บทที่ 342โน้มตัวจูบเธอ

บทที่ 342โน้มตัวจูบเธอ

หลังจากออกมา ส้งหวั่นชีงอารมณ์ซับซ้อน

คิดไม่ถึงว่าเพื่อนร่วมงานที่อยู่ด้วยกันทั้งเข้าทั้งเย็น จะพูดลับหลังแบบนี้ และไม่เหลือเยื่อใยใดๆทั้งสิ้น ดูท่าแล้ว เธอยังต้องขอบคุณเรื่องของครั้งนี้ ที่ทำให้เห็นธาตุแท้ของพวกเธอ

ต่อไป เป็นได้แค่เพื่อนร่วมงาน เป็นเพื่อนน่ะเหรอ? ช่างมันเถอะ

ส้งหวั่นชีงไม่ได้รู้สึกเสียใจสักเท่าไหร่ เพียงแต่ต่อไปคงไม่ต้องทุ่มเทให้คนพวกนี้เต็มร้อยแล้ว

เมื่อคืนยากที่เธอได้ตามใจตัวเองสักครั้ง ดื่มไปค่อนข้างมาก จนถึงตอนนี้ขมับยังเต้นตุ๊บๆๆอยู่เลย

ส้งหวั่นชีงใช้มือรับน้ำมาตบที่ใบหน้า และพยายามยกมุมปากขึ้น หลังจากสีหน้าดูไม่ค่อยแย่แล้ว ถึงฮึดสู้ขึ้นมา กลับไปที่ตำแหน่งงานของตัวเอง

“เธอไปไหนมาหรอ เมื่อกี๊หัวหน้าพยาบาลหาเธอ เธอไปหาหัวหน้าที่ออฟฟิศหน่อยเถอะ” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเห็นเธอกลับมา เลยพูดกับเธอ

ส้งหวั่นชีงพยักหน้า และเดินไปเคาะประตู “หัวหน้าคะ คุณหาฉันเหรอคะ?”

“ใช่ แผนกข้างๆขาดคนอยู่พอดี ฉันกะว่าจะย้ายเธอไปช่วยเหลือที่นั่น เธอคงไม่มีความคิดเห็นมั้ง?” ท่าทีของหัวหน้าพยาบาลถือว่าดีอยู่ น้ำเสียงก็อ่อนโยน

ส้งหวั่นชีงอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้าและพูด “ไม่มีความคิดเห็นค่ะ”

“งั้นก็ดี” หัวหน้าพยาบาลถอนหายใจทีหนึ่ง พูดเหมือนมีท่าทีจนปัญญา “หวั่นชีง ฉันก็ไม่ปิดซ่อนอะไรแล้ว ที่ย้ายเธอไป หลักๆก็คือเพราะคำพูดที่แพร่ออกไปพวกนั้นฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เธอเองก็คงไม่มีกะจิตกะใจทำงานเหมือนกัน เพราะฉะนั้นสามารถหลบได้สักพักก็หลบเถอะ”

“ฉันเข้าใจค่ะ หัวหน้า” ส้งหวั่นชีงพูดอย่างใจเย็นและสงบ ที่จริงเธอรู้ดีแก่ใจ บอกว่าไปหลบคำซุบซิบนินทา ที่จริงก็คือตบตาแยกเธอออกห่างจากจิ้นเฟิงเหรา

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เธอไม่มีอะไรต้องละอายแก่ใจ ย่อมไม่แคร์คำพูดเหล่านั้นอยู่แล้ว

เพียงแต่ ถูกทุกคนพูดลับหลัง วิพากษ์วิจารณ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า คาดเดาไปต่างๆนาๆ ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเหมือนกัน เธอไม่ใช่คนซาดิสม์สักหน่อย

....................

ติดต่อกันหลายวัน ที่จิ้นเฟิงเหราไม่ได้เจอหน้าส้งหวั่นชีง คนที่มาฉีดยาให้เขาได้เปลี่ยนเป็นหัวหน้าพยาบาล

ครั้งสองครั้งยังไม่เป็นไร เป็นแบบนี้ทุกครั้ง จิ้นเฟิงเหราก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจแล้ว หลังจากเขาเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล ส้งหวั่นชีงเป็นคนรับผิดชอบมาโดยตลอด

จู่ๆก็เปลี่ยนคน ไม่มีความรับผิดชอบไปหน่อยหรือเปล่า อย่างน้อยฉันก็ยังเป็นคนไข้ของเธอนะ ไม่มาบอกฉันสักคำเลย ฮื้อ~

คุณชายรองจิ้นแววตาว่างเปล่า ยากที่จะคิดเรื่องๆหนึ่งอย่างจริงจัง

หัวหน้าพยาบาลก้มตัวฉีดยาให้เขา แปลกใจมากคนที่จีบหญิงเก่งท่านนี้เงียบสงบขนาดนี้ เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างห้ามใจไม่ได้

แต่เสียดายที่จิ้นเฟิงเหราไม่สังเกตเห็นเลย

หัวหน้าพยาบาลค่อนข้างเจ็บแค้นใจ ตอนที่ดึงเข็มออกได้แกล้งเพิ่มน้ำหนักของมือ

จิ้นเฟิงเหราร้องซี๊ดขึ้นมาคำหนึ่ง ในที่สุดสายตาก็หันมามองที่เธอ

“ขอโทษนะคะ คุณชายรองจิ้น ที่ทำคุณเจ็บ” เสียงของพยาบาลจริตจะก้านผิดปกติ ยังมีความตื่นตระหนกของการดัดจริตด้วย

จิ้นเฟิงเหราเคยเห็นคนมานับไม่ถ้วน จะดูลูกไม่ตื้นๆแบบนี้ไม่ออกได้ยังไง แต่ก็ไม่จำเป็นที่ต้องไปเปิดโปง เขาก็แค่ยิ้มมุมปากแล้วพูดอย่างใจกว้าง “ไม่เป็นไรครับ ถามอะไรคุณหน่อย ทำไมสองวันนี้ไม่เห็นส้งหวั่นชีงเลย?”

ได้ยินเขาถามข่าวคราวของส้งหวั่นชีง หัวหน้าพยาบาลบีบฝ่ามือ แต่ใบหน้าก็ยังยิ้มอย่างอ่อนหวานมาก “หวั่นชีงไปช่วยเหลือที่แผนกอื่นแล้วค่ะ”

“อ๋อ แบบนี้เอง” จิ้นเฟิงเหราครุ่นคิดอยู่ในใจ

หัวหน้าพยาบาลถามด้วยรอยยิ้ม “คุณชายรองจิ้นคะ คุณยังมีอะไรให้ฉันช่วยมั้ยคะ?”

“ไม่มีแล้วครับ ลำบากคุณแล้ว คุณออกไปเถอะ” จิ้นเฟิงเหราโบกมือ และหลับตาลงเบาๆ เหมือนเตรียมตัวจะพักผ่อนแล้ว

รอยยิ้มของหัวหน้าพยาบาลแข็งทื่อ ถือของออกไปจากห้องอย่างเจ็บใจ

คุณชายรองจิ้นคนนี้ไม่ใช่เจอคนก็เย้าแหย่ไปทั่วเหรอ? ทำไมพอมาถึงที่เธอกลับไม่ใช่แบบนั้น