บทที่ 357 ปล่อยผู้หญิงเลวคนนี้ไปไม่ได้！

บทที่ 357 ปล่อยผู้หญิงเลวคนนี้ไปไม่ได้！

เขาค่อย ๆ ขมวดคิ้วแล้วออกห่างไปอย่างเงียบ ๆ สบตากับลู่เจิงแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ลู่เจิงก็มองเห็นพฤติกรรมเล็ก ๆ ของลูกค้า เขาเดินขึ้นไปแล้วเอาตัวเจียงสื้อสื้อบังไว้ด้านหลัง และพูดกับลูกค้าสองสามประโยคจึงเข้าไปในห้องอาหารที่จัดเตรียมไว้

หลังเริ่มต้นงานเลี้ยง ลูกค้าก็ได้หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาแล้วเดินไปด้านข้างของเจียงสื้อสื้อ ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณเจียงท่านนี้เป็นผู้รับผิดชอบของแผนโครงการครั้งนี้ของพวกเรา เพื่อความร่วมมือที่ราบรื่นของพวกเรา ไม่ทราบว่าคุณเจียงสนใจที่จะดื่มกับผมสักแก้วไหม？”

ขณะที่ผู้ชายพูด บางครั้งยังหันมามองเจียงสื้อสื้อบ่น เจียงสื้อสื้อลุกขึ้นเอาเก้าอี้วางไว้ตรงกลางแยกระยะห่างระหว่างสองคน แต่คิดอยู่ว่าเขาเป็นคนที่รับผิดชอบโครงการนี้ ซึ่งหาเรื่องเขาไม่ได้

ยังไม่ได้รอเขาพูดอะไร ลู่เจิงก็ยืนขึ้นมองลูกค้าแล้วพูดว่า “ ต้องขอโทษด้วยประธานเว่ย เพื่อนของผมเขาดื่มเหล้าไม่เป็น เหล้าแก้วนี้ผมดื่มแทนเขาเอง”

พูดจบก็ยกแก้วดื่มจนหมดรวดเดียว คนอื่น ๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ทยอยพูดเยี่ยม

ประธานเว่ยเห็นตัวเองไม่ได้บรรลุตามเป้าหมาย ก็รู้สึกโมโหเล็กน้อย สายตาที่มองลู่เจิงก็แสดงถึงความไม่ค่อยเป็นมิตร

หลังจากนั้นก็ใช้เหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ชนแก้ว ลู่เจิงได้รับแทนเขาทั้งหมด

งานเลี้ยงแบบนี้ไม่เหมาะกับเจียงสื้อสื้อจริง ๆ คนในงานก็มีสายตาที่แปลกประหลาด นี่ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบ

“ขอตัวสักครู่ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายท้องต้องการไปห้องน้ำ”

ออกไปจากงานเลี้ยง สูดอากาศหายใจด้านนอก เจียงสื้อสื้อถึงได้หายใจออก

ตอนที่เขากลับเข้าไปห้องอาหารอีกครั้ง พบว่าที่นั่งของตัวเองได้เปลี่ยนแล้ว ประธานเว่ยก็ไม่รุ่มร่ามอีก

หลังงานเลี้ยงสิ้นสุดลง เจียงสื้อสื้อคิดว่าสามารถกลับบ้านได้แล้ว ก็ได้ส่งข้อความให้จิ้นเฟิงเฉิน

แต่ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะออกไปนั้น ประธานเว่ยท่านนั้นก็ออกมาขวางไว้แล้วพูดว่า “อย่าเพิ่งไปซิประธานลู่ งานเลี้ยงนี่ยังไม่จบนะ กว่าจะออกมาเจอกันได้ไม่ง่ายเลยนะ อย่าทำลายความสุขของทุกคนสิ อีกอย่างคืนนี้อีกยาวนานกลับไปเร็วอย่างนั้นก็ไม่มีความหมายใช่ไหมล่ะ？”

“ไม่ล่ะ ประธานเว่ย ผมยังมีธุระต้องกลับไปก่อน ”ลู่เจิงรู้ว่าผู้ชายคนนี้มีแผนอะไร จึงปฏิเสธไปทันที แต่ว่าประธานเว่ยกลับไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ไป เดินขึ้นไปข้างหน้าขวางลู่เจิงแล้วพูดว่า “ประธานลู่ นาน ๆ จะได้มาสักครั้ง มาปลดปล่อยให้สบาย ๆ สักหน่อย คุณเจียงว่าใช่ไหม？”

พูดพลางก็ต้องการดึงมือของเจียงสื้อสื้อ เจียงสื้อสื้อเห็นสภาพการณ์แล้วก็รีบหลบทันที

นี่หาเรื่องทำให้ผู้ชายที่อยู่ด้านหน้าโกรธ อย่าเห็นเขามีหน้าตาที่สุภาพ แต่ข้างในกลับไม่ใช่คนชนิดนั้น เห็นตัวเองถูกปฎิเสธ ประธานเว่ยก็มีใบหน้าที่ขรึมลงมาทันที พูดอย่างดุร้ายว่า “ให้หน้าไม่เอาหน้าจริง ๆ โครงการนี้มีคนมากมายแย่งกันจะได้ ฉันเคยให้โอกาสพวกคุณแล้วแต่พวกคุณไม่รับไว้เอง！”

พูดพลางก็เดินไปด้านหน้าของเจียงสื้อสื้อ ต้องการดึงมือของเจียงสื้อสื้อ

เจียงสื้อสื้อรู้ว่าธุรกิจนี้อันนี้เจรจาไม่สำเร็จแล้ว จึงไม่ต้องเกรงใจอีก ก่อนที่ผู้ชายคนนี้จะโดนตัวเขา เขาก็ยกเท้าเตะส่วนสำคัญของผู้ชาย

ประธานเว่ยได้รับความเจ็บปวดแล้วล้มลงกับพื้นทันที ร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

ไม้นี้เป็นจิ้นเฟิงเฉินที่สอนเขา ถ้าหากมีผู้ชายต้องการลงมือ ให้เตะส่วนสำคัญของเขาไม้เดียวเอาอยู่

เห็นประธานเว่ยล้มลงกับพื้น ลู่เจิงก็รีบมาที่ด้านหน้าของเจียงสื้อสื้อ แล้วดึงเขาให้รีบออกไป

ไม่คิดว่าประธานเว่ย นั่นเป็นนักธุรกิจที่ไม่ธรรมดามีภูมิหลังบ้าง ในช่วงที่ล้มลงเขาก็เรียกผู้คุ้มกันขึ้นมา

ขณะที่ทั้งสองคนวิ่งไปข้างล่างตึก ก็ถูกกลุ่มคนหนึ่งล้อมขึ้นมา

เวลานี้ประธานเว่ยก็ถูกประคองเดินเข้ามา พูดด้วยหน้าตาที่บิดเบี้ยวว่า“จับพวกมันมาให้ได้ โดยเฉพาะผู้หญิงนั่น！อย่าปล่อยไปเด็ดขาด！ถ้พวกมันหนีไปได้ ฉันจะจัดการกับพวกแก！”

ประธานเว่ยถูกคนเตะที่ตรงนั้น ยิ่งไปกว่านั้นเป็นผู้หญิง นี่ทำให้เขารู้สึกว่าถูกเหยียดหยามมาก ดังนั้นจึงออกคำสั่งตาย

เมื่อกี้เจียงสื้อสื้อใช้แรงเตะเต็มที่ ประธานเว่ยนี่ลุกขึ้นมาเร็วขนาดนี้ อธิบายได้ว่าร่างกายของเขาดีมาก แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะคิดอันนี้