บทที่ 234 ปกป้องคุ้มครองยัยผู้หญิงโสโครกนี่

บทที่ 234 ปกป้องคุ้มครองยัยผู้หญิงโสโครกนี่

“งั้นก็ดี”

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า เธอเชื่อใจจิ้นเฟิงเฉิน “งั้นคุณก็.......”

เธออยากพูดว่า งั้นคืนนี้คุณก็นอนที่นี่เถอะ

แต่ยังไม่ทันพูดจบ ก็สบสายตาครุ่นคิดของจิ้นเฟิงเฉินที่อยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มพูดแทรกเธอ “เมื่อกี้ล้อเธอเล่นน่ะ ยังมีเรื่องต้องสะสางในภายหลัง คืนนี้ค้างไม่ได้แล้ว”

เธออับอายเล็กน้อย พยักหน้าเบาๆ “ดี งั้นคุณทำธุระเสร็จก็ต้องพักให้เร็วที่สุดนะ”

เขาคลายมือออกจากมือเธอ หยิบเสื้อสูทตัวนอกที่แขวนอยู่ข้างๆ มาสวมลงบนตัว เตรียมตัวจะออกไป

เสี่ยวเป่าหันไปยู่ปากให้เขา เขายิ้มอย่างรู้ใจ ก้มตัวลงไป

เสี่ยวเป่าทำเสียง “ม๊วฟ” หอมแก้มเขาลงไปแรงๆ พูดเสียงหวาน: “ฝันดีนะแด๊ดดี้!”

เขาจุ๊บเสร็จ ก็เดินหลีกไปข้างๆ มองเจียงสื้อสื้ออย่างคาดหวัง

เจียงสื้อสื้อถูกเสี่ยวเป่ามองจนงุนงงเล็กน้อย เสี่ยวเป่าถอนหายใจ พูดเร่งอย่างกับเด็กแก่แดด: “น้าสื้อสื้อไม่จุ๊บๆ แด๊ดดี้เหรอครับ?”

ที่แท้.....

เธอเขินจนหน้าแดง เมื่อเห็นจิ้นเฟิงเฉินและเสี่ยวเป่ามองเธออย่างคาดหวัง เธอทำใจดีสู้เสือ เขย่งปลายเท้ายกตัวขึ้นไปตรงแก้มของจิ้นเฟิงเฉิน ประทับจูบด้วยความรวดเร็ว

เจียงสื้อสื้อจุ๊บเสร็จ กำลังคิดจะหลบไปทางอื่น แต่กลับถูกจิ้นเฟิงเฉินรวบกอดไว้ในอ้อมแขน

เธอยืนตัวแข็งอยู่ในอ้อมกอดเขา และเขาก็ก้มหน้าลงมาแล้วจูบลงที่ริมฝีปากปากของเธอทันที

พวกเขาจูบกันจนเกือบลืมตัว จนได้เสียงแอบหัวเราะของเสี่ยวเป่าดังขึ้นที่ข้างหู

เจียงสื้อสื้อรีบดันตัวจิ้นเฟิงเฉินออก มองเสี่ยวเป่าอย่างเก้อเขิน

เธอลืมไปเลย เด็กน้อยยังอยู่ตรงนี้ด้วย

เสี่ยวเป่าเห็นเธอดูเหมือนถูกทำลายเรื่องน่ายินดีของแด๊ดดี้ จิ้นเฟิงเฉินจ้องเขา เขาก็ไปหลบหลังเจียงสื้อสื้ออย่างเฉลียวฉลาด

เขาพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างโม้กับจิ้นเฟิงเฉิน: “แด๊ดดี้ จุ๊บเสร็จแล้ว แด๊ดดี้ก็ควรกลับได้แล้วหรือเปล่า?”

จิ้นเฟิงเฉินเหลือบมองเสี่ยวเป่า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ลาพวกเขาเสร็จก็ออกจากคอนโดไป

“ไปเถอะ เสี่ยวเป่า ถึงเวลานอนแล้ว”

เจียงสื้อสื้ออุ้มเด็กน้อยกลับห้องนอนไป เด็กอย่างเสี่ยวเป่าเชื่อฟังอย่างมาก เมื่อถึงเตียง ก็ไม่ต้องรอเธอกล่อม ก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

เธอมองเสี่ยวเป่าที่รู้ความอย่างนี้ แล้วคิดถึงลูกของตนขึ้นมาอีกครั้ง

เด็กคนนั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

เธอคลึงขมับตัวเอง เดินย่องๆ กลับไปที่ห้องข้างๆ เตรียมขัดเกลาแบบการวางแผนต่อ

เช้าของอีกวันหนึ่ง เธอถูกการสั่นแจ้งเตือนข้อความปลุกให้ตื่น เป็นจิ้นเฟิงเฉินส่งมา

ถึงจะเป็นวันหยุด แต่จิ้นเฟิงเฉินมีธุระกะทันหัน มาอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาไม่ได้แล้ว

เจียงสื้อสื้อตอบข้อความกลับท่าทางง่วงงุนสะลึมสะลือ และยังอยากคิดจะมุดกลับเข้าไปในผ้าห่ม แต่พอดูเวลาก็เป็นเวลาเจ็ดโมงแล้ว

เธอลงจากเตียงทันที เพิ่งเดินประตูออกก็เจอเสี่ยวเป่ายืนอยู่หน้าประตู

“น้าสื้อสื้อ มอนิ่ง!” เสี่ยวเป่าพูดทักทายยามเช้าเสียงหวาน แล้วยังตรงไปดึงมือเจียงสื้อสื้อด้วย

เจียงสื้อสื้อก้มตัวลง ให้ความร่วมมืออย่างมาก เสี่ยวเป่าประทับมอนิ่งคิสไปหนึ่งที มือน้อยๆ แล้วมือใหญ่ของทั้งคู่ เดินจูงเข้าห้องครัวไปพร้อมกัน