แต่สามารถคาดเดาการโจมตีต่อไปของเขาได้ แถมยังพลิกแพลงสถานการณ์ได้อีก นั่นทำให้เขาถูกบีบคั้นไปซะทุกด้าน "ไปตายซะเถอะ"ซ่านเวยตะโกนลั่น พร้อมสาวหมัดเล็งเข้าใส่ตรงขมับของกู้เนี่ยน

กู้เนี่ยนยิ้มเยาะ ร่างกายของเขาเบี่ยงหลบเล็กน้อย ในขณะที่กำลังหลบนั้น ก็เตะเข้าไปที่ท้องของเขา

ซ่านเวยคร่ำครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรง

เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ เสี่ยวเป่าก็เตรียมจะพุ่งตัวเข้าไปหา "แกยืนขึ้นมาเลยนะ ฉันยังไม่ได้เอาชนะแกเลย ฉันไม่อนุญาตให้แกนอนอยู่แบบนั้น!" กู้เนี่ยนไม่รอช้ารีบเข้าไปขวางเขาเอาไว้ "เสี่ยวเป่า อยู่เฉยๆ "

"ลุงกู้ ผมอยากจะเอาชนะเขาด้วยตัวของผมเอง" เสี่ยวเป่ามองไปยังซ่านเวยที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น มือเล็กกำหมัดแน่น

"แด๊ดดี้ของคุณกำลังมา" กู้เนี่ยนบอก "คุณจะต้องไม่เจ็บตัวเพิ่มอีกแล้ว ไม่งั้นเขาคงไม่ปล่อยผมเอาไว้แน่ อีกทั้งหม่ามี๊ของคุณอีกพวกเขาเป็นห่วงคุณมาก" เมื่อพูดถึงเจียงสื้อสื้อเสี่ยวเป่าก็ก้มหน้าลง ค่อยๆ ถอยมาหลบอยู่ด้านหลังของกู้เนี่ยน

อย่างว่าง่าย ซ่านเวย ดิ้นรนที่จะตะเกียกตะกายขึ้นมา เขากุมท้องของเขา สายตาที่จ้องมองมายังเสี่ยวเป่านั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "ฉันมองแกผิดไปจริงๆ !"

"ฉันไม่รู้ว่าลุงกู้มาได้ยังไง" เสี่ยวเป่าอธิบายออกไป

"อย่างนั้นหรอกเหรอ?"ซ่านเวยก็ส่งเสียงหัวเราะแหลมออกมา "มา1คนฉันจัดการ1คน มาอีกคู่หนึ่งฉันก็จัดการอีกคู่หนึ่ง"

มองดูใบหน้าอันน่าเกลียดของซ่านเวย กู้เนี่ยนก็ขมวดคิ้วอย่างแรง เขาป่วยรึเปล่าเนี่ย?

ก็ดูจากสภาพของเขาในตอนนี้ จนปัญญาที่จะรู้จริงๆ ว่าเขากับนักไวโอลินที่เคยมีชื่อเสียงระดับนานาชาติ คือคนคนเดียวกัน "นายยอมแพ้เถอะ ไม่อย่างนั้น ตระกูลจิ้นคงไม่ปล่อยคุณไว้!" กู้เนี่ยนเห็นซ่านเวยมีความคิดที่จะลงมืออีก จึงกล่าวเตือนออกไป ซ่านเวยกัดฟันพูด "ฉันไม่กลัวหรอก!"

ว่าพลางก็ออกหมัดมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป้าหมายของเขาไม่ใช่กู้เนี่ยนแต่เป็นเสี่ยวเป่า

กู้เนี่ยนตกใจจนหน้าถอดสี รีบดึงเอาเสี่ยวเป่ามาหลบด้านหลัง แล้วยกแขนขึ้นมาขวางหมัดของเขาเอาไว้ แล้วทั้งคู่ก็เริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง แต่ในตอนนั้นเอง ด้านนอกของคฤหาสน์หลังนี้ก็มีเสียงแสบแก้วหูจากการเสียดสีระหว่างล้อและพื้นถนนเกิดขึ้น และตามมาด้วยเงาของร่างอันสูงใหญ่ที่ปรากฏเข้ามาอย่างรวดเร็ว