บทที่ 1419 เป็นครั้งที่สองแล้ว

เสี่ยวเป่าอาเจียนออกมาไม่หยุด อาเจียนจนมีน้ำย่อยปนออกมา จนใบหน้าเล็กซีดเสียวไม่มีสีของเลือดเลยแม้แต่น้อย ขาวซีดราวกับกระดาษ กู้เนี่ยน รู้สึกหวาดกลัวไม่กล้าแม้แต่จะรอสักนาทีเดียว รีบพาเขาไปส่งโรงพยาบาลในทันที

ระหว่างทางก็โทรศัพท์หาจิ้นเฟิงเฉิน รายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตามความเป็นจริง

"ฉันจะไปที่นั่นทันที"

ตอนที่ได้รับโทรศัพท์นั้นจิ้นเฟิงเฉิน กำลังประชุมอยู่

ผู้บริหารทุกคนเห็นสีหน้าของเขามืดครึ้มลง ทุกคนล้วนทำการคาดคะเนอยู่ ในใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อวางสายแล้วจิ้นเฟิงเฉิน ก็ทิ้งเหล่าผู้บริหารเอาไว้ แล้วเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างรีบร้อน

เลขานุการเห็นดังนั้น ก็รีบแจ้งกับทุกคน โดยไม่รอช้าว่า "การประชุมวันนี้จบลงตรงนี้ก่อนนะครับ"

พูดจบเขาก็รีบวิ่งตามออกไป

"ท่านประธานเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?" เลขานุการเมื่อตามมาถึงตัวของจิ้นเฟิงเฉิน ก็ถามออกมาอย่างเป็นกังวล

"ฉันมีเรื่องต้องไปจัดการ ถ้าคุณผู้หญิงถามหาก็บอกไปว่าฉันออกไปข้างนอกแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับมา" แล้วจิ้นเฟิงเฉินก็ก้าวขายาวๆ เข้าลิฟต์ไป

"ทราบแล้วครับ" เลขาก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม

......

เสี่ยวเป่าถูกนำตัวส่งเข้าไปในห้องฉุกเฉิน กู้เนี่ยนเอง ก็อยากจะเข้าไปกับเขาด้วย แต่ถูกพยาบาลขวางเอาไว้

"ญาติคนไข้รออยู่ด้านนอกก่อนนะคะ"

พูดจบพยาบาลก็ปิดประตูไป

กู้เนี่ยนทำได้เพียงแค่เดินไปเดินมาอยู่ด้านนอกอย่างร้อนใจ เขาหันหน้าไปมองประตูของทองฉุกเฉินอยู่ เป็นระยะๆ

ผ่านไปราวๆ สิบกว่านาที คุณหมอก็เดินออกมา

"คุณหมอคนไข้เป็นอย่างไรบ้าง?" กู้เนี่ยนรีบพุ่งเขาไปหาคุณหมอ

"คนไข้ไม่เป็นอะไรแล้ว"

กู้เนี่ยนยังไม่เชื่อ "จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง เขาอาเจียนออกมาหมดเลยนะแม้แต่น้ำย่อยเองก็อาเจียนออกมาด้วย แถมหน้าของเขายังขาวซีดอีกด้วย!"

คุณหมอแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา "นี่คุณกำลังสงสัยในอาชีพการทำงานของผมเหรอ?"

"ไม่ใช่" กู้เนียนรีบปฏิเสธ "ผมก็แค่เป็นห่วงสุขภาพของเด็กก็เท่านั้น"

"เรื่องนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วงเด็กไม่เป็นอะไรเลย กลับไปต้มข้าวต้มให้เขากินสักหน่อย เพื่อดูแลระบบย่อยก็หายขึ้นแล้ว"

คุณหมอเพิ่งพูดจบพยาบาลก็เข็นเสี่ยวเป่าออกมาจากห้องฉุกเฉิน

"เสี่ยวเป่า" กู้เนี่ยนรีบเข้าไปหา เห็นสีหน้าของเขายังเสียวอยู่เล็กน้อย ก็หันหน้าไปถามคุณหมอ "คุณมั่นใจใช่ไหมว่าคนไข้ไม่เป็นอะไรจริงๆ ?"

"แน่นอนว่าผมมั่นใจ!" หมอทำหน้าไม่พอใจอีกครั้ง

"ลุงกู้ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว" เสี่ยวเป่าฝืนยิ้มออกมา

กู้เนี่ยนรู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก "มีตรงไหนรู้สึกไม่โอเคต้องบอกลุงนะ รู้ไหม?"

"อื้อ" เสี่ยวเป่าพยักหน้า

ตอนนี้เองก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบใกล้เข้ามา กู้เนี่ยนและเสี่ยวเป่า หันหน้าไปทางที่มาของเสียง ก็เห็นจิ้นเฟิงเฉิน ก้าวขายาวๆ มาหา

"เสี่ยวเป่า"

"แด๊ดดี้" ทันทีที่เห็นจิ้นเฟิงเฉิน ตาของเสี่ยวเป่าก็กลายเป็นสีแดง

"บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า?" จิ้นเฟิงเฉิน เข้ามาจับที่ไหล่ทั้งสองข้างของเขาแล้วสำรวจ ทั่วทั้งร่างกาย

เสี่ยวเป่ายกมือขึ้นมาขยี้ตา ยกมุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อย "แด๊ดดี้ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว"

"ไม่เป็นอะไรแล้ว?"

จิ้นเฟิงเฉินหันหน้าไปมองกู้เนี่ยน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

"คุณหมอตรวจดูแล้วร่างกายของเสี่ยวเป่าไม่มีปัญหาอะไรเลย" เสียงของกู้เนี่ยนนั้นเบาลงเรื่อยๆ เพราะว่าเขาเองก็ไม่ค่อยเชื่อในคำพูดของหมอเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยกล้าที่จะพูดออกไป

"ไม่เป็นอะไรแล้วจะอาเจียนได้ยังไง?" สายตาคมของจิ้นเฟิงเฉิน จ้องมองไปยัง คุณหมอที่อยู่ด้านข้าง

ใจของหมอกระตุกวูบหนึ่ง แล้วรีบอธิบายออกมาอย่างร้อนรนว่า "ร่างกายของเด็กไม่มีอะไรที่เป็นปัญหาเลยจริงๆ การเกิดการอาเจียนไม่ได้เกิดจากสุขภาพที่ไม่ดีอย่างแน่นอน อาจจะเป็นการอาเจียนทางกายภาพ"

"ทางกายภาพ?" จิ้นเฟิงเฉินขมวดคิ้ว

"ก็พูดได้ง่ายๆ ก็คืออาจจะได้เห็นอะไรที่ดูสกปรกหรือได้กลิ่นอะไรที่ไม่ชอบพวกนี้"

"เห็นอะไร? ได้กลิ่นอะไร?" กู้เนี่ยนคิดไปถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "คุณชายผมว่าผมรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น"