บทที่ 376 จูบจนกว่าแกจะพูด

บทที่ 376 จูบจนกว่าแกจะพูด

แม่จิ้นขำและพูด “เห็นชัดๆเลยว่าคุณดูหมกมุ่นเกินไป ถึงไม่เห็นฉันมา”

แน่นอนจิ้นเฟิงเหราาเข้าใจความหมายที่แม่จิ้นพูด แต่ว่าเขาไม่อยากตอบ เลยทำแบบงงๆไป

เมื่อส้งหวั่นชีงเห็นแม่จิ้นมาแล้วก็เลยหาข้ออ้างออกไปเลย ปล่อยให้แม่และลูกคู่นี้พูดคุยกัน

ส่วนฝั่งนี้ เมื่อเจียงสื้อสื้อออกมาแล้วก็ได้เห็นร่างที่รีบร้อนของจิ้นเฟิงเฉิน เมื่อเห็นเขา เธอก็รู้สึกว่าความคับข้องใจทั้งหมดล้วนไม่เท่าไหร่แล้ว

“เฟิงเฉิน”เธอแค่เรียกเขาคำเดียว แล้วก็วิ่งไปหาจิ้นเฟิงเฉิน

จิ้นเฟิงเฉินรีบยื่นมือออกไปเพื่อกอดไว้ในอ้อมแขน และปลอบโยนเธอสักพัก จากนั้นถามเบาๆว่า"เป็นอย่างไร มีอาการบาดเจ็บหรือไม่ ?"

นอกจากว่าเหนื่อยหน่อยก็ไม่มีอะไรอีกเลย ดังนั้นเจียงสื้อสื้อก็เลยส่ายหัวหัว พูดเสียงเบาๆ “ฉันไม่เป็นไร ดีจังที่ได้เห็นคุณ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้จิ้นเฟิงเฉินก็ถอนหายใจออกมาก่อน เเต่พอได้ยินเธอพูดแบบนี้เขาก็ยิ่งเป็นห่วง

มือที่จิ้นเฟิงเฉินกอดเธอไว้อยู่นั้นเพิ่มแรงอย่างเห็นได้ชัด อยากให้เธออยู่กับเขาตลอดไป

เจียงสื้อสื้อชอบความอบอุ่นในโอบกอดของเขา ก็เลยอยู่นิ่งๆในโอบกอดของเขา แต่สีหน้าเธอรู้สึกไม่ค่อยดี ดูแล้วเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดี

จิ้นเฟิงเฉินสังเกตเห็นรายละเอียดดังกล่าวของเธอ เขาขมวดคิ้วและถามเบาๆ “ สื้อสื้อ มีอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายหรอ”

เจียงสื้อสื้อส่ายหัว “ไม่ ฉันแค่ตกใจเฉยๆ”

แม้ว่าจะได้ยินจิ้นเฟิงเฉินเล่ามานานแล้วว่าถนนทุกสายของไม่ใช่การเดินเรือที่ราบรื่น แต่เธอก็ได้รับการปกป้องอย่างดีมาโดยตลอด ครั้งนี้เธอต้องเผชิญกับทุกสิ่งด้วยตัวเอง ดังนั้นเธอจึงยังคงมีความกลัวอยู่

ได้ยินเธอพูดเช่นนี้ เขาก็ยิ่งเป็นห่วง นี่คือคนที่เขาวางอยู่ในหัวใจ ทำไมถึงต้องถูกคนอื่นทำให้หวาดกลัวโดยไร้เหตุผลล่ะ

เพราะเป็นห่วงเธอจะมีปมในใจ จิ้นเฟิงเฉินสาบานทันที “จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว อย่ากลัวแล้ว ได้ไหม”

แม้ว่าได้ยินเขาพูดแบบนี้ และสาบานด้วยแล้ว ถ้าปกติในใจของเจียงสื้อสื้อต้องไม่เป็นไร แต่ว่าคำพูดของจื่อเฟิงยังอยู่ในใจเธอ จะทำให้เธอไม่ห่วงมันคงเป็นไปไม่ได้หรอก

แต่กลัวจิ้นเฟิงเฉินคิดมาก เธอก็เลยพยักหน้า

เห็นเจียงสื้อสื้อพยักหน้า จิ้นเฟิงเฉินก็จับมือเธอและพาเธอไปที่บริษัท

พอถึงบริษัทแล้ว เจียงสื้อสื้อก็ไปที่แผนกโดยตรง ไม่ได้เดินไปห้องทำงานพร้อมกับจิ้นเฟิงเฉิน

จิ้นเฟิงเฉินมองไปที่ด้านหลังของเธอ รู้สึกแปลกๆ

อารมณ์ของเธอดูเหมือนยังเสียอยู่…

แต่ว่างานของจิ้นเฟิงเฉินในตอนนี้ก็เยอะมาก ก็เลยไม่สามารถใส่ใจความรู้สึกของเธอได้ตลอดเวลา เดิมทีเขาก้าวไปข้างหน้าเตรียมจะไปถามเธอ แต่ก็กลัวต้องไปนานมาก งานที่อยู่ในห้องทำงานก็เยอะอยู่ กลัวจะจัดการไม่เสร็จ สุดท้ายก็เดินเข้าไปห้องทำงาน

น่าจะเป็นเขาเองที่คิดมากไปแล้วหรือเปล่า

ตอนกลางคืน จิ้นเฟิงเฉินเห็นงานที่ยังไม่เสร็จที่อยู่บนโต๊ะ คิดในใจว่า อาจจะต้องทำงานดึกอีกแล้ว

นึกถึงแค่นี้ เขากลัวเจียงสื้อสื้อยังรอเขาอยู่บริษัท ก็เลยส่งข้อความไปให้เธอ ให้เธอกลับไปก่อน

แต่ว่าไม่ได้คำตอบ

ขณะนี้เจียงสื้อสื้ออ่านข้อความที่เขาส่งมา แล้วก็วางโทรศัพท์เลย