บทที่ 331 ให้อภัยง่ายๆไม่ได้

บทที่ 331 ให้อภัยง่ายๆไม่ได้

เจ็บ!

เจียงสื้อสื้อหายใจเข้าลึก ๆ ฝ่ามือของเธอเจ็บร้อนอย่างแรงและยังรู้สึกชาๆไปด้วย

ตบนี้ใช้แรงทั้งหมดของเธอไปจริงๆ

มือของเธอเจ็บและอีกฝ่ายก็คงเจ็บไม่เบาเช่นกัน

หญิงอ้วนรู้สึกว่าหูของเธอสั่นไปหมด แก้มของเธอปวดจนไม่มีความรู้สึกอะไร

หลังจากนั้นสักพัก เธอถึงจะรู้สึกตัวแล้วกรีดร้องเสียงดัง พุ่งไปที่เจียงสื้อสื้ออย่างบ้าคลั่ง“ ไอเลว นี่เธอกล้าตบฉันเหรอ อยากตายใช่ไหม?”

เสี่ยวเป่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและเดินออกมา เมื่อเห็นคนกำลังจะตบเจียงสื้อสื้อ เขาก็รีบวิ่งเข้าไป "ห้ามทุบตีหม่ามี๊ของผม!"

หญิงอ้วนโกรธจนตาแดงไปแล้ว เสี่ยวเป่าวิ่งมาเข้าไปเธอก็เตะไปทันที "ไสหัวไป"

เสี่ยวเป่ายังเด็กมาก เขาถูกเตะออกไปไกลแล้วล้มลงกับพื้นอย่างแรง

“ เสี่ยวเป่า!”

ใบหน้าของ เจียงสื้อสื้อซีดลงในทันที เธอกรีดร้องและวิ่งเข้าไปหา

เสี่ยวเป่านอนอยู่กับบนพื้น ไม่ขยับเลย

“ เสี่ยวเป่า... ” เธอไม่กล้าขยับตัวเขาเพราะกลัวว่าเขาจะกระทบไปโดนที่อื่น ขยับตัวเขาไม่ได้

มีคนรีบช่วยเรียกรถพยาบาลมา

ส่วนหญิงอ้วนคนนั้นไม่รู้ตัวเลยว่าเธอทำอะไรผิดไป เธอยังอุทานอย่าได้ใจอีกว่า "สมควรแล้ว! นี่คือผลที่พวกเธอไม่ยอมขอโทษ!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจียงสื้อสื้อก็บีบฝ่ามือของเธออย่างแรง ดวงตาที่สวยงามของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ

"ฉันจะเตือนพวกเธอนะ วันหลังถ้าเจอฉันอีกให้เดินอ้อมไปทางอื่น ไม่งั้นฉันเจอหนึ่งครั้งฉันซ้อมพวกเธอหนึ่งครั้ง"

เจียงสื้อสื้อลุกขึ้นยืนช้าๆแล้วหันกลับไปจ้องมองตรงไปที่หญิงอ้วนโดยแววตาที่เยือกเย็น

อุณหภูมิโดยรอบ "ลดลง" ทันที และทุกๆคนรวมทั้งหญิงอ้วนก็รู้สึกถึงลมหายใจเย็น ๆ ที่ออกมาจากตัวเธอ

เย็นจนเข้าไขกระดูก

ทุกคนตัวสั่นไปหมด

หญิงอ้วนรู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ แต่ก็ยังตะโกนว่า: "อย่าคิดนะว่าเป็นแบบนี้แล้วฉันจะกลัวเธอ!"

เจียงสื้อสื้อ จ้องมองเธอ "ฉันไม่อยากทำ เพราะกลัวว่าจะเป็นเหมือนเธอ ฉันขยะแขยง"

คำพูดนี้ทำให้ผู้หญิงอ้วนโกรธขึ้นมาอีกครั้ง "นังนี่ ฉันจะฉีกแกให้ตัวขาดเลย!"

ไกด์ช้อปปิ้งหลายคนรีบเข้ามาห้ามเธอไว้ และมีคนพูดกล่อมเธอว่า "คุณผู้หญิง ใจเย็น ๆนะ หยุดได้แล้ว"

ลูกชายของหญิงอ้วนกลัวมากและร้องไห้อยู่ข้างๆ แต่เพราะเขาน่ารำคาญมากจึงไม่มีใครไปปลอบเขา

เจียงสื้อสื้อ มองไปที่หญิงอ้วนที่ถูกไกด์ช้อปปิ้งดึงไว้ แล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาและโทรออก

"ฉันจะแจ้งความค่ะ ที่นี่คือห้าง XX ... "

เสี่ยวเป่าถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยรถพยาบาลที่มา ส่วนหญิงอ้วนถูกตำรวจนำตัวไป

ก่อนโดนจับไป เธอยังไม่ลืมที่จะตะโกนว่า: "เธอคิดว่าแจ้งตำรวจมันมีผลเหรอ? ฉันจะใช้การกระทำบอกเธอว่า มันไม่มีประโยชน์!"

เจียงสื้อสื้อทำเป็นไม่ได้ยินและเดินตรงไปที่รถพยาบาล

หลังจากหมอตรวจแล้ว เสี่ยวเป่าไม่ได้มีปัญหาร้ายแรงใด ๆ แต่หญิงอ้วนนั้นเตะแรงมาก ไหล่ของเขาเขียวช้ำไปหมดแล้ว

“ โชคดีที่เป็นแค่รอยช้ำ กระดูกไม่เป็นไร”

เจียงสื้อสื้อ มองไปที่เสี่ยวเป่าที่อยู่บนเตียงคนไข้อย่างเป็นทุกข์และถามว่า "แล้วทำไมเขาถึงเป็นลมล่ะคะ?"

“ นี่ ... น่าจะเป็นลมเพราะเจ็บเกินไปนะ”

เป็นแบบนี้นี่เอง

เจียงสื้อสื้อโล่งอกขึ้นเธอกล่าวขอบคุณหมอ

หลังจากคุณหมอออกไปเธอรีบโทรหาจิ้นเฟิงเฉิน

"เฟิงเฉิน คุณยุ่งเสร็จหรือยัง? เกิดเรื่องกับเสี่ยเป่า"

.......

ขณะที่จิ้นเฟิงเฉินรับโทรศัพท์ เขากำลังเลือกของขวัญให้เจียงสื้อสื้ออยู่

เขาอยากเซอร์ไพร์สเธอ จึงอ้างว่ามีธุระแล้วขอตัวกลับก่อน แต่อันที่จริงเขาไปที่แผนกขายเครื่องประดับของห้างสรรพสินค้าเพื่อเลือกของขวัญให้เธอ

“ เสี่ยวเป่าประสบอุบัติเหตุ”