บทที่ 1466 ขอแค่เป็นเธอ ฉันได้หมด

"หวั่นหวั่นล่ะ?" เจียงสื้อสื้อถาม

"หลับไปแล้วล่ะ" พอพูดถึงส้งหวั่นชีง จิ้นเฟิงเหราก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "ให้เธอกลับไปพักผ่อนก่อน เธอไม่ยอมฟัง จะอยู่กับผมให้ได้น่ะครับ"

พอนึกถึงภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์แถมยังต้องอยู่ทำงานกับตัวเองจนดึกอีก จิ้นเฟิงเหราก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แถมยังรู้สึกผิดอีกด้วย

"รอเรื่องนี้ผ่านไปแล้ว ก็ค่อยดูแลเธอดีๆแล้วกัน" เจียงสื้อสื้อรู้ว่าเขาคิดอะไร เลยพูดตอบเขาเสียงเบา

จิ้นเฟิงเหราพยักหน้า "อืม พี่ชายตกลงแล้วล่ะ ถึงตอนนั้นจะให้ผมลาพักร้อนได้"

"ช่วงนี้ทุกคนก็ลำบากหน่อยนะ"

ครั้งนี้เรื่องปัญหาทุกอย่างที่บริษัทกำลังเจออยู่นั้น ถ้าไม่ได้ทุกคนช่วยกัน แม้เฟิงเฉินจะแข็งแกร่งแค่ไหน เกรงว่าจะจัดการเรื่องแบบนี้คนเดียวได้ยาก

"พี่สะใภ้ครับ พี่ก็คงลำบากน่าดูเลย" จิ้นเฟิงเหราหัวเราะ "ที่จริงทุกคนก็ลำบากกันทุกคน แต่ที่เหนื่อยสุดคงเป็นพี่ชายผม"

"เขาลำบากมากจริงๆ" เจียงสื้อสื้อหัวเราะเบาๆ "แต่ว่า ขอแค่บริษัทดีขึ้นมาได้ ทุกอย่างก็คุ้มค่าแล้วล่ะ"

จิ้นเฟิงเหราหัวเราะและตอบ "อืม" เสียงเดียว ""พี่สะใภ้ครับ พี่ก็ไปพักผ่อนเถอะ ผมกลับไปที่ห้องทำงานก่อนนะครับ

"ได้เลย"

......

สามวันหลัง

งานหุ้นส่วนจัดขึ้นตามกำหนดการ

ภายใต้ความพยายามโดยไม่หยุดพักของจิ้นเฟิงเฉิน จิ้นกรุ๊ปลดความเสียหายที่มาจากโครงการปัญญาประดิษฐ์ให้น้อยที่สุด และฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็ประกาศข่าวออกไปแล้ว หุ้นของจิ้นกรุ๊ปก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามคาด

ทุกอย่างกำลังไปในทางที่ดี

ไม่เหมือนกับบรรยากาศครั้งก่อนเอาแต่พูดจาข่มกัน งานหุ้นส่วนใหญ่ครั้งนี้ดีมาก ใบหน้าของหุ้นส่วนทุกคนต่างมีรอยยิ้มประทับใจ

จิ้นเฟิงเหราที่เดินเข้าห้องประชุมตามจิ้นเฟิงเฉินไป ก็อดไม่ได้ที่จะสบถในใจ

คนต่างก็เห็นแก่ได้ทั้งนั้น ในสายตามีแต่ผลประโยชน์

"เฟิงเฉิน นายมาแล้วเหรอ" ลุงเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

จิ้นเฟิงเฉินกวาดตามองเขาอย่างเรียบเฉย แล้วไปนั่งตรงที่นั่งหลักทันที จากนั้นก็พูดว่า: "คุณอาคุณลุงทุกท่าน พอใจกับผลลัพธ์นี้หรือเปล่าครับ?"

"พอใจสิ ต้องพอใจอยู่แล้ว"

พวกหุ้นส่วนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน

จิ้นเฟิงเฉินพูดโดยเผยอปากเล็กน้อย "ในเมื่อทุกท่านพอใจ งั้นยังอยากเลือกประธานใหม่ไหมครับ?"

"นั่นไม่จำเป็นแล้วล่ะ" ลุงเฉินมองคนอื่นๆ แล้วพูดต่อว่า: "พวกเราทุกคนไม่เคยคิดที่จะเลือกประธานคนใหม่เลย และนายก็ทำได้ดีมาก พวกเราทุกคนวางใจที่จะเอาจิ้นกรุ๊ปให้นายดูแลต่อ"

ครั้งก่อนเขาไม่ได้พูดแบบนี้เลยนะ

ดวงตามืดมนของจิ้นเฟิงเฉินมีความดูถูกพวกเขาเล็กน้อย แต่สักพักก็หายไป ต่อมาเขาก็พูดเสียงทุ้มว่า "หวังว่าต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ทุกคนจะเชื่อใจผมได้ และไม่สงสัยในความสามารถของผม"

"แน่นอนสิ แน่นอนอยู่แล้ว"

ทุกคนตอบเร็วมาก แต่ถึงตอนนั้นจริงก็คงทำได้ไม่กี่คน

จิ้นเฟิงเฉินไม่สนใจพวกนี้ ยังไงใช้ความสามารถในการพูด สำคัญกว่าสิ่งไหนๆ

"ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ก็แยกย้ายกันเถอะ"

ออกมาจากห้องประชุม จิ้นเฟิงเหราอดไม่ได้บ่นว่า: "พวกคุณอาคุณลุงพวกนี้ ในสายตามีเพียงผลประโยชน์ ไม่สนใจมิตรภาพเลยด้วยซ้ำ!"

จิ้นเฟิงเฉินหันไปหรี่ตามองเขา แล้วพูดเสียงเรียบว่า: "มีเหตุผล ยกโทษให้ได้"

"มีเหตุผลตรงไหนกัน?" จิ้นเฟิงเหราไม่เห็นด้วยกับที่เขาพูด "พวกเขาไม่คิดว่าที่พวกเขามีทุกวันนี้ได้ ก็ต้องพึ่งจิ้นกรุ๊ปและพี่ทั้งนั้น พอเกิดเรื่องขึ้นก็พลิกหน้าไวยิ่งกว่ากระดาษอีก"

จิ้นเฟิงเหรารู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของพวกหุ้นส่วนมาก!

"เฟิงเหรา นายรู้ไหมว่าจะปิดปากคนอื่นยังไง?" จิ้นเฟิงเฉินถาม

จิ้นเฟิงเหราคิดแล้วก็ถามอย่างตั้งใจว่า: "ปิดยังไงเหรอ?"

"ความสามารถ" จิ้นเฟิงเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก "ขอแค่นายทำได้แล้ว ทำได้ดี คนที่ไม่พอใจนายมากแค่ไหน ก็จะยอมแพ้ไปเอง"

"พี่ ผมรู้แล้วล่ะ" จิ้นเฟิงเหราแสยะยิ้ม "แต่ผมก็คิดว่าพวกเขาทำเกินไปจริงๆ"

"ผ่านไปแล้วล่ะ ตอนนี้แก้ไขปัญหาได้แล้ว สำคัญกว่าสิ่งไหนๆ"

พูดถึงตรงนี้ จิ้นเฟิงเฉินก็หยุดเดิน หันหน้าไปมองจิ้นเฟิงเหรา "นายจะลางานไม่ใช่เหรอ? ฉันอนุญาตแล้ว กลับไปอยู่กับหวั่นหวั่นและลูกเถอะ"

"แล้วพี่ล่ะ?"