บทที่ 167 ฉันไม่คู่ควรกับคุณ

บทที่ 167 ฉันไม่คู่ควรกับคุณ

หลังจากที่เจียงสื้อสื้อรับร้อนหนีออกมา ลู่เจิงก็ลุกตามขึ้นมาเหมือนกัน หยิบกระเป๋าและโทรศัพท์ของเจียงสื้อสื้อและพูดขอโทษว่า “ขอโทษนะครับ ผมและสื้อสื้อไปก่อนนะครับ”

สถานการณ์ตอนนี้ อาหารมื้อนี้จะทานต่อไปได้ยังไงกันนะ

ซูชิงหยิงยิ้มและพยักหน้ารับ ： “ประธานลู่รีบไปหาคุณเจียงเถอะค่ะ！”

ลู่เจิงหมุนตัวจากไป，ก่อนจะจากไปยังบอกสวีหน้าว่าสักพักจะให้คนไปส่งเธอ

“ได้ค่ะ，ขอบคุณนะคะประธานลู่”

สวีหน้านั่งอยู่บนเก้าอี้และพยักหน้ารับอย่างงงๆ

หลังจากเขาจากไป สีหน้าของจิ้นเฟิงเฉินลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะจากไป

“เฟิงเฉิน คุณจะไปไหนคะ？” ซูชิงหยิงเอ่ยปากถาม เธออดไม่ได้ที่จะกังวล จิ้นเฟิงเฉินคงไม่ได้ขัดขวางลู่เจิงไม่ให้ไปหาเจียงสื้อสื้อหรอกมั้ง？

“กลับไปพักผ่อน”

น้ำเสียงเย็นชาจบลง จิ้นเฟิงเฉินก็ก้าวเท้าออกจากร้านอาหารไปเรียบร้อยแล้ว

“ไม่ทานข้าวแล้วเหรอคะ？”

ซูชิงหยิงทั้งถามทั้งตามออกไป เธอสังเกตได้ชัดว่า จิ้นเฟิงเฉินกำลังโกรธอยู่ หรือจะพูดได้ว่าหึง

เขากำลังหึงเจียงสื้อสื้อ จู่ๆ ในใจของซูชิงหยิงก็อิจฉาอย่างบ้าคลั่ง

แต่ว่าบนทางที่กลับ เธอยังยิ้มละถามต่อว่า： “เฟิงเฉิน ประธานลู่ดูยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ เขารู้จักคุณเจียงมาตั้งนาน แถมยังชอบคุณเจียงมาตั้งหลายปี ไม่รู้เหมือนกันว่าทั้งคู่จะอยู่ด้วยกันได้ไหม”

จิ้นเฟิงเฉินไม่ได้พูดอะไร สายตาของเขาเป็นประกาย เจียงสื้อสื้อกับลู่เจิงอยู่ด้วยกัน เป็นไปไม่ได้

……

ด้านนี้ เจียงสื้อสื้อไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำสักพัก

ตอนแรกเธอคิดว่าคืนนี้คงทานอาหารง่ายๆ แต่กลับคิดไม่ถึงว่า จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

รุ่นพี่ที่หล่อเหลายอดเยี่ยมชอบเธอมาตั้งแต่หลายปีก่อน เจียงสื้อสื้อไม่อยากจะเชื่อเลย แต่ว่าความจริงก็อยู่ตรงหน้า

แต่ว่าเธอมองลู่เจิงเป็นรุ่นพี่มาโดยตลอด และเอาเขามาเป็นแบบอย่างมาโดยตลอด จบแล้ว หลังจากนี้เธอจะเจอหน้ารุ่นพี่ยังไง?

ไม่ง่ายเลยที่จะรู้สึกดีได้ เจียงสื้อสื้อเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นลู่เจิงรออยู่ด้านนอกแล้ว

มองเห็นเจียงสื้อสื้อ ลู่เจิงก็เดินมาข้างหน้า และพูดขอโทษ “สื้อสื้อ ขอโทษนะ เรื่องเมื่อกี้มันกะทันหันเกินไป พวกเรากลับกันเถอะ!”

“ค่ะ” เจียงสื้อสื้อพยักหน้ารับ สักพักก็รู้สึกอึดอัด และไม่กล้ามองสายตาลู่เจิง

เดินออกจากร้านอาหาร ที่นั่งเมื่อกี้ว่างเปล่าไปหมดแล้ว ลู่เจิงอ้าปากถามว่า “ผมให้คนไปส่งสวีหน้ากลับไปแล้วครับ ประธานจิ้นและคุณซูก็น่าจะกลับไปแล้วเหมือนกัน”

ได้ยินแบบนี้ เจียงสื้อสื้อก็ไม่ได้พูดอะไร ในใจอดไม่ได้ที่จะคิดถึงจิ้นเฟิงเฉิน และก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่ หรือว่าซูชิงหยิงเปลี่ยนไปทานอาหารร้านอื่นแล้ว? ”