ตอนที่ 325
บทที่ 325 เธอจะยอมรับผิด
October 22, 2026
บทที่ 325 เธอจะยอมรับผิด
ซูชิงหยิงปฏิเสธยอมรับผิด
“ทำไมถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่ยอมผิดอีก?” เจียงสื้อสื้อไม่เข้าใจว่าซูชิงหยิงคิดอะไรอยู่
ตอนนี้หลี่หมิงสารภาพทุกอย่างแล้ว ตำรวจก็ยืนยันว่าเธอเป็นคนชี้แนะ แต่เธอยังคงไม่ยอมรับ
“อันนี้คุณต้องถามพี่ชายผมแล้ว” จิ้นเฟิงเหราหยิบองุ่นเข้าปากด้วยแล้วมองไปยังจิ้นเฟิงเฉินที่ยืนข้างหน้าต่างด้วย
“หมายความว่าไง?” เจียงสื้อสื้อไม่เข้าใจ
จิ้นเฟิงเหรากลืนองุ่นเข้าไป แล้วพูดช้าๆ “ตราบใดที่ซูซื่อกรุ๊ปยังไม่กลับสู่ความปกติ ซูชิงหยิงก็จะไม่ยอมรับผิด”
ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง
เจียงสื้อสื้อครุ่นคิดสักครู่ แล้งถาม “เฟิงเฉิน นายจะทำยังไงต่อ?”
ฟังแล้ว จิ้นเฟิงเฉินหันกลับมา ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสงบ ตอบกลับเบาๆ “เธอจะยอมรับผิด”
เธอจะ?
เขาแน่ใจขนาดนั้นเลยเหรอ?
หรือว่าเขาจะยอมปล่อยซูซื่อกรุ๊ป?
ในใจของเจียงสื้อสื้อเต็มไปด้วยคำถาม อยากถามให้ชัดเจน แต่ยังไม่ทันจะเปิดปาก เขาถามต่อ “เธออยากออกจากโรงพยาบาลไหม?”
บทสนทนาเปลี่ยนไปเร็วมาก เจียงสื้อสื้อชะงักไปสองสามวิ แล้วดึงสติกลับมา ถามอย่างตื่นเต้น “ฉันออกโรงพยาบาลได้แล้วเหรอ?”
“อืม”
“ดีมากเลย! ฉันจะได้ออกโรงพยาบาลแล้ว ถ้ายังอยู่ต่อไปฉันจะขึ้นราแล้ว”
เมื่อคิดว่าจะได้ออกโรงพยาบาลแล้ว เจียงสื้อสื้อยิ้มจนตาปิด
“พี่สะใภ้ออกโรงพยาบาลได้แล้ว แล้วผมล่ะ?” จิ้นเฟิงเหราเศร้าใจ เขาไม่อยากอยู่โรงพยาบาลคนเดียว น่าเบื่อจะตาย
“นายต้องอยู่อีกสักพัก”
“ไม่เอา!” จิ้นเฟิงเหราคร่ำครวญ “ผมก็อยากออกโรงพยาบาล ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว”
“จริงเหรอ?” เจียงสื้อสื้อจ้องมองเขาอย่างสงสัย “นายไม่เสียดายพยาบาลที่นี่เหรอ? นายคุยกับพวกเธอทุกวันอย่างมีความสุขไม่ใช่เหรอ?”
จิ้นเฟิงเหราลดริมฝีปากลง พูดเบาๆ “นั่นเป็นแค่งานอดิเรก”
“งานอดิเรก? ฉันไม่คิดอย่างนั้น บางทีวันที่ออกโรงพยาบาลอาจจะพาลูกสะใภ้คนหนึ่งกลับไปให้คุณน้าก็ได้” เจียงสื้อสื้อหัวเราะและแกล้งเขา
สะใภ้?
สายตาของจิ้นเฟิงเหราฉายแสงบางอย่างผ่านไปยังรวดเร็ว เขาพึมพำเบาๆ “คนที่ผมชอบเป็นสะใภ้ของคนอื่นแล้ว ที่อยู่ที่นี่ผมไม่ชอบหรอก”
“นายพูดว่าอะไรนะ?” เจียงสื้อสื้อได้ยินไม่ชัดเจน
“ไม่มีอะไร”
จิ้นเฟิงเหราหันไปมองพี่ชายของเขา “พี่ นายพาพี่สะใภ้ไปเก็บสัมภาระเถอะ ผมอยู่คนเดียวได้”
“นายแน่ใจว่าได้?” จิ้นเฟิงเฉินมองเขาอย่างสงสัย
“ผมเรียกให้พยาบาลมาช่วยได้”
“งั้นถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรศัพท์มาหาฉัน”
จิ้นเฟิงเฉินพาเจียงสื้อสื้อออกไป ห้องผู้ป่วยเหลือเพียงจิ้นเฟิงเหราคนเดียว ห้องเงียบลงทันที
เขามองดูรอบๆ สีหน้าเหงาหงอยเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง
“คุณจิ้น”
ทันใดนั้น เสียงคมชัดดังมาจากหน้าประตู
จิ้นเฟิงเหราหันไปมอง เป็นพยาบาลตัวน้อยที่ไม่ชำนาญเรื่องเข็มเมื่อกี้
ชื่อ…ชื่ออะไรนะ?
เขาพยายามนึกชื่อของอีกคน จนเธอเดินมาข้างเตียง แล้วนึกออกพอดี “เธอคือส้งหวั่นชีง”
เห็นว่าเขายังจำได้ ส้งหวั่นชีงยิ้มตาหยี พูดอย่างปลื้มใจ “คุณยังจำฉันได้เหรอคะ”
“ผมความจำดี” จิ้นเฟิงเหราชมตัวเอง แล้วถามต่อ “เธอจะมาฉีดยาให้ผมอีกแล้วเหรอ?”
ต่อมา เขาแสดงท่าทางกลัว “ผมขอเปลี่ยนเป็นคนอื่นได้ไหม”
“คุณจิ้น!” ส้งหวั่นชีงอายจนแก้มแดง “อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกไหม?”