บทที่ 155 มีดีแค่เบ้าหน้า

บทที่ 155 มีดีแค่เบ้าหน้า

เมื่อได้ยินคนบอกว่าเจียงสื้อสื้อเป็นหม่ามี๊ตัวเอง เสี่ยวเป่าก็แต้มยิ้ม เด็กน้อยไม่ได้เอ่ยปฏิเสธ ซ้ำยังตอบด้วยท่าทางที่แสนจะภูมิใจว่า:"ใช่! นี่หม่ามี๊ฉันเอง"

เจียงสื้อสื้อยิ้มขบขัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เสี่ยวเป่าโบกมือลาเจียงสื้อสื้อ จากนั้นก็เดินเข้าห้องพร้อมกับคุณครู

เจียงสื้อสื้อเหม่อมองแผ่นหลังน้อย ถ้าเสี่ยวเป่าเป็นลูกที่เธอคลอดเมื่อหลายปีก่อนก็คงจะดี

ทันใดนั้นเธอก็อึ้งชะงักกับความคิดนี้ของตัวเอง เธอยกยิ้มอย่างหน่ายใจ เสี่ยวเป่าจะเป็นลูกที่เธอคลอดได้ยังไง ตระกูลจิ้นร่ำรวยขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้หรอกที่จ้างคนมาอุ้มบุญให้

ทันใดนั้น จู่ๆเจียงสื้อสื้อก็เริ่มสงสัยว่าแม่ของเสี่ยวเป่าเป็นใคร?

ทว่าเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากก่อนจะไปที่ทำงานต่อ

........

การประชุมช่วงเช้า ซูซานตำหนิพนักงานในแผนกต่อหน้าทุกคน

"หันจิ้ง เธอก็ไม่คิดเลยว่าโปรเจกต์อยู่ในความรับผิดชอบของเธอมานานเท่าไหร่แล้ว

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นเธอทำโปรเจกต์แพลนที่น่าพึงพอใจออกมาได้เลย ทาง SR ก็จะยุติร่วมงานกับเราแล้ว"

ซูซานเอ่ยเสียงหงุดหงุดระคนเคร่งเครียด นี่เป็นโปรเจกต์ร่วมกับทางอเมริกา แต่เดือนหนึ่งจะผ่านไปแล้วก็ยังไม่เห็นว่าจะคืบหน้าไปไหน เช้าวันนี้ยังได้รับข้อความมาอีกว่าอีกฝ่ายอยากจะยุติร่วมงานด้วย เจอแบบนี้มีหรือที่ซูซานจะไม่โกรธ!

"เธอรู้ไหมว่าถ้าโปรเจกต์นี้ถูกยุติลง ทรัพยากรต่างๆและเงินที่เราเคยลงทุนไปจะขาดทุนตั้งเท่าไหร่?"

พนักงานที่ถูกตำหนิหันจิ้งผุดลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอ่ยขอโทษว่า:"ขอโทษนะคะผู้จัดการ ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนั้น ฉันพยายามหาวิธีและทำทุกวิถีทางมาโดยตลอด แต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่จงใจหาเรื่องทำให้เราลำบากใจ ฉันทำเต็มที่แล้วจริงๆ"

"แล้วเขาจะทำแบบนั้นกับเธอทำไม ปัญหามันอยู่ที่เธอเองซะมากกว่า ทำไมเธอไม่ลองโทษตัวเองบ้าง? ฉันได้ยินอีกฝ่ายบอกมาว่าแพลนของเธอถูกตีส่งกลับมาแก้หลายรอบแล้ว"

หันจิ้งหลุบตาลง พลันเอ่ยตอบทันควันว่า:"ฉันรู้ดีค่ะว่าตัวเองผิด ผู้จัดการ ขอร้องล่ะนะคะ ให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง ฉันจะหาวิธีแก้ไขเรื่องนี้ให้โดยเร็วที่สุดเลยค่ะ"

หันจิ้งรู้ ว่าที่ซูซานตำหนิเธอต่อหน้าทุกคนแบบนี้ นั่นก็เป็นเพราะว่าอยากให้คนอื่นมารับไม้ต่อแทน ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด โปรเจกต์ดีๆแบบนี้จะยอมให้คนอื่นแย่งไปได้ยังไง เธอไม่อยากเป็นหมาหัวเน่าหรอกนะ

คิดได้ดังนั้นเธอก็เอ่ยต่อว่า:"ผู้จัดการ ให้โอกาสฉันอีกครั้งสุดท้ายเถอะนะคะ! ไม่ว่ายังไงฉันก็จะทำให้สำเร็จแน่นอน"

หันจิ้งร้องขอด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน แต่ซูซานไม่อนุญาตแล้ว เธอป่าวประกาศต่อหน้าทุกคนว่า:"ต่อจากนี้ไปโปรเจกต์นี้จะอยู่ในความรับผิดชอบของเจียงสื้อสื้อ ไม่ว่าต้องทำสำเร็จให้ได้"

ไม่ใช่ว่าซูซานลำเอียงหรืออะไรหรอก แต่งานนี้จะถูกยืดเยื้อต่อไปอีกไม่ได้อีกแล้ว ถ้าให้หันจิ้งรับผิดชอบต่อก็มีแต่จะทำให้บริษัทขาดทุน เพราะฉะนั้นจึงต้องเปลี่ยนคน และเจียงสื้อสื้อก็ไม่มีงานใหญ่อะไรอยู่ในมือพอดี

เจียงสื้อสื้อชะงัก รู้สึกได้เพียงสายตาอาฆาตของหันจิ้งที่มองมา แต่นี่เป็นคำสั่งของซูซาน เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ จึงทำได้เพียงพยักหน้าตกลง

"ค่ะผู้จัดการ ฉันจะพยายามให้ดีที่สุด"

"อืม" ซูซานตอบรับ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า:"ช่วงนี้ลูกค้าอยู่ที่นิวยอร์ก คงต้องให้เธอเดินทางไปหาด้วยตัวเองแล้ว"