ตอนที่ 285
บทที่ 285 ปล่อยเธอไปเถอะ
October 22, 2026
บทที่ 285 ปล่อยเธอไปเถอะ
ลู่เจิงพอได้รู้ว่าเจียงสื้อสื้อได้รับบาดเจ็บ ก็รีบรุดมาที่โรงพยาบาลทันที ก่อนจะเจอเข้ากับจิ้นเฟิงเหราอย่างบังเอิญ
“รอเดี๋ยว” จิ้นเฟิงเหราขวางเขาเอาไว้
“ลู่เจิง...ใช่ไหม?” จิ้นเฟิงเหรามองเขาด้วยสีหน้าที่เหมือนไม่ยิ้ม
“นี่มันหมายความว่ายังไงหรือครับคุณชายรองจิ้น?” ลู่เจิงสบตากับเขา ด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ใดๆ
จิ้นเฟิงเหราเลิกคิ้ว ก่อนจะถามกลับไปอย่างกวนๆ : “แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ?”
มันไม่ง่ายเลยนะ ที่พี่ชายกับพี่สะใภ้จะได้อยู่ร่วมกันอีก แล้วแบบนี้เขาจะปล่อยให้คนนอก เข้ามาทำลายสถานการณ์ตอนนี้ของพวกเขาได้ยังไงกันล่ะ?
ไม่อย่างนั้นมันก็หมดอารมณ์น่ะสิ!
ลู่เจิงเองก็เป็นคนที่ฉลาดคนหนึ่ง ทำไมจะมองไม่ออกว่าเขาหมายความว่ายังไง?
“ผมเป็นรุ่นพี่ของสื้อสื้อน่ะครับ” แค่คำพูดง่ายๆ แต่กลับแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ของเขากับเจียงสื้อสื้อ
รุ่นพี่งั้นหรือ?
จิ้นเฟิงเหราเบ้ปากมองอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่ เรื่องที่พี่สะใภ้ถือว่าเขาเป็นรุ่นพี่ก็ไม่ผิดหรอก แต่เขาเองคงไม่ได้อยากจะเป็นรุ่นพี่ของพี่สะใภ้ง่ายๆ แบบนั้นแน่
เพียงแต่ว่าหากมีคนที่สามารถข่มขู่พี่ชายเขาได้ล่ะก็ คนที่เป็นน้องชายอย่างเขา ก็มีหน้าที่ที่จะช่วยกำจัดปัญหานั้นออกไป
“พี่ชายของฉันอยู่ด้วยกันกับพี่สะใภ้ก็พอแล้ว รบกวนคุณลู่กลับไปเถอะครับ”
เขาตั้งใจเน้นคำว่า “พี่สะใภ้” ซึ่งแสดงความตั้งใจอย่างชัดเจน ก็คือให้ลู่เจิงรู้และเข้าใจว่า ยังไงตัวเองก็ไม่มีหวัง
ลู่เจิงหัวเราะอย่างอดไม่ได้ “ผมเป็นรุ่นพี่ของสื้อสื้อนะครับ ในเมื่อเธอบาดเจ็บ ก็เป็นเรื่องปกติไหมครับที่ผมต้องมาหาเธอ? ทำไมคุณชายรองจิ้นถึงตั้งท่าเป็นศัตรูกับผมแบบนั้นล่ะครับ?”
“ที่คุณพูดมาก็ถูกนะ เพราะผมถือว่าคุณเป็นศัตรูจริงๆ” จิ้นเฟิงเหราเผยอยิ้มมุมปาก พร้อมกับหัวเราะให้เขา
ลู่เจิงเองก็พยักหน้ารับ “ได้สิครับ”
จิ้นเฟิงเหราคิดว่ายังไงเขาก็ต้องออกไปแน่ๆ จึงทำท่าทางผายมือเชื้อเชิญ “กลับดีๆ นะครับ!”
ลู่เจิงชายตามองเขา หลังจากนั้นก็เดินอ้อมเขา แล้วสาวเท้ายาวไปทางห้องของเจียงสื้อสื้อทันที
จิ้นเฟิงเหราเห็นแบบนั้นก็นิ่งอึ้งอยู่เพียงเสี้ยววินาที หลังจากได้สติกลับมาแล้วเขาก็รีบตามไปทันที ซึ่งพอมาถึงลู่เจิงก็ถึงหน้าประตูห้องผู้ป่วยแล้ว
ไม่ทันแล้วแน่!
ลู่เจิงเคาะประตูขึ้น เพียงไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก
ซึ่งก็คือจิ้นเฟิงเฉินนั่นเอง
ทั้งสองคนต่างก็สบตามองกัน
“ผมมาเยี่ยมสื้อสื้อน่ะครับ” ลู่เจิงพูด
แต่จิ้นเฟิงเฉินไม่ได้มีท่าทีรู้สึกลำบากเหมือนอย่างจิ้นเฟิงเหรา เขาเพียงเอียงตัวให้เขาเข้าไปในห้อง โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
“พี่ครับ ทำไมพี่ให้เขาเข้าไปล่ะ?” จิ้นเฟิงเหราที่วิ่งตามมาก็รีบถามขึ้น
“เขาเป็นแขกนะ” แค่คำพูดที่เรียบง่าย
จิ้นเฟิงเหรายกมือขึ้นลูบจมูกตัวเอง โดยไม่ได้พูดอะไรขึ้นต่ออีก
ขณะที่ลู่เจิงมองเห็นเจียงสื้อสื้อที่นอนอยู่บนเตียงนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปดูแย่ทันที
สีหน้าที่ซีดขาวราวกับกระดาษ แม้แต่ริมฝีปากก็ยังไม่มีเลือดฝาดเลยแม้แต่น้อย
ถ้าหากเส้นกราฟบนจอมอนิเตอร์ไม่ได้เคลื่อนไหวไปมาอยู่ล่ะก็ เขาก็คงจะคิดจริงๆ ว่าเธอคง......
เขารู้สึกเสียใจจริงๆ
เขาไม่ควรจะปล่อยให้เธอไปช่วยลูกเธอเลย
“คุณหมอบอกว่าตอนนี้เธอพ้นขีดอันตรายแล้วล่ะ” จิ้นเฟิงเฉินเดินเข้ามา
ลู่เจิงเองก็ยิ้ม “ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วหรือ?”
ชั่วเสี้ยววินาทีต่อมา เขาก็หันหน้าไปจ้องจิ้นเฟิงเฉินด้วยความโกรธ “ทำไมเวลาเธอมาเจอกับคุณ ถึงได้ไม่มีเรื่องอะไรดีๆ เลยนะ?”
“เดิมทีเธอเองก็ใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองหนานดีๆ อยู่แล้ว ถ้าหากไม่ใช่เพราะจู่ๆ คุณก็โผล่ออกมา เธอก็คงไม่รู้ว่าลูกของเธอถูกลักพาตัวไป เธอก็คงจะไม่โร่กลับมาช่วยลูกแบบนี้ และก็ไม่มีทางมานอนไม่ขยับแบบนี้แน่”
“จิ้นเฟิงเฉิน นี่คุณไปวางยาอะไรเธอกันแน่ ถึงได้ให้เธอทำตัวแบบไม่สนใจอะไรเลย แม้กระทั่งชีวิตของตัวเธอเองก็ยังไม่ต้องการ!”
จิ้นเฟิงเฉินหรี่ตาลง “เรื่องระหว่างฉันกับสื้อสื้อ ยังไม่ได้อยู่ในจุดที่คุณจะต่อปากต่อคำได้หรอกนะ”
ลู่เจิงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “ถึงจะไม่ได้อยู่จุดนั้น แต่ผมขอร้องคุณล่ะ โปรดปล่อยสื้อสื้อไปเถอะ เธอเป็นผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง ถ้าหากคุณให้ความสุขกับเธอไม่ได้ ก็ควรปล่อยเธอไปเถอะครับ”
ปล่อยเธอไปงั้นหรือ?
จิ้นเฟิงเฉินกำหมัดแน่น พลางคิดว่ายังไงทั้งชีวิตของเขา ก็ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน!
“ถ้าหากคุณลู่มาเยี่ยมสื้อสื้ออย่างบริสุทธิ์ใจจริงๆ ผมก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้าหากจะมาต่อความยาวสายความยืดแบบนี้ ก็รบกวนกลับไปเถอะครับ คุณไม่มีคุณสมบัตินั้นหรอก!” จิ้นเฟิงเฉินจ้องเขาอย่างเยือกเย็น
ลู่เจิงมองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปมองเจียงสื้อสื้อแทน
พลันด้านในห้องผู้ป่วยก็เงียบลงทันที
ลู่เจิงเองก็ไม่ได้อยู่นาน เขาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งก่อนหน้าที่เขาจะจากไปนั้น เขาพูดกับจิ้นเฟิงเฉินว่า : “ดูแลเธอดีๆ ด้วย อย่าให้เธอได้รับบาดเจ็บอะไรอีก”