บทที่ 336 อย่าดีใจเร็วเกินไป

บทที่ 336 อย่าดีใจเร็วเกินไป

"เพี๊ยะ!"

แม่ซูตบหน้าตัวเองอย่างแรง

เจียงสื้อสื้อตกใจมาก แม้กระทั่งดวงตาของ จิ้นเฟิงเฉินที่นิ่งสงบมาโดยตลอดก็ยังสั่นไหวเล็กน้อย

เธอลงมือแรงเกินไปรึเปล่า

เจียงสื้อสื้อแอบจิ้จ้ะ เมื่อเห็นแก้มของแม่ซูแดงขึ้นมาและยังมีรอยนิ้วมือห้านิ้วที่เห็นได้ชัด

"คุณเจียงคะ ต้องโทษปากของฉันที่ชอบพูดไปมั่ว ถ้าคุณยังโกรธอยู่ ฉันจะ ....... "

แม่ซูยกมือขึ้นกำลังจะตบตัวเองอีกครั้ง

"เดี๋ยวก่อน" เจียงสื้อสื้อรีบหยุดเธอไว้

แม่ซูไม่ได้ต้องการจะตบตัวเองจริงๆ เธอแค่ต้องการทดสอบว่าเธอคิดยังไง เธอจึงหยุดทันทีที่เธอพูด

“ คุณเจียงคะ ... ” แม่ซูมองเธออย่างคาดหวัง

"อืม ... " เจียงสื้อสื้อครุ่นคิดสักครู่และพูดด้วยความจริงใจว่า: "คุณตบแก้มอีกข้างสิ แก้มข้างนี้บวมไปหมดแล้ว"

"หือ?" แม่ซูตะลึง

เธอ .....หยุดเธอไว้ แค่จะบอกให้เปลี่ยนข้างที่ตบหรือ?

อันที่จริง เจียงสื้อสื้อเดาความคิดของเธอออก ดังนั้นเธอจึงจงใจล้อเล่น ยังไงเธอก็เป็นผู้ใหญ่ พวกเขาต้องหยุดเธออยู่แล้ว มิฉะนั้นคนอื่นจะคิดว่าเธอกำลังกลั่นแกล้งคนแก่

"คุณป้าคะ เห็นแก่หน้าคุณลุง ฉันจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับคุณ แต่ฉันหวังว่าต่อไปพูดอะไรคุณจะระมัดระวังมากขึ้น"

เมื่อได้รับการสั่งสอนจากเธอ แม่ซูรู้สึกอึดอัดมาก แต่เพื่อลูกสาวของเธอ เธอจึงทนได้!

"คุณพูดถูก ต่อไปฉันจะระวังมากขึ้น"

เจียงสื้อสื้อเหลือบมองไปที่ จิ้นเฟิงเฉินแล้วกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวล ในเมื่อฉันตัดสินใจที่จะไม่ฟ้อง ซูชิงหยิง ฉันก็จะไม่ฟ้อง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ใบหน้าของแม่ซูก็ยิ้มแย้มแจ่มใส "ขอบคุณมากนะคะ"

“ อย่าดีใจเร็วเกินไป ฉันมีเงื่อนไขนะ”

"เงื่อนไขอะไร?" ความสุขบนใบหน้าของแม่ซู หายไปทันทีและเธอมองไปที่เธออย่างระแวง

"ส่งเธอไปต่างประเทศ และห้ามกลับมาเมืองจิ่นตลอดไป"

เมื่อได้ยินเงื่อไขนี้ สีหน้าของแม่ซูก็เปลี่ยนไปทันที

เจียงสื้อสื้อรู้ว่าเงื่อไขนี้ยากมากสำหรับแม่ซูที่รักลูกสาวมากๆ

ดังนั้นเธอจึงกล่าวเสริมว่า: "ถ้าพวกคุณไม่ยอมรับก็ได้ ก็ปล่อยให้ซูชิงหยิงเข้าคุกสักสองสามปี"

เมื่อพูดอย่างนี้ออกมา แม้ว่าแม่ซูไม่อยากแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

“ เมื่อเหล่าซูตื่นมา ฉันจะลองปรึกษากับเขาดู”

"งั้นโอเคค่ะ ฉันจะรอคำตอบจากพวกคุณ"

เจียงสื้อสื้อพยักหน้าให้เธอ จากนั้นหันไปหาจิ้นเฟิงเฉินและพูดว่า "เรากลับกันเถอะ"

เมื่อเห็นพวกเขากำลังจะกลับไป แม่ซูก็รีบตะโกน: "เดี๋ยวก่อน"

เจียงสื้อสื้อ และจิ้นเฟิงเฉินหยุดชะงักและหันกลับมามองเธอ

“ ขอบคุณที่พวกคุณยอมปล่อยชิงหยิงนะคะ ” แม่ซูก้มลงขอบคุณพวกเขาอย่างจริงใจ

เจียงสื้อสื้อ และ จิ้นเฟิงเฉินมองหน้ากันแต่ไม่พูดอะไร และเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

หลังจากที่พวกเขากลับไป แม่ซูถึงจะค่อยๆยืดตัวขึ้น และมองไปที่ประตูที่ว่างเปล่า สีหน้าของเธอค่อยๆมืดมน

ถ้าไม่ใช่เพราะชิงหยิงล่ะก็ เธออยากจะฉีกเจียงสื้อสื้อให้ขาดเลย

ถ้าไม่ใช่เธอ ชิงหยิงก็คงจะไม่เกิดเรื่องขึ้น

หยุดท้ายแล้ว เรื่องทุกอย่างก็เกิดขึ้นเพราะเธอ

เธอเป็นตัวซวย!

แม่ซูเหล่ตาและมีความคิดในใจขึ้นมา

........

ขณะที่ออกจากโรงพยาบาลก็เย็นแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง

ไฟตามถนนเปิดขึ้น เจียงสื้อสื้อหันไปมองจิ้นเฟิงเฉินที่กำลังขับรถอย่างตั้งใจ "เมื่อเรื่องทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ไปเที่ยวพักร้อนกันเถอะ"

เดิมทีตัดสินใจว่าจะไปพักร้อนเมื่อเธอหายดี แต่เธอเหนื่อยมากหลังจากเกิดเรื่องมากมายในช่วงนี้

แค่อยากอยู่ไกลๆจากที่นี่และอยู่เงียบ ๆ สักพัก

"โอเค" จิ้นเฟิงเฉินเห็นด้วย "ฉันจะให้กู้เนี่ยนจัดเวลากำหนดการออกมา"