บทที่ 359 ไปรายงานตัวพรุ่งนี้

บทที่ 359 ไปรายงานตัวพรุ่งนี้

หลังจากส่งไปห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลก็ได้ทำการตรวจร่างกายแล้ว พบว่าถึงแม้ลู่เจิงดูไปแล้วบาดแผลจะหนักมาก แต่ผู้คุมกันเหล่านั้นก็ไม่ได้ลงมืออย่างโหดเหี้ยม ดังนั้นส่วนมากก็เป็นแค่บาดแผลภายนอกเท่านั้น

ทายาให้ลู่เจิงและก็เบิกยาเล็กน้อย คนกลุ่มที่มาด้วยถึงคิดที่จะกลับไป

ออกจากโรงพยาบาล ลู่เจิงลังเลนานมากถึงได้พูดอย่างตะกุกตะกักว่า“ขอโทษ ผมทำให้คุณตกใจแล้ว”

สำหรับการขอโทษของเขา เจียงสื้อสื้อกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบ้างเล็กน้อย ยังไงพูดมาแล้วตัวเองยังต้องขอบคุณเขา ถ้าไม่ใช่เขาเวลานั้นก็คงต้องถูกประธานเว่ยทำให้ลำบากใจอย่างแน่นอน

เจียงสื้อสื้อยิ้มอย่างอ่อนโยน“ไม่เป็นอะไรหรอก เรื่องนี้ก็โทษคุณไม่ได้ ยังไงพวกเขาก็ทำมากเกินไปแล้ว”

“แต่ว่า……”

ลู่เจิงหยุดชั่วขณะแล้วมองเจียงสื้อสื้อ แล้วถึงพูดต่อว่า “คุณไปกับผม เรื่องนี้ผมจะไม่รับผิดชอบได้ยังไง ยังไงผมก็ต้องขอโทษคุณ”

สำหรับเรื่องนี้แล้วเจียงสื้อสื้อใจกว้างมาก“ ไม่เป็นอะไรจริง ๆ รุ่นพี่คุณบาดเจ็บขนาดนี้แล้ว แต่ฉันกลับไม่ได้เกิดเรื่องอะไรสักนิด ฉันควรจะพูดขอบคุณกับคุณต่างหาก”

ยังไม่ทันรอลู่เจิงพูดอะไร จิ้นเฟิงเฉินก็รีบพูดว่า “ ขอบคุณก็ต้องขอบคุณอยู่แล้ว เพียงแต่วันหลังเขาคงจะไม่ไปทำงานกับคุณที่นั่นแล้ว ”ได้ยินคำพูดนั้น ใจของลู่เจิงก็ปิ้ว มองจิ้นเฟิงเฉินอย่างตกใจเล็กน้อย จากนั้นรีบพูดว่า “ครั้งนี้เป็นเพราะผมไม่ได้คิดให้รอบคอบ ผมรับรองว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอย่างแน่นอน คุณวางใจได้จากนี้ไปผมรับรองความปลอดภัยของเขาอย่างแน่นอน”

ไม่ได้คิดให้ดี จิ้นเฟิงเฉินกลับยิ้มอย่างเย็นชา แล้วพูดว่า “ขออภัย ผมไม่สามารถเอาความปลอดภัยของสื้อสื้อมาล้อเล่นได้ ใครก็รับรองไม่ได้ว่าจะมีครั้งต่อไปหรือเปล่า ผมทำได้แค่เอาเขาไว้ข้างกายผม ยุติสถานการณ์แบบนี้ถึงจะวางใจได้อย่างหมดห่วง”

คำพูดนี้ ทำให้ลู่เจิงพูดไม่ออก เขาไม่มีวิธีที่จะรับรองจริง ๆ แต่ในเขตเขตความสามารถของเขาจะต้องให้เจียงสื้อสื้อดีที่สุดอย่างแน่นอน

คิดถึงตรงนี้แล้ว เขาก็ย้ายสายตามาที่เจียงสื้อสื้อ

ในใจของเจียงสื้อสื้อก็รู้สึกไม่สงบ ตัวเขาเองก็รู้ว่าเรื่องของคืนนี้ก็ทำให้จิ้นเฟิงเฉินไม่ดีใจ ตัวเขาเองก็ไม่อยากให้เขาเป็นกังวลแต่มีปัจจัยที่ไม่สามารถควบคุมได้มากเกินไปจริง ๆ……

ทางเจียงสื้อสื้อยังคิดไตร่ตรองอยู่ จิ้นเฟิงเฉินและลู่เจิงก็ได้มองเขาพร้อมกัน

สายตาของคนหนึ่งเต็มไปด้วยการข่มขู่ แต่อีกคนกลับเต็มไปด้วยการร้องขอ

เขาคิดสักครู่ สุดท้ายยังคงพูดกับลู่เจิงอย่างระมักระวังว่า “รุ่นพี่ ความหวังดีของคุณฉันรับไว้แล้ว แต่ว่าฉันก็ไม่อยากให้เฟิงเฉินเป็นห่วง อีกอย่างครั้งนี้ก็ทำร้ายคุณจนบาดเจ็บแล้ว ในใจของฉันก็รู้สึกรับได้อยาก ดังนั้น……”

ความหมายนี้ชัดเจนมาก คือเขาต้องการไปกับจิ้นเฟิงเฉิน หลังจากนี้ไปก็จะไม่ได้ทำงานให้เขาอีกแล้ว

ในใจของลู่เจิงมีความรู้สึกขมขื่นขึ้นมาชั่วขณะ ที่จริงแล้วเขาก็มีลางสังหรณ์มานานล่วงหน้าแล้วว่าจะมีวันนี้

เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่า วันนี้จะมาเร็วอย่างนี้

เขาถอนหายใจยิ้มแล้วพูดว่า “อย่างนี้ก็ดี มีเขาอยู่สามารถปกป้องคุณได้ก็ดี แค่คุณปลอดภัยผมก็วางใจแล้ว”

ได้ยินเขาพูดคำพูดที่ขมขื่นเหล่านี้ ในใจของจิ้นเฟิงเฉินอึดอัดมาก ทำไมพูดว่าแม้กระทั่งผู้หญิงที่ตัวเองรักก็ไม่มีความสามารถปกป้องได้อย่างนั้น ไม่มีเหตุผลจริง ๆ

จิ้นเฟิงเฉินยิ้มแล้วพลางก็จับเอวของเจียงสื้อสื้อ พูดต่อลู่เจิงว่า“คุณวางใจเถอะ สื้อสื้อเป็นผู้หญิงของผม ผมต้องดูแลเขาให้ดี ๆ อยู่แล้ว คุณไม่ต้องเป็นห่วงมากหรอก”

ท่าทางเขาที่ทำเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทำให้เจียงสื้อสื้ออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา รู้สึกว่าเขาเหมือนเด็กไปหน่อย แต่คิดถึงอย่างนี้ต่างก็เพราะเพื่อตัวเองจึงไม่ได้พูดอะไร

เห็นท่าทางของลู่เจิงที่ไม่พูดอะไร จิ้นเฟิงเฉินก็ไม่อยากอยู่ต่อแล้วจึงพูดว่า “ในเมื่อไม่มีเรื่องอะไรแล้ว พวกเราก็กลับก่อน แล้วเจอกัน”

เจียงสื้อสื้อยังไม่ได้รู้สึกตัว ก็ถูกจิ้นเฟิงเฉินพาออกไปไกลแล้ว