บทที่ 305 เธอแท้งแล้ว

บทที่ 305 เธอแท้งแล้ว

รถแลนด์โรเวอร์สีดำคันหนึ่งวิ่งบนถนนอย่างรวดเร็ว ฝ่าไฟแดงไปหลายแยก ตำรวจจราจรไล่ตามอยู่ข้างหลัง

"รถข้างหน้านี้รีบจอดลงข้างฝั่ง!"

นอกรถมีเสียงของตำรวจจราจรดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แต่จิ้นเฟิงเหราไม่สน

เขาจ้องมองทางข้างหน้านี้ด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"ไอ้เหี้ย!"

เขาถอดชุดหูฟังบลูทูธออก และโยนไปที่นั่งเบาะข้างคนขับอย่างรุนแรง

โทรศัพท์ของพี่เขาโทรไม่ติดสักที แม้กระทั่งของกู้เนี่ยนก็โทรไม่ติดเช่นกัน

ตกลงยุ่งอะไรกันอยู่?

มือที่จับพวงมาลัยอดไม่ได้ที่จะจับแน่นขึ้น สีหน้าแย่กว่าเดิมไปเรื่อยๆ

ก๊อง--

รถจอดอยู่นอกประตูโรงพยาบาล จิ้นเฟิงเหราเปิดประตูลงจากรถ เพิ่งคิดจะวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาล

รถตำรวจที่ตามอยู่ข้างหลังก็จอดลง และมีตำรวจจราจรสองคนลงมาจากรถตำรวจ พวกเขาวิ่งมาห้ามเขาไว้

"คุณผู้ชายครับ......"

ฝ่ายตรงข้ามเพิ่งอ้าปากพูด จิ้นเฟิงเหราก็ขัดจังหวะการพูดของเขา"ฉันมีเรื่องเร่งด่วน ไม่มีเวลามาฟังพวกแกพูด นี่เป็นนามบัตรของฉัน เดี๋ยวค่อยมาติดต่อฉัน"

เขาหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าและยัดใส่มือของฝ่ายตรวจ จากนั้นก็เดินอ้อมจากพวกเขาไปข้างหน้า

ตำรวจจราจรสองคนดูนามบัตรไปสองตา จากนั้นมิวเข้าหากัน และก็วิ่งตามขึ้นไปอีก

"คุณผู้ชาย!"

จิ้นเฟิงเหราเพียงแต่ต้องหยุดลงมาอีกที หันหน้าและตะโกนใส่พวกเขาด้วยความโกรธ"พี่สะใภ้ของฉันกำลังรักษาอยู่ข้างใน พวกคุณผ่อนผันหน่อยไม่ได้เหรอ?"

ตำรวจจราจรล้วนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

จิ้นเฟิงเหราไม่สนใจพวกเขาอีก วิ่งตรงเข้าไปในโรงพยาบาล

ภายใต้การนำพาของนางพยาบาล จิ้นเฟิงเหรามาถึงหน้าประตูห้องผ่าตัด

"เธอกลิ้งลงมาจากบันได หัวไปชนกับกำแพง และสลบไป"

นางพยาบาลบอกสถานการณ์ให้กับจิ้นเฟิงเหรา หลังจากเขาฟังแล้ว ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา"นั้นอาการหนักหรือเปล่า?"

"สมองกระเทือน แต่ไม่ค่อยรุนแรง แต่สิ่งที่ยุ่งยากหน่อยในตอนนี้ก็คือทารกในท้องของผู้ป่วยอยู่ไม่รอด"

เดิมทีได้ยินว่ามันไม่รุนแรง จิ้นเฟิงเหราก็โล่งใจลงได้ แต่คำพูดต่อมาของนางพยาบาลทำให้ใจของเขากระดอนขึ้นมาถึงลำคอ

"รอเป๊ะ คุณ......หมายความว่า พี่สะใภ้ของฉันท้องหรือ"

"เออ น่าจะแค่เดือนกว่าๆ หมอกำลังทำการผ่าตัดในการขูดมดลูกให้เธอ"

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?

จิ้นเฟิงเหรารู้สึกตกใจมากและไม่กล้าเชื่อ เขาก็ไม่รู้ว่าจะบอกเรื่องนี้ให้กับพี่ชายยังไง

……

ตอนดึก

หลังจากจิ้นเฟิงเฉินตื่นมาเพราะฝันร้ายแล้วก็นอนไม่หลับอีก

อยู่ดีๆจิตใจก็รู้สึกหวาดหวั่น

ไม่ทราบว่าเป็นผลมาจากฝันร้ายหรือเปล่า หรือว่ามีเรื่องอะไรเกิดของ

ตอนนี้ในประเทศเป็นเวลากลางวัน

จิ้นเฟิงเฉินครุ่นคิดไปสักพัก จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปในเจียงสื้อสื้อ

ฝั่งนู้นรับสายอย่างรวดเร็ว

"พี่ ทำไมโทรศัพท์ของคุณโทรไม่ติดสักที?"

เสียงที่เกินความคาดหมายดังขึ้นมาจากลำโพง ขมวดคิ้ว"สื้อสื้ออยู่ไหน?"

"พี่สะใภ้เกิดเหตุขึ้นมา ฉันโทรให้คุณอยู่ตลอด แต่โทรไม่ติดสักที"

เมื่อได้ยินว่าเจียงสื้อสื้อเกิดเหตุขึ้นมา สีหน้าของเจียงสื้อสื้อเปลี่ยนไปทันที เขาก็ไม่ได้ไปสนใจคำพูดข้างหลังของน้องชาย รีบถามต่อว่า"เกิดเหตุอะไรขึ้น?'

จิ้นเฟิงเหราเล่าสถานการณ์ที่แท้จริงให้เขา หลังจากฟังเสร็จ สีหน้าของเขาแย่สุดๆ เหมือนกับว่าโดนยาพิษ

"เฟิงเหรา ดูแลเธอให้ดีแทนฉันหน่อย ฉันจะกลับไปโดยเร็วที่สุด"

"โอเค"

วางสายเสร็จ จิ้นเฟิงเฉินก็รีบออกไปเคาะประตูห้องด้านข้าง

ไม่นาน ประตูก็เปิด กู้เนี่ยนเห็นว่าเป็นเขา จึงรีบฟื้นสติขึ้นมา"ท่านประธานครับ"

"จองตั๋วเครื่องบินกลับประเทศที่เร็วที่สุด"จิ้นเฟิงเฉินพูด

กู้เนี่ยนตกใจมาก"เรื่องยังจัดการไม่เสร็จไม่ใช่เหรอ?ทำไมถึงกลับแล้วล่ะ?"