บทที่ 1465 พูดแล้วต้องทำให้ได้

"ขอโทษด้วยนะ"

เห็นจิ้นเฟิงเฉินขอโทษจริงๆ เจียงสื้อสื้อก็รีบอธิบายว่า: "ฉันแค่ล้อเล่นเอง"

จิ้นเฟิงเฉินหัวเราะ "ฉันรู้"

"แล้วทำไมนายต้องขอโทษด้วย?" เจียงสื้อสื้อไม่เข้าใจ

"เธอรอฉัน ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่ได้กินข้าวเย็นอีก"

เจียงสื้อสื้อส่ายหน้า พูดอย่างตั้งใจว่า: "ไม่เป็นไร ฉันแค่รอนายเอง เทียบกับความเหนื่อยของนายไม่ได้หรอก"

"ต่อไปฉันจะพยายามกลับมาให้เช้าที่สุดนะ" จิ้นเฟิงเฉินสัญญากับเธอ

"นายพูดเองนะ" เจียงสื้อสื้อหรี่ตาแล้วอมยิ้มพูดว่า "พูดแล้วต้องทำให้ได้ด้วย เข้าใจไหม?"

"อืม"

ไม่นาน คนขับรถก็ส่งอาหารเย็นร้อนๆมาให้

เจียงสื้อสื้อเปิดกล่องอาหารออก กลิ่นหอมนั้นอบครวญเต็มทั้งห้องทันที ทำให้เธอยิ่งหิวมากขึ้นไปอีก

จิ้นเฟิงเฉินเห็นเธอเหมือนแมวที่หิวมาก ก็รีบเอาตะเกียบยื่นให้เธอ แล้วหัวเราะพูดว่า: "รีบกินเถอะ"

"อืม นายก็กินด้วยสิ" เจียงสื้อสื้อรับตะเกียบมา แล้วยิ้มให้เขา

"อืม"

จิ้นเฟิงเฉินมองดูเธอด้วยแววตาที่หวานแหววจนมดจะขึ้นเต็มห้องแล้ว

พอกินข้าวเสร็จ จิ้นเฟิงเฉินก็เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เตรียมทำงานต่อ

เห็นแววตาที่เหนื่อยล้าของเขา เจียงสื้อสื้อก็เป็นห่วงมาก จึงพูดว่า: "เฟิงเฉิน เลิกงานแล้วกลับบ้านก่อนไหม เดี๋ยวค่อยทำต่อพรุ่งนี้"

"ไม่เป็นไร เธอกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ" จิ้นเฟิงเฉินยิ้มให้กับเธอ ต่อมาก็จ้องไปที่หน้าจอคอมอีกครั้ง

เจียงสื้อสื้อรู้จักนิสัยของเฟิงเฉินดี ถ้าทำงานไม่เสร็จ เกรงว่าเขาจะไม่ยอมพักผ่อนง่ายๆ

เธอจึงต้องยอมแล้วเดินไปช่วยเขา "งั้นฉันช่วยนายนะ"

เธอยกโน้ตบุ๊กของตัวเองมา วางไว้ตรงข้ามกับจิ้นเฟิงเฉิน

จิ้นเฟิงเฉินเห็นแล้วก็อมยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร

เขารู้ว่าตัวเองพูดว่าไม่ให้เธอช่วย ยังไงเธอก็จะช่วยอยู่ดี

ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ตามใจเธอเถอะ

ภายในห้องทำงานเงียบมาก เหลือเพียงแต่เสียงกดแป้นพิมพ์กับลมหายใจ

......

ตระกูลจิ้น

แม่จิ้นส่ายหัวถอนหายใจไม่หยุด "ตั้งแต่บริษัทเกิดเรื่อง เฟิงเฉินกับเฟิงเหราแทบจะไม่ได้กลับบ้านเลย สื้อสื้อก็เอาแต่ไปช่วยงานบริษัท ดูตอนนี้สิ ขนาดตอนบ่ายหวั่นหวั่นยังไปหาเฟิงเหราที่บริษัท จนถึงตอนนี้ยังไม่กลับบ้านเลย"

แม่จิ้นกังวลและเป็นห่วงมาก เธออยากโทรศัพท์หาลูกชายลูกสะใภ้ตัวเอง ให้พวกเขากลับมาพักผ่อน

แต่ไม่คิดว่า ถูกพ่อจิ้นห้ามไว้ก่อน "พวกเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถ้าร่างกายไม่ไหวแล้ว พวกเขาจะกลับมาบ้านเอง"

"รอไม่ไหวแล้วกลับบ้านได้ยังไงกัน?" แม่จิ้นถอนหายใจหนักๆ "เรื่องในบริษัทเมื่อไหร่จะจบกันนะ?"

"อีกไม่นานหรอก" พ่อจิ้นพูด

"ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ" แม่จิ้นถอนหายใจ "ฉันขึ้นไปดูพวกเด็กๆก่อนนะ"

เสี่ยวเป่ารู้ว่าพ่อแม่งานยุ่ง ช่วงนี้ก็เป็นเขาที่ดูแลเถียนเถียน และเถียนเถียนยังติดพี่ชายมากด้วย ทั้งสองเล่นกันจนทั้งคืน แล้วก็งีบหลับด้วยกันที่บนเตียงของเสี่ยวเป่า

แม่จิ้นขึ้นไปก็เห็นเด็กสองคนนอนด้วยกัน แล้วยังหลับอย่างสบายด้วย

เด็กสองคนไม่ดื้อเลยเป็นเด็กดีจริงๆ แม่จิ้นก็ไม่รู้ว่าควรดีใจไหม