บทที่ 334 ไม่มีเรื่องอะไรหรอก

บทที่ 334 ไม่มีเรื่องอะไรหรอก

ในตอนเย็นๆเจียงสื้อสื้อได้รับโทรศัพท์

"สวัสดีค่ะคุณเจียง ผมเป็นพ่อของซูชิงหยิงนะครับ ไม่ทราบว่าคุณสะดวกหรือเปล่า มาพบผมหน่อยได้ไหมครับ?"

อันที่จริงไม่ต้องเจอกัน เจียงสื้อสื้อก็เดาได้ว่าเขามาหาตัวเองเพราะเรื่องของซูชิงหยิง

"ขออภัยนะคะ ฉันอาจจะไม่สะดวก"

เจียงสื้อสื้อปฏิเสธไปโดยไม่คิดอะไรเลย

"ผมขอโทษสำหรับสิ่งที่ซูชิงหยิงทำนะครับ ผมหวังว่าคุณจะเห็นแก่ความเป็นพ่อของผมมาเจอผมหน่อย"

"ขอโทษนะฉัน……"

"คุณเจียงครับ โปรดเห็นใจในความพยายามของผมในฐานะคนเป็นพ่อ มาพบผมหน่อย โอเคไหมครับ?" พ่อซูแทบจะวิงวอนเธอ

เจียงสื้อสื้อใจอ่อน และตกลงที่จะไปพบเขา

หลังจากวางสายแล้ว เธอก็เล่าเหตุการณ์ให้จิ้นเฟิงเฉินฟัง

"คุณไม่ต้องไป ฉันบอกเขาก็พอ" จิ้นเฟิงเฉินไม่อยากให้เธอยุ่งเกี่ยวข้องกับตระกูลซูอีกต่อไป และต้องการให้เรื่องซูชิงหยิงผ่านไปแบบนี้เลย

“ ในเมื่อฉันตอบตกลงแล้ว จะไม่ไปได้ยังไง?นายไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไรหรอก”

เจียงสื้อสื้อไม่อยากเป็นคนที่ไม่รักษาสัญญา

อีกอย่าง พ่อซูไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก

จิ้นเฟิงเฉินนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนที่เขาจะพูดอย่างเป็นห่วงว่า: "ถ้าคุณมีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันนะ"

"ฉันรู้แล้ว"

......

เจียงสื้อสื้อมาที่ร้านกาแฟที่นัดไว้กับพ่อซู ทันทีที่เดินเข้าไปเธอก็เห็นพ่อซูนั่งอยู่ที่มุมของร้าน

อีกฝ่ายก็เห็นเธอเช่นกัน เขายืนขึ้นและมองดูเธอเดินไปอย่างตั้งใจ

เจียงสื้อสื้อเดินมาหาเขาและพยักหน้าเบา ๆ "สวัสดีค่ะ"

"เชิญนั่งครับ" พ่อซูผายมือให้เธอนั่งลง

หลังจากนั่งลง เจียงสื้อสื้อก็ถามอย่างตรงไปตรงมาว่า: "คุณลุงมาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอคะ?”

พ่อซูไม่ได้ตอบ แต่ถามว่า "อยากดื่มอะไรไหม?"

เจียงสื้อสื้อขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบกลับไปว่า: "น้ำเปล่าก็พอแล้วค่ะ"

พ่อซูกวักมือเรียกบริกรให้มารินน้ำให้เธอ

หลังจากนั้นเขาก็กล่าวอย่างเป็นทางการว่า "คุณเจียงครับ ขอบคุณที่คุณยอมมาพบผมนะครับ"

“ คุณลุงไม่ต้องพูดเกรงใจค่ะ มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆเลยค่ะ”

อาจจะเป็นเพราะตกใจกับความเย็นชาของเจียงสื้อสื้อ พ่อซูเงียบไป นานกว่าเขาจะพูดอีกครั้ง : “คุณเจียงครับ คุณให้เฟิงเฉินปล่อยชิงหยิงไป ปล่อยตระกูลซูไปได้ไหม?"

ตอนที่เธอตกลงที่จะพบหน้า เจียงสื้อสื้อได้เตรียมใจไว้แล้ว เขามาพบเธอเพราะเรื่องของซูชิงหยิง

แต่ไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะตรงไปตรงมาขนาดนี้

เจียงสื้อสื้อยิ้มออกมาอย่างประชดประชัน "คุณลุงคะ คุณผู้หญิงซูเธอไม่ใช่แค่ทำผิดแค่นั้นนะ แต่มันเป็นการก่ออาชญากรรม จะว่าปล่อยก็ปล่อยเลยได้ยังไงล่ะ?"

"ฉันรู้ว่าชิงหยิงผิดมาก แม้ว่าเธอจะถูกขังสักกี่ปีเธอก็สมควรได้รับ แต่ ... "

พ่อของซูเปลี่ยนบทสนทนาและพูดว่า: "ลึกๆในใจเธอไม่ได้เลว เธอแค่เผลอทำสิ่งผิดพลาด หวังว่าคุณเจียงจะให้โอกาสเธอกลับเนื้อกลับตัวนะครับ"

“ เธอทำให้ฉันต้องสูญเสียลูกไป และยังทำให้เฟิงเหรานอนอยู่โรงพยาบาล คุณต้องการลบความผิดพลาดที่เธอทำด้วยคำว่าเผลอทำไปงั้นหรือ?”

หน้าของเจียงสื้อสื้อบูดบึ้งจ้องมองไปที่พ่อซูอย่างเย็นชา

เธอเข้าใจความรู้สึกของพ่อซู แต่ไม่สามารถยอมรับข้อแก้ตัวของเขาที่มีต่อซูชิงหยินได้

"ขอโทษนะ" พ่อซูขอโทษด้วยความจริงใจ "ในฐานะพ่อของชิงหยิง ฉันจะพูดเรื่องนี้เข้าข้างตัวเองไปหน่อย คุณเจียงโปรดเห็นใจด้วยนะครับ "

เจียงสื้อสื้อยิ้มอย่างประชดประชัน "เข้าข้างตัวเองมากจริงๆค่ะ คุณเป็นพ่อของคุณซูนี่เป็นเรื่องที่ไม่มีอะไรผิดพลาด แต่คุณเคยคิดไหมว่า การที่คุณพูดเช่นนี้เป็นการทำร้ายฉันอีกครั้ง"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เธอก็เม้มริมฝีปากล่างและยืนขึ้น "ดูเหมือนว่าเราจะไม่มีอะไรจะคุยกันนะคะ"