บทที่ 346 ที่นี่เป็นที่ๆเธอควรมางั้นเหรอ ？

บทที่ 346 ที่นี่เป็นที่ๆเธอควรมางั้นเหรอ ？

ห้างสรรพสินค้าใหญ่เห็นหนึ่ง การรวมตัวกันของสามใหญ่หนึ่งเล็กที่ดูสะดุดตามาก

โดยเฉพาะเด็กน้อย วันนี้ถูกเจียงสื้อสื้อแต่ตัวได้ดูน่ารักและหล่อมากเป็นพิเศษ ยืนอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าเด็ก ก็เหมือนเป็นป้ายโฆษณาให้กับทางร้านอย่างไรอย่างนั้น ดึงดูดความสนใจผู้คนได้เป็นอย่างมาก

เจียงสื้อสื้อชอบใจมาก เห็นอะไรก็อยากจะซื้อให้เสี่ยวเป่าหมด

“เสื้อชุดนี้ดูดีจัง เหมาะกับเสี่ยวเป่ามากเลย”

“หมวกใบนี้ก็ไม่เลว เสี่ยวเป่ารีบมาลองดูเร็ว ”

“ ได้ยินว่ารองเท้านี้กันลื่น เหมาะสำหรับเด็กใส่อย่างมาก ซื้อไปสองคู่ให้เสี่ยวเป่าผลัดเปลี่ยนกันใส่ ”

เจียงสื้อสื้อบ่นไปไม่ทันไร ในมือก็ถือถุงเพิ่มเป็นหลายถุงเลย ข้างในมีชุดของเสี่ยวเป่าอยู่ห้าชุดเต็มๆ ขอแค่เป็นของแค่เจียงสื้อสื้อเห็นแล้วชอบ ก็จะซื้อหมด

เสี่ยวเป่าก็ตื่นเต้นดีใจใหญ่ ถูกเจียงสื้อสื้อพามาลองชุด ตลอดเวลาที่ลองชุดอยู่นั้น เขาให้ความร่วมมือทำตัวชื่อฟังมาก แถมยังรู้จักเงยหน้าถามเจียงสื้อสื้อด้วยเสียงแบ๊วๆ “หม่ามี๊ ผมหล่อมั้ยครับ ？”

เจียงสื้อสื้อยกนิ้วโป้งขึ้น และพูดชื่นชมเขา “เสี่ยวเป่าหล่อมากเลยครับ ”

เสี่ยวเป่าหัวเราะอย่างดีใจ แล้วพูดเบาๆ “ แล้วผมกับแดดดี๊ใครหล่อกว่ากันครับ ？”

“อืม ……”เจียงสื้อสื้อแกล้งทำเหมือนลำบากใจ เธอตอบว่า “ หม่ามี๊ว่าสูสีกันนะ ”

“หม่ามี๊รักผมที่สุด หรือว่ารักแดดดี๊ที่สุดครับ ？”เสี่ยวเป่าถามอย่างจริงจัง

ทุกคนในร้านต่างก็หัวเราะขึ้นมาก รู้สึกเด็กคนนี้แก่เด็กฉลาดมาก

จิ้นเฟิงเหราเดินเข้ามาอุ้มเสี่ยวเป่าขึ้นแล้วทำท่าโบยบินด้วยท่ายาก

ทำเอาแม่จิ้นตบเขาไปหลายที และบ่นขึ้นมาว่า “ แกปล่อยหลานลงเดี่ยวนี้เลยนะ อย่าทำหลานตกใจ ”

จิ้นเฟิงเหราให้แม่ดูสีหน้าของเสี่ยวเป่า “ แม่ดูสิครับ หน้าเขาเหมือนคนตกใจเหรอครับ เสี่ยวเป่าชอบมากใช่มั้ย？”

เสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างแรง ดีใจจนแก้มแดงไปหมด

“ หลานชายของผมเก่งมากเลย ผมชอบเขามากเลยครับ ”จิ้นเฟิงเหราใช้แรงจูบแก้มของเสี่ยวเป่าทีนึง น้ำลายเต็มปาก

ใบหน้าน้อยๆของเสี่ยวเป่าแข็งทื่อในทันที เขายกมือเช็ดน้ำลายบนใบหน้า พร้อมทำหน้ามุ่ยและพูด “ คุณอาน้ำลายเยอะจังเลยครับ”

ทุกคนหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

เดินซื้อของในร้านเสื้อผ้าเด็กเสร็จเจียงสื้อสื้อก็ได้เดินไปร้านเสื้อผ้าผู้ชายต่อ

“เฟิงเหรา นายมาช่วยพี่ดูหน่อย เนคไทสองเส้นนี้ พี่นายจะชอบเส้นไหนกว่ากัน? ”ในมือของเจียงสื้อสื้อหยิบเนคไทราคาไม่เบาไว้สองเส้นและกวาดมือเรียกจิ้นเฟิงเหรา

จิ้นเฟิงเหราเดินมาดูทีนึง แล้วพูดอย่างปากเสีย “ พี่ผมขาดเนคไทเสียที่ไหน เขามีเยอะจะตาย ？”

เจียงสื้อสื้อพูดอย่างมีความมั่นใจ “ แต่มันไม่เหมือนกันนี่ ”

ที่เธอซื้อให้คือเธอซื้อให้ ที่จิ้นเฟิงเฉินซื้อเองก็คือที่เขาซื้อเอง มันจะเหมือนกันได้ยังไง คนไม่มีแฟนไม่เข้าใจเหตุผลนี้จริงๆ

“ งั้นก็เส้นนี้แล้วกันครับ ”จิ้นเฟิงเหราชี้ไปที่มือขวาของเจียงสื้อสื้อทีนึง

“ ฉันก็รู้สึกว่าเส้นนี้ดีเหมือนกัน ” เจียงสื้อสื้อทำท่าพึงพอใจมาก จากนั้นก็ไปเลือกกระดุมแขนเสื้อต่อ

จิ้นเฟิงเหรารู้สึกอิจฉาตาร้อน เขาพูดประชดประชัน “ พี่สะใภ้ แล้วผมล่ะ น้องชายสุดที่รักคนนี้ ไม่ควรมีเนคไทกับกระดุดแขนเสื้อสวยๆด้วยเหรอครับ ？”

ไม่รอให้เจียงสื้อสื้อพูด แม่จิ้นก็พูดขึ้นมาว่า “ แกไปไกลๆเลย ถ้าแกอยากได้ของขวัญก็ให้เมียแกซื้อให้โน่น ”

“ แม่ทำแบบนี้ได้ยังไงครับ ผมยังเป็นลูกแม่อยู่หรือเปล่าเนี่ย ？”จิ้นเฟิงเหราบ่น

“ คุณน้าพูดถูกค่ะ เฟิงเหราต้องรีบไปหาแฟนสักคนแล้ว ”เจียงสื้อสื้อปิดปากไว้ พูดอย่างมีความสุขบนความทุกข์คนอื่น

จิ้นเฟิงเหราแบะปาก นี่ขนาดพี่ชายของเขาไม่อยู่นะ เขายังถูกรังแกจนได้ ช่างไม่ยุติธรรมเสียจริงๆเลย

ก่อนที่แม่ของเขาจะสาธยายยาวเหยียด จิ้นเฟิงเหรารีบพูด “ แม่ครับ พี่สะใภ้ครับ ผมขอออกไปสูดอากาศข้างนอกก่อนนะครับ แม่กับพี่สะใภ้ค่อยๆเดินซื้อนะ ”