บทที่ 369 ให้เปิดปากได้จะดีที่สุด

สุดท้ายเมื่อเห็นจิ้นเฟิงเฉินออกไปแล้ว เสี่ยวเป่าเบะปากไม่มีความสุขเล็กน้อย "หม่ามี๊ งั้นคุณก็ไม่สามารถเล่าเรื่องinterstellarให้ฉันฟังได้แล้วใช่ไหม?"

เจียงสื้อสื้อลูบหัวลูก พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แม่จะเล่าเรื่องพันหนึ่งราตรีให้คุณฟังดีไหม?"

ได้ยินพันหนึ่งราตรี ใบหน้าของเสี่ยวเป่าก็เผยรอยยิ้มขึ้นมา แล้วพยักหน้าอย่างแรง

ถึงอย่างไรก็เป็นเด็ก เข้านอนก็เร็วมาก นิทานของเจียงสื้อสื้อเล่าไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาก็หลับไปแล้ว

เจียงสื้อสื้อซุกผ้าห่มให้ฉัน เห็นท่าทีที่หลับสนิทของเขา อดไม่ได้ที่จะจูบเขาหนึ่งที จึงพึงพอใจกลับไปที่ห้องของตนเอง

ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ตั้งแต่จิ้นเฟิงเฉินออกจากบ้านไป ในจิตใจเธอก็ไม่ค่อยสงบ รู้สึกว่ามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

เธอมองบรรยากาศที่มืดมิดนอกหน้าต่าง อดไม่ได้ที่จะหนาวสั่น ไม่รู้ว่าเขาออกไปดึกดื่นขนาดนี้ สุดท้ายแล้วเป็นเพราะว่าเรื่องอะไร

บางทีก็ปล่อยวางไม่ได้ เธอนอนหลับไม่สนิท เดิมทีพลิกไปพลิกมานอนไม่หลับตลอด ต่อมาก็หลับไปอย่างยากลำบาก อีกทั้งยังตื่นขึ้นมาอีกหลายครั้ง

ในเวลากลางคืนข้างตนเองมองเห็นแต่ความว่างเปล่า ไม่มีจิ้นเฟิงเฉิน ฉับพลันเธอรู้สึกว่างเปล่าอย่างไม่มีสาเหตุ

จิ้นเฟิงเฉินไปทั้งคืน เจียงสื้อสื้อก็กังวลตลอดทั้งคืน

เธอไม่รู้ว่า พวกจิ้นเฟิงเฉินในคืนนี้ ท้ายที่สุดแล้วเป็นประสบการณ์ยามราตรีที่อกสั่นขวัญหายอย่างไร

เดิมที เวลานั้นจิ้นเฟิงเหราให้จื่อเฟิงขับรถไปในที่ที่คนน้อย จื่อเฟิงก็ทำตาม ขับออกไปชานเมือง

ทีแรกคิดว่าอีกฝ่ายจะยอมแพ้เพราะไม่รู้เส้นทาง ไม่คิดว่าพวกเขาก็แข็งแกร่งมาก ไล่ตามมาเป็นเวลานานก็ไม่คิดจะล่าถอย

"แย่แล้ว" ดวงตาที่มีเสน่ห์ของจื่อเฟิงหรี่ลง ยิ่งทำให้คนรู้สึกว่าสวยจนใจสั่นเล็กน้อย เพียงแต่ในสายตาของเธอทว่ามีท่าทีวิตกกังวล

จิ้นเฟิงเหรามองไปตามสายตาของเธอ พบว่าด้านหน้ามีภูเขาหนึ่งลูก

และภูเขาที่ขวางอยู่ด้านหน้านี้ ตรงไปเป็นทางตัน

อันที่จริงภูเขาแห่งนี้ควรถูกแบ่งออกเป็นพื้นที่ท่องเที่ยว แต่ไม่รู้ว่าเสียเวลาเคลื่อนย้ายอย่างไร ดังนั้นที่นี่จึงมีถนนเพียงเส้นทางเดียว มองไม่เห็นสิ่งอื่นใด

ที่นี่อ้างว้างไร้ผู้คน รอบๆถนนไม่มีไฟ นอกหน้าต่างมืดมองอะไรไม่เห็น เงียบสงัดจนทำให้กลัว

จิ้นเฟิงเหราพูดอย่างเด็ดขาด "ไม่ได้ ไม่สามารถเป็นอย่างนี้ ถ้าพวกเราอยู่รอในรถก็คือรนหาที่ตาย พวกเขาตามเรามาเร็วมาก ตอนนี้ทำได้เพียงทิ้งรถแล้วเข้าไปในภูเขา ต้องพึ่งพาภูมิประเทศในการหลบหนีอันตราย"

แน่นอนว่าจื่อเฟิงไม่มีปัญหาอะไร เพียงแต่……เขามองจิ้นเฟิงเหรา พูดอย่างสงสัยเล็กน้อย "ขาคุณเพิ่งจะตัดเฝือกมา แน่ใจหรือว่าไม่มีปัญหา? หมอบอกว่า……”

จิ้นเฟิงเหรารีบพูดตัดบทเธอ "ไม่ต้องสนใจขนาดนั้น เทียบกันแล้วชีวิตสำคัญกว่าขา ไปเถอะ" พูดจบก็เปิดประตูรถ วิ่งนำหน้าออกไปแล้ว

เห็นว่าเขาไปแล้ว เป็นธรรมดาจื่อเฟิงก็ไม่สามารถจะอยู่ข้างหลังได้ จึงรีบตามไปทันที

ออกจากรถไปแล้ว พวกเขาต้องพึ่งพาตนเองจริงๆแล้ว

เพราะว่ากลัวการเปิดเผยเป้าหมาย พวกเขาไม่กล้าเปิดไฟฉายของโทรศัพท์มือถือด้วยซ้ำ เพียงแค่ค่อยๆคลำเข้าไปข้างหน้า

จิ้นเฟิงเหรากลัวจื่อเฟิงจะเดินไม่ดี ยังยื่นมือไปจับเธอ ใครจะรู้ว่าจื่อเฟิงหัวเราะเบาๆแล้วพูดว่า "คุณชายรองคุณเดินเองเถอะ ฉันก็อยู่ด้านหลังคุณ"

ความคิดเห็น