บทที่ 278 ทุกอย่างเป็นความผิดของเจียงสื้อสื้อ

บทที่ 278 ทุกอย่างเป็นความผิดของเจียงสื้อสื้อ

คิดว่านี่แค่เวลาผ่านไปไม่นาน เด็กคนหนึ่งจะวิ่งไปไกลไม่ได้หรอก

แต่จิ้นเฟิงเหราหาทั่วใกล้ๆ ก็ไม่เจอคน

ถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในบริเวณคฤหาสน์ ก็บอกว่าไม่เห็นเด็ก

นี่ก็แปลกแล้ว！

เสี่ยวเป่าเด็กคนหนึ่งจะวิ่งไปไหนได้？

จิ้นเฟิงเหราเริ่มใจร้อน ดังนั้นรีบโทรหาจิ้นเฟิงเฉิน “พี่ เสี่ยวเป่าหายตัวไป บอกว่าจะไปหาหม่ามี๊”

……

อีกด้านหนึ่ง

ถึงแม้จิ้นเฟิงเฉินไม่มา แต่การประชุมก็ยังดำเนินต่อไป

หลังจากประชุมเสร็จ เจียงสื้อสื้อกลับมาห้องทำงาน ก็ได้ยินเพื่อนร่วมงานกำลังซุบซิบเรื่องที่จิ้นเฟิงเฉินไม่มาครั้งนี้

เธอก้มหัวเดินไปที่นั่งของตัวเอง

เธอไม่อยากเข้าร่วมหัวข้อเรื่องนี้

แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้ยินเสียงของเพื่อนร่วมงาน

“ได้ยินว่าประธานจิ้นมาถึงชั้นล่างแล้วรับโทรศัพท์ ก็รีบเดินออกไป”

“โทรศัพท์อะไรถึงได้สำคัญขนาดนี้？”

“แฟนเหรอ？”

“พวกเธอไม่รู้ตอนนั้นที่เขารับโทรศัพท์ สีหน้านี่เปลี่ยนเลย”

“ตกลงเป็นสายของใครเนี่ย？”

คนอื่นๆสงสัยกันมาก แม้แต่เจียงสื้อสื้อก็อดไม่ไหวที่จะสงสัย เปิดคอมไปด้วยและหูก็ฟังไปด้วย

“เหมือนว่าเป็นสายของในบ้าน ได้ยินคนที่ตามเขาอธิบาย เหมือนว่าลูกชายของเขาหายไปแล้ว”

“โพ้ง！”

ทุกคนพูดคุยกันอย่างจริงจัง จู่ๆมีเสียงดังขึ้นทำให้พวกเขาทุกคนตกใจ และรีบหันกลับไปตามเสียง

“พี่สื้อสื้อ ทำไมเธอไม่ระมัดระวังแบบนี้เนี่ย？”

ที่แท้เจียงสื้อสื้อทำแก้วน้ำตก

“ขอโทษ ขอโทษ……”เธอ

เจียงสื้อสื้อรีบขอโทษ จากนั้นนั่งยองลงไปเก็บเศษแก้วขึ้นมา

“สื้อสื้อ ระวัง！”

เสียงของเพื่อนร่วมงานยังไม่เงียบ ก็ได้ยินเจียงสื้อสื้อออกเสียงเบาคำหนึ่ง

เพื่อนร่วมงานไม่กี่คนรีบขึ้นไปล้อมรอบดู

นิ้วมือของเจียงสื้อสื้อที่บีบเศษแก้วบาดโดน เจ็บจนสีหน้าซีดเล็กน้อย เธอยิ้มด้วยความทำอะไรไม่ได้ “ฉันนิซุ่มซ่ามจริงๆ”

“ซุ่มซ่ามจริงๆ” พี่เฉินที่อายุเยอะหน่อยเหลือบตาขาวใส่เธออย่างไม่ดี จากนั้นจับมือของเธอไปห้องน้ำล้างแผล

“พี่เฉิน กล่องยาค่ะ”

เพื่อนร่วมงานอีกคนเอากล่องยาไปส่งที่ห้องน้ำ

มองพี่เฉินที่ล้างแผลให้ตัวเอง เจียงสื้อสื้อซาบซึ้งมาก ขอบคุณไม่หยุด ：“ขอบคุณพี่นะ พี่เฉินขอบคุณ”

พี่เฉินตลกแล้วมองเธอ“ไม่จำเป็นต้องเกรงใจขนาดนี้ กลับเป็นเธอทำไมไม่ระมัดระวังขนาดนี้ละ？”

เจียงสื้อสื้อก้มหน้า เธอไม่สามารถพูดได้จริงๆว่าตัวเองได้ยินพวกเขาพูดว่าลูกชายของจิ้นเฟิงเฉินหายไป เลยพลาดมือทำแก้วตก

“ก็ไม่ระมัดระวัง”เธอโค้งงอปาก ยิ้มด้วยความไม่รู้ทำตัวยังไง

“งั้นต่อไปต้องระวังหน่อย”พี่เฉินไม่ได้ถามอะไรมาก หลังจากช่วยเธอล้างแผลเสร็จ ไม่ลืมย้ำว่า：“แผลลึกไปหน่อย หลายวันนี้อย่าโดนน้ำ รู้ไหม？”

“รู้แล้วค่ะ ”เจียงสื้อสื้อพยักหน้า

“งั้นฉันกลับทำงานละ”

พี่เฉินถือกล่องยาเดินออกจากห้องน้ำก่อน

เจียงสื้อสื้อจ้องมองนิ้วมือ ใจวุ่นวายไปหมด

ทำไมเสี่ยวเป่าถึงหายไป？

เธอจะกลับไปดูไหม？

……