บทที่ 323 ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ

บทที่ 323 ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ

แม่ซูพุ่งไปที่ตระกูลจิ้นทันที ไม่สนใจที่พ่อบ้านห้ามแล้วเข้าไป ตะโกนเสียงดัง “มู่หลัน เธออยู่ไหน?”

ศักดิ์ศรีและความสง่างามในวันปกติหายไปอย่างสิ้นเชิง

แม่จิ้นกำลังเตรียมอาหารในห้องครัวให้เด็กสองคนที่นอนอยู่ที่โรงพยาบาล ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนมาจากด้านนอก ขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ ไม่พอใจเล็กน้อย

ใครกันเนี่ย? คิดว่าตระกูลจิ้นเป็นตลาดเหรอ?

เธอยื่นมีดหั่นผักให้สาวใช้ แล้วเดินออกไป เมื่อเห็นแม่ซู ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของแม่จิ้น เห็นท่าทางกังวลของเธอ ถามอย่างห่วงใย “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“มู่หลัน” แม่ซูผลักพ่อบ้านที่กันไว้ พุ่งไปตรงหน้าเธอ จับมือของเธอทั้งสองข้าง “มู่หลัน เธอต้องช่วยตระกูลซู ช่วยชิงหยิงด้วยนะ”

เมื่อได้ยินชื่อของซูชิงหยิง แม่ซูขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วดึงมือตัวเองกลับมา

“ทำไมต้องช่วยตระกูลซูกับซูชิงหยิง?”

แม่จิ้นหมุนตัวเดินไปที่ห้องรับแขก แม่ซูจึงไม่ได้สังเกตเห็นว่าจู่ๆ สีหน้าเธอเย็นชาลง

น้ำเสียงก็เย็นชาด้วย

“เฟิงเฉินให้ธนาคารทุกแห่งปล่อยเงินกู้ให้ซูซื่อกรุ๊ป ถึงขั้นบอกว่าใครกล้าร่วมมือกับซูซื่อกรุ๊ป ก็เหมือนเป็นศัตรูกับจิ้นกรุ๊ป”

แม่ซูเดินตามหลังเธอทีละก้าว “เห็นได้ชัดว่าเขากำลังผลักซูซื่อกรุ๊ปเข้าทางตัน!”

แม่จิ้นนั่งลง เงยหน้าขึ้น ถามอย่างสงบ “แล้วเธอรู้ไหมว่าที่เขาทำแบบนี้มันมีเหตุผล?”

“ฉัน…..” แม่ซูพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

แม่จิ้นยิ้ม ยิ้มที่ไม่จริงใจ แล้วพูดเสียงเย็น “ฉันเฝ้ามองชิงหยิงเติบโตมา คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยน มีความรู้”

“บอกแล้วว่าคาดหวังสูง ผิดหวังจะยิ่งมาก ชิงหยิงทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ”

เมื่อพูดอย่างนี้ น้ำเสียงของแม่จิ้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง

เหมือนที่เธอพูด เธอมองดูการเติบโตของชิงหยิงมาตลอด แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ทำให้เธอรู้สึกว่าเหมือนไม่เคยรู้จักชิงหยิงมาก่อน

เลวร้ายมาก

เพียงแค่นึกถึงแผลของเฟิงเหราและหลานที่เสียไปนั้น แม่จิ้นไม่มีความรู้สึกดีๆ ต่อซูชิงหยิง สิ่งที่เหลืออยู่คือความรังเกียจและความโกรธ

ขนาดเธอยังพูดแบบนี้ แม่ซูกังวลมากจนตาเป็นสีแดง “มู่หลัน เธอเข้าใจชิงหยิงดี ตอนเด็กๆ แค่มดตัวเดียวหล่อนยังไม่กล้าเหยียบ หล่อนไม่ได้ร้ายนะ”

“ไม่ร้าย?” แม่จิ้นขมวดคิ้ว “แล้วเหตุการณ์รอบนี้ล่ะ? พวกเรากล่าวหาเธอผิดเหรอ?”

“เหตุการณ์ครั้งนี้เธอแค่สับสนแล้วทำผิดพลาด ฉันหวังว่าพวกเธอจะให้โอกาสเธออีกครั้งหนึ่ง”

มองภาพที่แม่ซูร้องไห้อย่างน่าสงสาร ในใจของแม่จิ้นก็รู้สึกไม่สบาย อดไม่ได้ที่จะใจอ่อน “เธอหยุดร้องไห้ก่อน เรื่องไม่ได้ถึงขั้นแก้ไขไม่ได้สักหน่อย”

ได้ยินเช่นนี้ ดวงแม่ซูเป็นประกาย ถามอย่างไม่แน่ใจ “มู่หลัน เธอยอมช่วยฉัน?”

แม่จิ้นขมวดคิ้ว ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เห็นแก่ความสัมพันธ์หลายปี ฉันจะลองโน้มน้าวเฟิงเฉินดู แต่เธออย่าคาดหวังมากนะ เธอก็รู้นิสัยของเฟิงเฉิน”

“เธอยอมช่วยฉันก็พอแล้ว” แม่ซูเช็ดน้ำตา พูดต่อ “เหตุการณ์ครั้งนี้ ฉันขอโทษเธอ เฟิงเหราและคุณเจียงแทนชิงหยิงด้วยนะ”

“ขอโทษจริงๆ” แม่ซูก้มหัวและโค้งตัวลง ท่าทางจริงใจ

แม่จิ้นถอนหายใจอีกครั้ง “คนที่ขอโทษไม่ควรเป็นเธอ เป็นชิงหยิง รอหล่อนกลับมา เธอให้หล่อนมาขอโทษสื้อสื้อและเฟิงเหราด้วยตัวเอง”

“แน่นอนๆ” แม่ซูรีบพยักหน้า

เพียงแค่สามารถรักษาลูกสาว รักษาซูซื่อกรุ๊ปไว้ได้ ต่อให้ขอโทษหนึ่งร้อยรอบก็ไม่มีปัญหา

……

เหมือนที่แม่จิ้นบอกกับแม่ซู จิ้นเฟิงเฉินไม่ใช่คนที่คุยง่ายๆ

ดังนั้นตอนที่เธอเสนอให้ปล่อยซูซื่อกรุ๊ป จิ้นเฟิงเฉินปฏิเสธทันที

“ตราบใดที่ซูชิงหยิงยังไม่กลับมา ทางเลือกเดียวที่ซูซื่อกรุ๊ปทำได้คือยื่นขอการล้มละลาย”