บทที่ 317 เผชิญหน้ากับผู้ต้องหา

บทที่ 317 เผชิญหน้ากับผู้ต้องหา

หลานซือเฉินพูดยังไม่ทันขาดคำ เจียงนวลนวลก็รีบพูดขึ้นมาว่า “หลานซือเฉิน คุณบ้าไปแล้วหรือไง？คุณจะให้ฉันไปเผชิญหน้ากับคนร้ายเนี่ยนะ

“นี่เป็นวิธีเดียวที่จะยืนยันได้ว่าคุณบริสุทธิ์นะนวลนวล”

หลานซือเฉินกำลังจะพูดจาหว่านล้อมเธอ แต่กลับถูกเธอปฏิเสธว่า “ไม่！ ฉันไม่ไปเผชิญหน้ากับคนร้ายหรอก！ การที่ฉันยอมทำแบบนั้นก็เท่ากับว่าฉันยอมรับว่าฉันทำสินะ？”

“นวลนวล ผมเชื่อว่าคุณไม่ได้ทำ พวกเราไปด้วยกันดีไหมครับ” หลานซือเฉินพูด

“ในเมื่อเจียงนวลนวลไม่อยากไป พวกเราก็จะพาคนร้ายมาเอง”

เจียงสื้อสื้อพูดประโยคนี้และมองดูเจียงนวลนวลด้วยสายตาเยือกเย็น

เมื่อได้ยินเธอพูดดังนั้น สีหน้าของเจียงนวลนวลก็เปลี่ยนไปทันที เธอจ้องไปยังเจียงสื้อสื้อตาเขม็งและพูดว่า “เจียงสื้อสื้อ อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะโยนความผิดให้ฉันได้”

“การที่คุณไม่ไปก็เพราะว่ากลัวความผิดไม่ใช่หรือไง？ หรือกลัวว่าทุกอย่างจะถูกเปิดเผยกัน？”

“ไม่ใช่นะ！” เจียงนวลนวลพูด

งั้นก็ไปสิ”！”

“ฉัน......” เจียงนวลนวลมองดูเจียงสื้อสื้อ และตอบกลับไปว่า “ก็ได้ เจียงสื้อสื้อ นี่แกกำลังจี้จุดฉันอยู่สินะ？”

เจียงสื้อสื้อทำเป็นไม่ได้ยิน

เจียงนวลนวลไปทางคนอื่นที่อยู่ในห้อง พยักหน้าแล้วพูดว่า “ตกลงค่ะ ฉันจะไป อยากจะรู้จริงๆว่าสุดท้ายแล้ว ถ้าสืบสวนออกมาว่าฉันไม่ใช่คนกระทำ พวกคุณจะชดใช้ค่าทำขวัญให้ฉันยังไง？”

เธอหันไปพูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองว่า “ฉันยินดีให้ความร่วมมือเผชิญหน้ากับผู้ต้องสงสัยค่ะ”

เมื่อเห็นท่าทางอันแสนมั่นใจของเธอ เจียงสื้อสื้อก็หันไปมองจิ้นเฟิงเฉินถึงด้วยท่าทางเป็นกังวล

จิ้นเฟิงเฉินกุมมือของเธอไว้ เป็นความหมายว่าไม่ต้องห่วง

ไม่ว่าผลสุดท้ายแล้วจะเป็นอย่างไร แต่การกระทำในครั้งนี้เจียงนวลนวลมีส่วนร่วมด้วยแน่นอน

......

เมื่อเดินทางมาถึงห้องพักผู้ป่วยของหลี่หมิงเจียงนวลนวลก็หยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน เธอก้มหน้าลง กำมือแน่น ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ในใจ

“นวลนวลครับ” หลานซือเฉินเรียกชื่อเธอ

เจียงนวลนวลหันไปทางเจียงสื้อสื้อและพูดว่า “ถ้าไม่ใช่ฉัน แกจะต้องชดใช้ด้วยการขอโทษโดยวิธีที่ฉันพอใจ”

เจียงสื้อสื้อหัวเราะแล้วพูดว่า “เจียงนวลนวล เธอไปเอาความมั่นใจมาจากไหนนะว่าไม่ใช่เธอ？”

“ไม่ใช่ฉันแน่ๆ！” เจียงนวลนวลเชิดหน้าด้วยความมั่นใจ

เจียงสื้อสื้อขมวดคิ้ว ตอนนี้เธอเองไม่มีความมั่นใจแล้ว แต่ยังพูดออกไปว่า “ดีมาก ต่อให้ไม่ใช่เธอเป็นคนบงการด้วยตัวเอง แต่เธอก็มีส่วนร่วมใช่ไหมล่ะ”

เมื่อเธอพูดจบสีหน้าของเจียงนวลนวลก็มีความกังวลแทรกเข้ามา

“ยังไงก็ ไม่ใช่ฉันแล้วกัน” เจียงนวลนวลพูดด้วยท่าทางไม่มั่นใจ

เจียงสื้อสื้อและ33มองตากัน ตอนนี้พวกเขาพอจะรู้บ้างแล้ว

เมื่อหลี่หมิงมองเจียงนวลนวล ก็พบว่าเธอเป็นแค่เพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น เขาหันไปถามเจ้าหน้าที่ตำรวจว่า “เธอเป็นใคร？พวกคุณพาเธอมาที่นี่ทำไม？”

“เธอก็คือเจียงนวลนวล คนที่คุณบอกว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไง！”

หลี่หมิงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เจียงนวลนวลเหรอ？ไม่ใช่นี่ เจียงนวลนวลที่ฉันรู้จักไม่ได้หน้าตาแบบนี้”

แม้ว่าจะทำใจมาบ้างแล้ว แต่เมื่อได้ยินหลี่หมิงพูดจากปากตัวเองว่าไม่ใช่เจียงนวลนวล เจียงสื้อสื้อใจก็ตกไปที่ตาตุ่ม

หากไม่ใช่เจียงนวลนวลแล้วจะเป็นใครล่ะ？

ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจสืบสวนต่ออีกครู่ และยืนยันว่าเจียงนวลนวลไม่ใช่คนที่สมรู้ร่วมคิด เนื่องจากเวลาและเหตุการณ์โดยมากไม่ตรงกัน

หากเป็นเช่นนี้ เจียงนวลนวลก็ไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย

หลังเดินออกมาจากห้องของผู้ป่วย เจียงนวลนวลก็มีท่าทีหยิ่งผยองตามเดิม และพูดกับเจียงสื้อสื้อด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ว่า “เป็นยังไงล่ะ？แกผิดหวังมากใช่ไหม？ ฉันบอกแล้วไงว่าการที่ใส่ร้ายฉันมันไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ”