บทที่ 196 เห็นได้ชัดว่าคุณชอบผม

บทที่ 196 เห็นได้ชัดว่าคุณชอบผม

“เจียงสื้อสื้อ คุณจงใจที่จะทำให้ผมโกรธเหรอ?” จิ้นเฟิงเฉินเอ่ยปากถาม

“ไม่ใช่ ฉันแค่พูดความจริงเท่านั้น คุณซูเป็นว่าที่เจ้าสาวของคุณไม่ใช่เหรอ?”

“ว่าที่เจ้าสาวอะไรกัน ผมยอมรับตอนไหน?”

“ไม่ใช่เหรอ? ถ้าหากไม่ใช่ ทำไมคุณถึงไปโรงพยาบาลแผนกตรวจการตั้งครรภ์กับคุณซู......”

เจียงสื้อสื้อไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไรไป จิ้นเฟิงเฉินรู้สึกไม่สบายใจ เธอก็รู้สึกแย่เช่นกัน ตอนนี้คิดอะไรก็พูดออกไปหมด

ได้ยินแบบนี้แล้ว จิ้นเฟิงเฉินเหมือนกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ หรือว่าวันนั้น เจียงสื้อสื้อก็อยู่ที่โรงพยาบาลเหมือนกัน......มิน่าล่ะ! ตั้งแต่วันนั้นปฏิกิริยาของเธอก็เปลี่ยนไป

เธอนึกว่าเขาจะมีลูกกับผู้หญิงคนอื่น? เพราะเรื่องนี้เลยพยายามหลบหน้าเขามาโดยตลอด เธอไม่เชื่อใจเขาแม้แต่น้อยเลยเหรอ?

“เจียงสื้อสื้อ คุณไม่รู้เหรอว่าผมมีความรู้สึกต่อคุณอย่างไร?”

“ขอโทษที ฉันไม่รู้ ถ้าหากคุณต้องการที่จะล้อเล่นกับความรู้สึกฉันล่ะก็ ไปหาคนอื่นเถอะ”

เจียงสื้อสื้อพูดอย่างนิ่งเรียบ แต่ในใจของเธอกลับว้าวุ่นไปหมด ทำไมเธอถึงจะไม่รู้ว่าจิ้นเฟิงเฉินคิดกับตนอย่างไร เพียงแค่ตอนนี้เธออยากจะกันเขาให้ออกห่างจากเธอไปมากๆก็เท่านั้น

ได้ยินแบบนี้ สีหน้าของจิ้นเฟิงเฉินก็เปลี่ยนไปทันที รอยยิ้มของเขาเปลี่ยนเป็นประชดประชันขึ้นมา เขาเคยปฏิบัติกับผู้หญิงคนไหนเช่นนี้มาก่อนเหรอ แต่ตอนนี้เจียงสื้อสื้อกลับบอกว่าเขากำลังเล่นกับความรู้สึกอยู่ เธอกำลังแกล้งไม่รู้หรือไม่รู้จริงๆกันแน่?

บรรยากาศเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เสี่ยวเป่าถามออกมา “แด๊ดดี๊กำลังทะเลาะกับน้าสื้อสื้ออยู่เหรอ? เป็นอะไรไปกัน?”

เสี่ยวเป่ากะพริบตา ก่อนจะดึงมือของเจียงสื้อสื้อและเอ่ยถาม “น้าสื้อสื้อ แด๊ดดี๊รังแกน้าเหรอ?”

เจียงสื้อสื้อถึงรู้สึกตัวกลับมาว่าตนเองนั้นลืมไปแล้วว่ายังมีเสี่ยวเป่าอยู่ข้างๆ

เธอค่อยๆควบคุมอารมณ์ให้สงบลง มองไปยังเสี่ยวเป่าก่อนจะเอ่ยออกมา “ไม่ใช่หรอก เมื่อกี้น้าสื้อสื้อแค่ตื่นเต้นไปหน่อย ขอโทษทีนะ”

แต่ว่าตอนนี้จิ้นเฟิงเฉินจะปล่อยเจียงสื้อสื้อไปได้อย่างไรกัน เขาก้าวเดินออกมาและพูดกับเสี่ยวเป่า “เสี่ยวเป่า แด๊ดดี๊มีเรื่องที่ต้องคุยกับคุณน้า ลูกไปหาคุณลุงคุณป้าก่อนไหม?”

เสี่ยวเป่ามองไปที่ทั้งสองด้วยความลังเล ก่อนที่จะเดินจากไปในที่สุด

“ฉันไม่มีอะไรที่จะพูดกับคุณ คุณไปต้อนรับแขกเถอะ” เจียงสื้อสื้อพูดจบก็หมุนตัวเตรียมเดินหนีไป

จิ้นเฟิงเฉินเห็นสถานการณ์ไม่ดี ก็รีบเดินไปฉุดข้อมือของเจียงสื้อสื้อให้เดินตามเขาออกไปจากงานเลี้ยง

ซูชิงหยิงและจิ้นเฟิงเหราที่กำลังเต้นรำด้วยกันอยู่อีกฝั่งนั้น ถึงแม้จะเต้นรำอยู่ แต่สายตาของเธอก็จับจ้องมองไปยังทิศทางของทั้งสองคนนั้นตลอดเวลา มองเห็นจิ้นเฟิงเฉินลากเจียงสื้อสื้อออกไปแล้ว ซูชิงหยิงก็ถึงกับรีบร้อนขึ้นมา เธอจะปล่อยให้ทั้งสองคนเดินจากไปได้อย่างไร

“ขอโทษที คุณชายรอง ฉันเริ่มเหนื่อยแล้วน่ะ ไม่อยากเต้นรำแล้ว คุณไปหาคู่เต้นรำคนอื่นเถอะ!” ซูชิงหยิงพูดจบก็เตรียมที่จะดึงมือของเฟิงเหราออก

“อย่าเพิ่งสิ! พี่ชิงหยิง เพิ่งจะเต้นได้สักครู่เอง ทำไมเหนื่อยแล้วล่ะ!” จิ้นเฟิงเหราตอบกลับ

“บอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากเต้นแล้ว” ซูชิงหยิงเริ่มโกรธขึ้นมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง

พูดจบ เธอก็สะบัดตัวออกจากมือของจิ้นเฟิงเหรา ก่อนจะเดินออกไปจากลานเต้นรำ

จิ้นเฟิงเหรากลับไม่ได้เดินตามไป เพียงแต่ถอนหายใจหนักๆออกมา เฮ้อ ผู้หญิงคนนี้นี่จริงๆเลย ผู้ชายที่เพอร์เฟกต์มีมากมาย แต่กลับเอาแต่กัดพี่ชายของเขาไม่ยอมปล่อย

……

หลังจากมาถึงด้านนอกงาน เจียงสื้อสื้อก็ดึงข้อมือตนออกมาจากมือของจิ้นเฟิงเฉิน ก่อนจะเอ่ยถาม “คุณจะพูดอะไร?”