บทที่ 383 นายดูถูกใคร

บทที่ 383 นายดูถูกใคร

ทั้งคู่หวานกันอยู่พักหนึ่ง เจียงสื้อสื้อก็ปล่อยเขาไปอย่างวางตัว แม้ว่าเขาจะบอกว่าเป็นคนของเขา แต่ก็ไม่สามารถรบกวนงานของเขาได้

หลังจากจิ้นเฟิงเฉินออกไป เธอก็กลับไปที่ตำแหน่งเดิมแล้วเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง ในเมื่องานอื่นเธอไม่สามารถช่วยได้ ดังนั้นเธอจึงพยายามทำงานภายในบริษัทให้ดีที่สุด

จิ้นเฟิงเหราในอีกมุมหนึ่งไม่ได้เอาอกเอาใจอย่างอ่อนหวานเหมือนทั้งสอง เนื่องจากเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้จิ้นเฟิงเหราไม่ได้นอนทั้งคืน จนตอนรุ่งสางเขาถึงจะได้นอน

พอส้งหวั่นชีงเลิกงานก็มาหาจิ้นเฟิงเหราเหมือนเคย พอเปิดประตูเข้ามาแล้วร้องเรียก ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ

เธออดไม่ได้ที่จะสงสัยไม่ได้ ถ้าเป็นปกติจิ้นเฟิงเหราคงร้องหิวตายอยู่แล้ว ทำไมวันนี้ถึงเงียบจัง?

ส้งหวั่นชีงยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่เมื่อวาน ถ้าเธอรู้ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นเกรงว่าคงไม่กล้ามา

พอเธอขึ้นมาชั้นบน เคาะประตูสองสามครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ เธอจึงเปิดประตูออก พบว่าจิ้นเฟิงเหรากำลังนอนหลับอยู่บนเตียง

พอเห็นท่านอนของจิ้นเฟิงเหรา ส้งหวั่นชีงก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ ผู้ชายคนนี้นอนไม่เรียบร้อยเลยจริงๆ พอห่มผ้าให้เขาเสร็จ ก็กะจะทำอาหารให้เขา

พอเปิดตู้เย็นก็พบว่าวัตถุดิบในตู้นั้นมีพร้อม ส้งหวั่นชีงไม่คิดคุณชายอย่างเขาจะไปซื้อของด้วยตัวเองได้ ช่างเปิดประสบการณ์ใหม่ให้เธอจริงๆ

แต่ส่วนใหญ่ชั้นบนตู้เย็นจะเป็นวัตถุดิบในการทำอาหารจานด่วน เดาว่าเขาคงซื้อมาเพื่อลดความยุ่งยาก

ความจริงที่เธอไม่รู้ก็คือแม่จิ้นเป็นคนบังคับให้จิ้นเฟิงเหราซื้อของเหล่านี้นี้เข้ามา อย่างน้อยแม้เขาจะทำอะไรไม่ได้ เขาก็จะได้ไม่อดตาย

หลังจากเตรียมวัตถุดิบทุกอย่างแล้ว ส้งหวั่นชีงก็เริ่มแสดงฝีมือในการทำอาหาร คนที่มักจะแยกออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวอย่างเธอแล้ว การทำอาหารง่ายๆนั้นเป็นเรื่องที่สบายมาก ไม่นานทั้งครัวก็ส่งกลิ่นหอมออกมา

พอจิ้นเฟิงเหราที่กำลังนอนอยู่ชั้นบนได้กลิ่นอาหาร ก็เดินลงมาอย่างง่วงๆ

พอเห็นร่างที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวของเธอ มุมปากก็อดที่จะยิ้มออกไม่ได้

เขาจึงพิงกรอบประตูมองเธอเงียบๆ จิ้นเฟิงเหรารู้สึกว่าถ้าเขามีภรรยาแบบนี้ชีวิตคงจะสมบูรณ์แบบ

ส้งหวั่นชีงไม่รู้ตัวว่ามีสายตาที่รุ่มร้อนกำลังมองเธออยู่ข้างหลัง ตอนนี้เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากเธอ แต่เธอไม่สนใจมัน

เสียงไมโครเวฟดังขึ้น ส้งหวั่นชีงรีบยกโจ๊กที่ปรุงแล้วออกมาอย่างรวดเร็ว ขณะที่คิดจะเอาไปวางไว้ที่ห้องนั่งเล่นนั้น พอหันหน้ามาก็เห็นจิ้นเฟิงเหราที่มองเธอด้วยรอยยิ้ม

"นายทำให้ฉันตกใจแทบแย่ ทำไมมาไม่รู้จักให้สุ้มให้เสียง" ส้งหวั่นชีงอดที่จะบ่นไม่ได้

"ถ้าฉันส่งเสียงก็จะรบกวนเธอน่ะสิ ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะมีฝีมือด้วย ถือได้ว่าเป็นภรรยาและแม่ที่ดีจริงๆ" เมื่อเห็นอาหารที่ทำเสร็จแล้วของส้งหวั่นชีง จิ้นเฟิงเหราก็อดเอ่ยปากชมไม่ได้

ส้งหวั่นชีงกรอกตาใส่เขา "ยังไม่รีบมาช่วยอีก"

จิ้นเฟิงเหราน้อมรับคำสั่งอย่างมีความสุข หลังจากวางอาหารทั้งหมดลงบนโต๊ะแล้ว น้ำลายของจิ้นเฟิงเหราก็แทบจะไหลออกมา

ไม่รู้ทำไมว่าพอได้เห็นอาหารธรรมดาเหล่านี้แล้ว จิ้นเฟิงเหรารู้สึกว่าอาหารที่หรูหราข้างนอกนั้นกลับสู้อาหารเหล่านี้ไม่ได้เลย

เขาคีบปลาเข้าปาก เนื้อของมันอร่อยมากๆ จิ้นเฟิงเหราจึงยกนิ้วให้

เมื่อเห็นเขากินอย่างมีความสุข ใจส้งหวั่นชีงก็รู้สึกมีความสุข