บทที่ 275 คืนที่บ้าคลั่ง

บทที่ 275 คืนที่บ้าคลั่ง

คืนที่บ้าคลั่ง

ความคิดถึงซึ่งกันและกัน ได้ระบายออกมาในความใกล้ชิดขั้นสูงสุดนี้

“สื้อสื้อ ฉันรักเธอ”

เขากระซิบความรู้สึกของตัวเองที่ข้างหู เธอไม่สามารถหยุดน้ำตาไหลได้ ทำได้เพียงเกาะหลังเขาแน่น ดื่มด่ำกับกระแสแห่งความรัก

จิ้นเฟิงเฉินนอนหลับไป

แสงในห้องมืดสลัว มีเพียงโคมไฟติดผนังหัวเตียง

แสงสีส้มตกลงบนเตียง เจียงสื้อสื้อหันหัวไป และจ้องมองไปที่จิ้นเฟิงเฉิน

ดูเหมือนว่าต้องการสลักรูปลักษณ์ของเขาไว้ในหัวสมองของตัวเอง

สองเดือนไม่เจอกัน เขาดูเหมือนผอมลง ถึงแม้แสงไม่พอ ยังคงเห็นความดำของใต้ตาได้อย่างชัดเจน

เขาใช้ชีวิตไม่ดี

ทันใดนั้น อารมณ์ที่ซับซ้อนก็ขึ้นมา

มีความรู้สึกผิด รู้สึกเจ็บปวด และอารมณ์ที่ไม่ชัดเจนของเธอ

“ขอโทษนะ”

เจียงสื้อสื้อพูดเองเออเอง หลับตา ยื่นมือออกมากอดเขาไว้แน่นๆ

นานสักพัก ค่อยปล่อย

ปลายนิ้วลูบคิ้วของเขาอย่างอ่อนโยน มุมริมฝีปากค่อยๆงอ และรอยยิ้มขมขื่นกระจายไปทั่วริมฝีปาก

“เฟิงเฉิน ขออภัยกับความเห็นแก่ตัวของฉันด้วย เพราะทำแบบนี้ มันถึงจะดีกับนายกับฉันและบ้านจิ้น”

ข้างนอกฟ้าจะสว่างแล้ว เจียงสื้อสื้อลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความไม่อยาก หยิบเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้นขึ้นมาใส่

จากนั้น เธอช่วยจิ้นเฟิงเฉินใส่เสื้อผ้าเสร็จ เก็บทุกอย่างให้เรียบร้อย สร้างภาพลวงตาที่เธอไม่เคยปรากฏมาก่อน

ตอนใกล้จะออกไป เธอมองชายที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยความคิดถึงไม่อยากจากไป

การจากลาครั้งนี้ บางทีอาจจะไม่เจอกันอีก

แต่ถึงแม้ในใจจะทำอะไรไม่ได้แค่ไหน ไม่อยากจากลาแค่ไหน เธอก็ได้แต่เลือกทำแบบนี้

เธอกัดฟัน หันไป มีความเจ็บปวด ตัดสินใจออกไป

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกหน้าต่างบนผ้าม่านหนาทึบ คนบนเตียงก็ออกเสียงคร่ำครวญสองสามครั้งแล้วลุกขึ้นจากเตียงทันที

จิ้นเฟิงเฉินมองไปรอบๆ จากนั้นดึงผ้าห่มขึ้น เห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองยังคงสภาพเดิม คิ้วที่ดูดีของเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวด

หรือว่า…… เป็นแค่ฝัน？

แต่ทำไมมันสมจริงขนาดนั้น？

จากนั้น เขาเกี่ยวมุมปากหัวเราะเยาะตัวเอง เธอใจเด็ดจากไปขนาดนั้น เป็นไปได้ไงที่จะปรากฏตัว？

ตัวเองก็แค่คิดถึงทุกวันทุกคืน ก็เลยฝันเท่านั้นแหละ

จิ้นเฟิงเฉินไม่ได้คิดมาก หลังจากแปรงฟันล้างอย่างเรียบง่ายเสร็จ ก็รีบออกจากโรงแรม

เขาไม่รู้ ขณะที่เขาขึ้นรถแท็กซี่จากไป ร่างเพรียวก็เดินออกมาจากหลังกระถางต้นไม้ด้านนอกโรงแรม

เจียงสื้อสื้อมองรถแท็กซี่ค่อยๆไปไกล นานมากก็ยังไม่มีสติกลับมา

……

เจียงสื้อสื้อกลับมาในบ้าน เธอที่ไม่ได้นอนหลับทั้งคืน ไม่มีแรงทั้งร่างกาย ในใจว่างเปล่า

เธอรู้ ไม่ใช่เป็นเพราะนอนไม่เพียงพอ แต่เป็นเพราะจิ้นเฟิงเฉิน

สองเดือนผ่านมา นึกว่าตัวเองจะค่อยๆลืมเขาไป

แต่ตอนเห็นเขา ค่อยรู้ว่าตัวเองแค่หลอกตัวเองอยู่

เธอคิดถึงเขามากเกินกว่าที่ตัวเองคิด

ทำไมพระเจ้าต้องทำกับเธอแบบนี้ละ？

ทำไมเธอเลือกที่จะไปจากเขาแล้ว กลับยังต้องให้เขามาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก？

แบบนี้ เธอต้องทำยังไงถึงจะลืมเขาได้

จู่ๆโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา

เพื่อนร่วมงานโทรมา

“สื้อสื้อ ทำไมเธอยังไม่มาทำงาน？”

……

ทำงานสองเดือนมา เจียงสื้อสื้อครั้งแรกที่ไปสาย หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะโดนหัวหน้าด่า

เธอกลับมานั่งที่นั่งของตัวเอง เพื่อนร่วมงานมาข้างๆ ถามด้วยความเป็นห่วงว่า：“สื้อสื้อ เธอเป็นไรไหม？ฉันดูสีหน้าเธอไม่ดีเลย”