ตอนที่ 320
บทที่ 320 แกคือผู้บงการ
October 22, 2026
บทที่ 320 แกคือผู้บงการ
เมื่อเข้ามายังห้องพักผู้ป่วย เจียงสื้อสื้อก็เชิญให้ลู่เจิงนั่งลงแล้วเธอก็รินน้ำให้เขาดื่ม
“ขอบคุณครับ” ลู่เจิงรับน้ำไปดื่ม จากนั้นก็ลังเลอยู่สักพักจึงเอ่ยว่า “สื้อสื้อ ที่จริงผมมาวันนี้เพราะมีเรื่องอื่นจะบอก”
ท่าทีลังเลของเขาเมื่อครู่ เจียงสื้อสื้อสัมผัสได้ตั้งแต่แรกแล้ว
ดังนั้นเธอจึงยิ้มและพูดขึ้นว่า “รุ่นพี่มีอะไรก็พูดตามตรงเถอะค่ะ”
“อืม......” ลู่เจิงกลืนน้ำลายแล้วบอกว่า “คือเรื่องเป็นอย่างนี้นะ วันนี้ที่จริงผมเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ พอรู้เรื่องเรา ก็ตรงมาที่นี่เลย ยังไม่ได้เข้าบริษัท”
“ขอบคุณรุ่นพี่มากนะคะที่เป็นห่วง”
“แต่ที่ผมพูดไม่ใช่เพราะต้องการคำขอบคุณจากเรานะ” ลู่เจิงถอนหายใจและพูดว่า “สิ่งที่ผมอยากบอกก็คือ บริษัทผมทำความร่วมมือกับบริษัทต่างประเทศแห่งหนึ่ง เขามีสินค้าใหม่จะนำเข้าตลาด ต้องการทำโฆษณา”
“ผลงานของฝ่ายโฆษณาที่บริษัทผม ลูกค้าไม่พอใจเท่าไหร่ พี่เลยเอาผลงานก่อนหน้านี้ของเราให้ดู ก็เลย......”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ลู่เจิงก็หยุดลง
เจียงสื้อสื้อพอจะเดาออกว่าเขาหมายถึงอะไร
“หรือพวกเขาต้องการให้ฉันช่วยออกแบบให้？” เธอลองถามดู
เมื่อได้ยินดังนั้นลู่เจิงก็หัวเราะแล้วพูดว่า “สื้อสื้อ เธอนี่ฉลาดจริงๆ คือแบบนี้นะ พวกเขาอยากให้เธอออกแบบแผนโฆษณาให้น่ะ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ลู่เจิงก็เสริมขึ้นมาว่า “แต่ถ้าไม่อยากทำก็ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวผมหาวิธีเอง”
เจียงสื้อสื้อขมวดคิ้วครุ่นคิด “ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากทำนะคะ แต่ดูฉันตอนนี้สิ อาจจะช่วยรุ่นพี่ไม่ได้ละค่ะ”
แม้ว่าจะพอเดาออกว่าคำตอบออกมาในรูปแบบใด แต่ลู่เจิงก็แอบผิดหวังเล็กน้อย
เขาสูดหายใจเข้าแล้วพูดออกมาว่า “ผมไม่ได้ขออนุญาตจากคุณก็เอาผลงานของคุณให้พวกเขาดูแล้ว”
เจียงสื้อสื้ออดที่จะขำออกมาไม่ได้
ลู่เจิงงุนงง “สื้อสื้อ มีอะไรน่าขำเหรอ？”
“รุ่นพี่คะ ที่จริงฉันล้อเล่นน่ะ” เจียงสื้อสื้อหัวเราะมองดูเขา
“ล้อเล่น？”
“ตั้งแต่ฉันกลับมาจากเมืองหนานก็ได้แต่อยู่บ้าน แต่ละวันกินๆนอนๆ แทบจะป่วยจริงๆแล้วค่ะเนี่ย อยากทำงานจะตายอยู่แล้วล่ะค่ะ”
ลู่เจิงขมวดคิ้วถามว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณ......”
เป็นแบบที่เขาคิดใช่ไหม？
เจียงสื้อสื้อตอบกลับมาว่า “ฉันจะทำให้ค่ะ”
เมื่อได้ยินคำนั้น ลู่เจิงก็ดีใจเบิกตากว้าง “จริงเหรอ？”
“ค่ะ” เจียงสื้อสื้อพยักหน้า
“ขอบคุณเธอมากนะเจียงสื้อสื้อ” ลู่เจิงดีใจจนลุกขึ้นมาแล้วพูดต่อไปว่า “ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี！”
เมื่อเห็นท่าทางเขาดีใจเช่นนั้น ซึ่งแตกต่างไปจากปกติ เจียงสื้อสื้ออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “รุ่นพี่คะ ตอนนี้พี่ท่าทางเหมือนกับเด็กดีใจได้ของเล่นใหม่เลย”
“ตอนนี้อารมณ์ผมไม่ต่างจากเด็กที่ดีใจจริงๆ” ลู่เจิงถอนหายใจออกมาแล้วพูดว่า “เดิมทีผมคิดว่าคุณจะปฏิเสธความร่วมมือครั้งนี้ไปเสียแล้ว”
เจียงสื้อสื้อหัวเราะแล้วพูดว่า “พี่คุยกับเขาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าเปลี่ยนแปลงกะทันหันจะทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงของบริษัทได้นะคะ”
“ใช่แล้ว ดังนั้นผมจึงขอบคุณคุณมาก”
ลู่เจิงพูดออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ
เจียงสื้อสื้อส่ายหน้าเบาๆแล้วพูดว่า “เมื่อเทียบกับการที่พี่เคยช่วยฉัน แล้วมันเปรียบเทียบกันไม่ได้เลยค่ะ”
หลังจากนั้นเธอก็เปลี่ยนหัวข้อถามเขาว่า “ต้องส่งเมื่อไหร่คะงานนี้？”
“ตอนนี้สินค้ายังไม่ได้กำหนดเวลาวางตลาด ดังนั้นทางบริษัทให้เวลาประมาณครึ่งเดือน”
เจียงสื้อสื้อพยักหน้าแล้วถามว่า “ถ้าอย่างนั้นรบกวนส่งชื่อบริษัทและรายละเอียดของสินค้าทุกอย่างมาที่อีเมลฉันด้วยนะคะ 2-3 วันนี้ฉันจะได้เริ่มออกแบบเลย”
“ร่างกายเราไหวเหรอ？” ลู่เจิงถามด้วยความเป็นห่วง
“วางใจได้เลยค่ะ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น！” เจียงสื้อสื้อยิ้มกลับ
ลู่เจิงพยักหน้าและตอบว่า “โอเค เดี๋ยวกลับไปแล้วผมจะส่งเอกสารให้นะ”