บทที่ 386 ต่างฝ่ายต่างรังเกียจกัน

บทที่ 386 ต่างฝ่ายต่างรังเกียจกัน

จิ้นเฟิงเหรามองประวัติการโทรแล้วเม้มปากอย่างจนใจ ในใจเขายังรู้สึกกังวล แต่พอมาคิดดูอีกที เธอก็เป็นแค่พยาบาลคนหนึ่งเท่านั้น คนพวกนั้นคงจะไม่จับตามองเธอหรอก ดังนั้นเขาจึงเลิกคิดเรื่องนี้

ขณะเดียวกันนั้นเอง เจียงสื้อสื้อก็นั่งเหม่อบนโต๊ะอาหาร

เมื่อคืนจิ้นเฟิงเฉินไม่ได้กลับมาทั้งคืน เธอจึงรู้สึกเป็นห่วงมากจนไม่ได้นอนดีทั้งคืน พอวันนี้ตอนเช้าตื่นขึ้นมาไม่เจอเขา ความกังวลในใจก็เพิ่มขึ้นมาอีก

เสี่ยวเป่ามองเธอแล้วรีบพูดว่า "หม่ามี๊ครับ ถ้าหม่ามี๊คิดถึงแดดดี๊ก็ไม่ต้องกินข้าวเช้าเป็นเพื่อนผมก็ได้นะครับ"

ความจริงใจของเจียงสื้อสื้อลอยไปที่บริษัทตั้งนานแล้ว พอได้ยินเสี่ยวเป่าพูดอย่างรู้ความ เธอก็ห้ามใจตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป เธอรีบเก็บของแล้วหยิบอาหารเช้าไปให้ไปให้จิ้นเฟิงเฉิน จากนั้นก็ตรงไปที่บริษัท

เพราะยังเช้าอยู่ ดังนั้นที่บริษัทจึงไม่ค่อยมีคน เจียงสื้อสื้อเดินบนทางเดินที่โล่งด้วยใจตุ้มๆต่อมๆ

คงจะไม่เกิดเรื่องอะไรใช่มั้ย?

แต่ทว่าตลอดทางที่เธอเดินไปถึงประตูห้องทำงานประธานก็ปลอดภัยดี

เธอผลักประตูเบาๆ สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นจิ้นเฟิงเฉินที่กำลังนอนหลับปุ๋ยบนเตียงเล็กๆในห้องทำงาน ขนตายาวของเขาปิดลงทำให้ใบหน้าเขาดูหล่อเหลาสุดๆ มือของเขาวางอยู่บนผ้าห่มอย่างกระวนกระวาย แต่กลับหลับอย่างสนิทมาก

เจียงสื้อสื้อใจเต้นไม่คิดว่าเขาจะหลับไปแบบนี้ แถมในสถานการณ์ที่เลวร้ายแบบนี้ เขายังหลับสนิทดี เดาว่าช่วงนี้เขาคงจะเหนื่อยมากๆสินะ

เธอค่อยๆเดินเข้าไปแล้วห่มผ้าให้เขา จากนั้นก็นั่งลงข้างๆมองเขา

บางทีอาจเป็นเพราะรู้สึกถึงการอยู่ของเจียงสื้อสื้อได้ จิ้นเฟิงเฉินค่อยๆลืมตาขึ้นมา

เมื่อเห็นเจียงสื้อสื้ออยู่ตรงหน้า ตาเขาก็สว่างทันที "สื้อสื้อ เธอมาถึงตั้งแต่เมื่อไร?"

เมื่อเห็นเขาตื่น เจียงสื้อสื้อก็หยิบกล่องรักษาความร้อนมาเปิดออกแล้วหยิบอาหารข้างในออกมาทีละอย่างๆ แล้วพูดว่า "เพิ่งมาได้ไม่นานเอง เห็นนายหลับสนิทอยู่ก็เลยไม่ได้ปลุก"

จิ้นเฟิงเฉินมองอาหารที่เธอนำมา แต่กลับไม่รู้สึกอยากอาหารจึงพูดออกไปว่า "ตอนนี้ฉันไม่อยากกินอะไร"

เจียงสื้อสื้ออึ้ง "งั้นนายอยากกินอะไร?"

"อยากกินเธอ"

พูดจบก็พุ่งเข้าไปจูบ

จิ้นเฟิงเฉินอาศัยจังหวะกอดเจียงสื้อสื้อแล้วพะเน้าพะนอจนเธอหูแดง

เมื่อเห็นเธอหน้าแดงด้วยความเขิน จิ้นเฟิงเฉินก็ยิ่งตกหลุมรัก พอคิดได้ว่าตัวเองทำให้เธอต้องเป็นห่วงจึงรีบขอโทษเธอ "ขอโทษนะสื้อสื้อ ช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะมาก ฉันไม่มีเวลาอยู่กับเธอเลย เธอไม่ต้องห่วงนะ ถ้าผ่านช่วงนี้ไปฉันจะอยู่กับเธอเยอะๆเลย"

จริงๆแล้วทำไมเขาจะไม่อยากอยู่กับเธอ แต่ว่าช่วงนี้เรื่องต่างๆมันเยอะมากจริงๆ สตีเฟนเหมือนเสือที่จ้องตะครุบเหยื่อ เขาจะหละหลวมไม่ได้จริงๆ

สำหรับเรื่องนี้เจียงสื้อสื้อไม่ได้ติดใจอะไร สิ่งที่เกิดขึ้นช่วงนี้กับบริษัทเธอพอได้ยินมาบ้าง ดังนั้นเธอจึงเข้าใจ เพียงแต่เธอเป็นห่วงสุขภาพของจิ้นเฟิงเฉินเท่านั้น

เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "เฟิงเฉิน ความจริงที่นายยุ่งฉันก็เข้าใจนะ แต่นายรับปากกับฉันได้มั้ยว่าจะต้องดูแลสุขภาพของตัวเองให้ดี อย่างพวกเรื่องนอนในห้องทำงานแบบนี้ ต่อไปนี้ไม่ทำอีกได้มั้ย?"

ยังไงซะเธอก็เป็นห่วงตัวเขา จิ้นเฟิงเฉินไม่อยากให้เธอมานั่งเป็นห่วงเขาทุกวันจึงโอบเธอแล้วกระซิบข้างหูว่า "ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง"

ตอนนั้นเองมีคนมาเคาะประตู แล้วก็มีเสียงป๋ายหลี่ดังขึ้นเบาๆว่า "คุณชายครับ ผมเข้าไปได้มั้ยครับ?"

เจียงสื้อสื้อรู้ดีว่าการที่จู่ๆป๋ายหลี่พรวดพราดเข้ามานั้นจะต้องเป็นเรื่องสำคัญมากแน่ๆจึงรีบพูดว่า "งั้นนายทำงานต่อเถอะ ฉันขอตัวก่อนนะ"

พอจิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า เจียงสื้อสื้อก็ออกไป