บทที่ 263 ลาออก

บทที่ 263 ลาออก

ในคืนนี้ เจียงสื้อสื้อหลับไม่สนิทเลย

เธอฝันเห็นเรื่องในอดีต ฝันเห็นเด็กคนนั้น ฝันเห็นจิ้นเฟิงเฉิน ความฝันที่ว้าวุ่นมาก

ตื่นขึ้นมา ปวดหัวจนจะระเบิด

ดิ้นจากเตียงลุกขึ้นมานั่ง เธอมองรอบๆบริเวณ จึงพบเห็นว่าตนเองอยู่ที่โรงแรม

ความจำของเมื่อคืนรินหลั่งเข้าไปในสมอง เธอจำได้ว่าพบลู่เจิงอยู่ในบาร์

น่าจะเป็นเขาส่งตัวเองมาที่โรงแรม

สมองก็เหมือนถูกคนใช้ค้อนตี เจ็บครั้งแล้วครั้งเล่า

ทรมานมาก!

เธอยกมือนวดขมับที่เจ็บอยู่ ในเวลานี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“สื้อสื้อ ตื่นรึยัง?”

คือลู่เจิง

“ตื่นแล้วค่ะ”

เธอรีบลงจากเตียงวิ่งไปเปิดประตู

ลู่เจิงได้เห็นเธอ ใบหน้าที่หล่อสดใสปรากฏรอยยิ้มที่อบอุ่น ถามว่า “หลับสบายดีไหม?”

เจียงสื้อสื้อตอบด้วยรอยยิ้มหนึ่งที “ยังพอใช้ได้”

พูดจบ เธอยกมือนวดหน้าผาก

เห็นสภาพ ลู่เจิงขมวดคิ้วขึ้นมา “ปวดหัวหรือ?”

“อืม น่าจะดื่มเหล้ามากเกินไป”

เห็นสีหน้าของเธอไม่ค่อยดีเลย คิ้วของลู่เจิงขมวดยิ่งแน่น “ผมไปพูดกับเคาร์เตอร์สักหน่อย ต้มชาสร่างเมาสักหน่อย”

เขาหมุนตัวไป เจียงสื้อสื้อรีบดึงเขาไว้ “รุ่นพี่ ไม่ต้องแล้ว ฉันไม่เป็นไร”

ลู่เจิงหันหน้ามองเธอ “ไม่เป็นไรจริงๆหรือ?”

“จริงๆ ฉันพักผ่อนสักหน่อยก็จะดีขึ้น”

กลัวเขาไม่เชื่อ เจียงสื้อสื้อยิ้มอย่างเบิกบานเป็นพิเศษ ดูแล้วก็เหมือนคนที่ไม่ได้เป็นอะไร

ลู่เจิงนี่จึงวางใจลงได้

“น่าจะหิวแล้วล่ะ” ลู่เจิงพูด “ผมให้โรงแรมส่งอาหารเช้าขึ้นมา คุณไปล้างหน้าล้างตาหน่อย”

“ได้คะ”

เจียงสื้อสื้อล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วออกมา อาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้วก็เรียก

“สื้อสื้อ มากินอาหารเช้า” ลู่เจิงยิ้มเรียกเธอ

จ้องมองลู่เจิงที่ยิ้มอ่อนโยน ในใจเจียงสื้อสื้อมีความอบอุ่นไหลผ่านเล็กน้อย แต่เวลาเดียวกันก็รู้สึกว่าเกรงใจอีกเหลือเกิน

ความดีของรุ่นพี่ เธอรู้

แค่แต่ ความดีแบบนี้ เธอไม่รู้ว่าจะตอบแทนยังไง

เห็นเธอยังยืนอยู่ไม่ขยับ ลู่เจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “สื้อสื้อ คิดอะไรอยู่หรือ?”

เจียงสื้อสื้อคืนสติกลับมา รีบเดินเข้าไป “ไม่ได้คิดอะไร”

ลู่เจิงจ้องมองเธอสักครู่ ก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

“กินอาหารเช้าเถอะ” ลู่เจิงช่วยเทนมให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ”

เจียงสื้อสื้อรับนมมาดื่มไปหนึ่งคำ จากนั้นเงยหน้ามองเขา “รุ่นพี่ เมื่อคืนขอบคุณ คุณมาก”

ลู่เจิงเผลอยิ้ม “คุณไม่ต้องเกรงใจกับผมขนาดนี้”

เจียงสื้อสื้อเม้มปากแล้วเม้มปากอีกถามว่า “เมื่อคืนฉันไม่ได้สร้างความยุ่งยากให้กับคุณนะ?”

“ไม่มี” ลู่เจิงวางแก้วในมือลง พูดต่อว่า “สื้อสื้อ คุณไม่ต้องกลัวว่าจะสร้างความยุ่งยากให้กับผม”

เจียงสื้อสื้อยิ้มแล้วยิ้มเล่า ไม่ได้พูดอะไรอีก

ทั้งสองกินอาหารเช้าอย่างเงียบๆ หลังจากกินเสร็จ ลู่เจิงถามว่า “คุณอยากจะไปไหน? ผมจะไปส่งคุณ”

ไปไหนหรือ?

การกระทำที่เช็ดปากของเจียงสื้อสื้อหยุดชะงัก เธอจะไปไหนหรือ? จะไปไหนได้อีกล่ะ?

ไม่ว่าเป็นบริษัท หรือว่าเจอจิ้นเฟิงเฉิน เธอล้วนรู้สึกเหมือนดั่งใกล้จะหยุดหายใจแล้ว

เธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับจิ้นเฟิงเฉิน เธอกลัวว่าเขาจะรู้สึกว่าเธอน่าเกียด

เธอยอมรับ ตนเองอ่อนแอจริงๆ

อ่อนแอจนคิดว่าแค่ไม่เจอเขา ก็จะไม่มีเรื่องอะไรแล้ว

เห็นเธอไม่พูด ลู่เจิงนึกถึงเมื่อคืนอารมณ์ของเธอไม่ดี ก็ลองถามดูว่า “คุณกับจิ้นเฟิงเฉินเป็นยังไงแล้วหรือ?”

เจียงสื้อสื้ออึ้งไป คืนสติกลับมาทันที ส่ายหัวเบาๆว่า “พวกเราไม่เป็นอะไร”