บทที่ 230 ระมัดระวังต่อซูซื่อกรุ๊ป

ก่อนหน้านั้นสิบนาที เธอยังคงส่งข้อความให้กับจิ้นเฟิงเฉิน ให้เขามารับช้าหน่อย เธอจะยุ่งกับแผนการก่อน

ตอนนี้อยู่ดีๆก็ไปตามนัด ก็ต้องส่งข้อความให้จิ้นเฟิงเฉินอีก

จิ้นเฟิงเฉินเห็นเจียงสื้อสื้อส่งข้อความมาอีก เดิมทีคิดว่าเธอจะบอกเขาว่า เธอเปลี่ยนความคิดแล้ว ก็จะให้เขาไปรับเธอเลิกงานเร็วหน่อย

แต่ว่าครั้งนี้ เธอพูดว่าจะกลับบ้านดึกหน่อย ยังไม่ต้องให้เขาไปรับอีก

แต่ในฝั่งนี้

เจียงสื้อสื้อลงจากตึก เห็นลู่เจิงถึงขนาดรอเขาอยู่ข้างล่าง เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “รุ่นพี่ คุณทำไมมารับฉันแล้วล่ะ?”

ลู่เจิงยิ้มอย่างอ่อนหวานหนึ่งที ช่วยเขาเปิดประตูรถออกมา “จะเจอหน้ากันกับคู่แข่งของผม ย่อมต้องเอาความจริงใจออกมาสักหน่อยอยู่แล้ว”

มาถึงร้านอาหาร ลู่เจิงดึงเก้าอี้ออกมาอย่างเป็นสุภาพบุรุษมาก เห็นเธอนั่งลง เขาจึงนั่งลงตาม

เจียงสื้อสื้อชอบกินอะไร เขาชัดเจนดีอยู่แล้ว ก็ไม่เกรงใจเธอสั่งอาหารเลย

ลู่เจิงสั่งอาหารเสร็จแล้ว จ้องมองเมนูอาหาร พอใจอย่างมาก

กินข้าวได้ครึ่งหนึ่ง ลู่เจิงหยิบกล่องของขวัญที่ผ่านการห่ออย่างประณีตกล่องหนึ่งออกมา ส่งไปต่อหน้าเจียงสื้อสื้อ

เจียงสื้อสื้ออึ้งไป ไม่ได้รับมา พูดอย่างเกรงใจว่า “ฉันรับของขวัญของรุ่นพี่ไม่ได้ ไม่มีผลงานรับผลตอบแทนไม่ได้”

ลู่เจิงยิ้มหนึ่งที เปิดกล่องของขวัญด้วยตนเอง ข้างในเป็นสร้อยข้อมือหนึ่งเส้นที่เรียบง่ายแต่ไม่สูญสิ้นความงาม

“ผมเห็นอยู่ที่ต่างประเทศ คิดว่าคุณน่าจะชอบ คุณก็รับไว้เถอะ” เขาพูดอีกว่า “ใช้สิบกว่าปอนด์ซื้อมา ไม่ล้ำค่าเลย”

เห็นเขายืนหยัดมั่นคงเช่นนี้ เจียงสื้อสื้อลังเลไปสักพัก นึกแล้วว่านี่คือน้ำใจเล็กน้อยของลู่เจิง หลังจากแน่ใจว่าสร้อยข้อมือนี้ราคาไม่แพงแล้ว ก็เลยรับไว้

“ของขวัญฉันรับไว้แล้ว แต่ว่าอีกสักครู่จะต้องให้ฉันจ่ายเงิน” เธอไม่อยากติดค้างกับลู่เจิงจริงๆ

ลู่เจิงเห็นเธอรับไว้ ใบหน้ามีความสุข

เดิมทีเขายังอยากจะพูดอะไรบ้าง บังเอิญมีอาหารจานหนึ่งส่งเข้ามา เป็นเจียงสื้อสื้อที่ชอบกิน

เขาเรียกเธอรีบกิน ก็ไม่เอ่ยอีกเลย

เจียงสื้อสื้อคีบขึ้นมาหนึ่งชิ้น วางเข้าไปในปาก ลู่เจิงถามเธอด้วยความรอคอยหลายส่วน “อร่อยไหม?”

เธอพยักหน้า

ทั้งสองในระหว่างการทานอาหาร คุยกันอย่างสันติ ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ถึงขนาดพูดถึงโครงการไปแล้ว

เจียงสื้อสื้อฉวยโอกาสถามว่า “รุ่นพี่ ไม่รู้ว่าคุณเข้าใจสินค้าของEisleyมากเท่าไหร่ล่ะ?”

ลู่เจิงกลับเก็บคำพูด ถามกลับเธอว่า “นี่ไม่น่าพูดได้ ทำไมหรือ? คุณนี่คืออยากจะเป็นไส้ศึกหรือ?”

ได้ยินคำนี้ เจียงสื้อสื้อยิ้มอย่างจนใจหนึ่งทีว่า “รุ่นพี่ คุณอาจจะไม่ใช่กลัวแพ้ฉันมั้งนะ?”

ความสามารถการวางแผนของลู่เจิง สามารถพูดได้ว่าคือบรรลุจุดสุดยอด

เดิมทีเธอแค่ล้อเล่นเท่านั้น แต่ใครจะรู้ว่า เธอถึงขนาดพยักหน้าอย่างตั้งใจเหลือเกิน

“ช่างน่ากลัวเล็กน้อยจริงๆ สื้อสื้อ คุณคือไม่รู้หรือว่า การวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับคุณตอนนี้ในวงการธุรกิจหรือ” เจียงสื้อสื้ออยากรู้อยากเห็นว่าในวงการธุรกิจล้วนพูดเกี่ยวกับเธอเป็นเช่นไรหรือ

“บริษัทจิ่นซื่อก่อตั้งขึ้นมาแค่ไม่กี่เดือน กลับพบว่าคุณได้รับโครงการใหญ่หลายโครงการต่อๆกัน ผลงานเกิดขึ้นมาเรื่อยๆ เป็นระดับที่อยู่ต้นๆแล้ว” นัยน์ตาลู่เจิงปรากฏสีหน้าที่ชื่นชม “พวกเขาได้ยินชื่อของคุณ ถือได้ว่าต่างคนต่างอกสั่นขวัญหาย”

“ที่ไหนจะโอเวอร์เช่นนี้ล่ะ?” เจียงสื้อสื้อย่อมไม่เชื่ออยู่ดี

ลู่เจิงดูเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาปรากฏสีหน้าที่เป็นห่วงหลายส่วน “ใช่แล้ว คุณรู้ไหมว่าบริษัทOwenคืออยู่ภายใต้ใน ซูซื่อกรุ๊ปไหม?”

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า เธอย่อมต้องเข้าใจถึงคู่แข่งอยู่แล้ว

“นั่นคุณรู้ไหมว่าOwenตอนนี้ใครเป็นผู้รับผิดชอบล่ะ?” ลู่เจิงตักเตือนว่า “คือซูชิงหยิง” ซูชิงหยิงหรือ?

เจียงสื้อสื้อขมวดคิ้ว เคยเจอกับซูชิงหยิงหลายครั้ง เธอได้สังเกตถึงซูชิงหยิงต่อเธอแฝงไว้ด้วยจิตไม่เป็นมิตร

แท้จริงแล้ว ก็จะเข้าใจไม่ยาก ซูชิงหยิงชอบจิ้นเฟิงเฉิน ใครๆก็ดูออก

ทั้งยังเป็นคู่แข่งในวงการธุรกิจ ทั้งยังเป็นศรัตรูที่แข็งแกร่งทางความรัก การแข่งขันกับ Owenเกรงว่าจะต้องรุนแรงมาก

ความคิดเห็น