บทที่ 389 คู่รักไร้ชีวิต

บทที่ 389 คู่รักไร้ชีวิต

จิ้นเฟิงเหราไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าทหารรับจ้างหญิงต้องการตัวเองไปเพื่อจุดประสงค์อะไร

เมื่อโทรไปที่เบอร์นั้น ทหารรับจ้างหญิงก็รับทันที

"ถ้าแกไม่ทำตามที่ข้อความบอกไว้ ฉันจะฆ่าผู้หญิงคนนี้ทันที"

พูดจบเธอก็กรีดแขนของส้งหวั่นชีง ส้งหวั่นชีงกลับสูดปากด้วยความเจ็บแบบไม่มีเสียง

พอได้ยินเสียงจิ้นเฟิงเหราจากโทรศัพท์ เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาก ไม่ได้กลัวมากๆอีกต่อไป เพราะเธอรู้ว่าจิ้นเฟิงเหราจะมาช่วยเธอแน่นอน

ทหารรับจ้างหญิงเพิ่งฉีดยาไปที่แขนเธอทำให้การตอบสนองของเธอช้าลง

ในฐานะที่เรียนสายการแพทย์ เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ฉีดแอมเฟนิรามีน ซึ่งทำให้ระบบประสาทของผู้ได้รับยาช้าลง แต่โชคดีที่ก่อนหน้านี้เธอดื่มชาเก๊กฮวยมาเยอะ ดังนั้นยาจึงหมดฤทธิ์อย่างรวดเร็ว

แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เธอจับสังเกตได้ ส้งหวั่นชีงจึงต้องแสร้งทำต่อไป

พอได้ยินว่าปลายสายเงียบไปแล้ว จิ้นเฟิงเหราบีบโทรศัพท์แน่นแล้วบังคับตัวเองให้สงบลง

เขาจึงพูดชัดๆทุกคำว่า "ถ้าฉันไปคนเดียวมันก็ไม่ยุติธรรมน่ะสิ ฉันกับเธอ คนหนึ่งขาเป๋ คนหนึ่งก็เป็นผู้หญิงบอบบาง ถ้าแลกตัวกันแล้ว ต่อให้เราอยากจะหนีวิ่งก็เกรงว่าว่าเราจะสู้กับสมรรถภาพร่างกายของพวกเธอไม่ได้

ถ้ามีการปะทะกัน พวกเราก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเธอ เพื่อความยุติธรรมฉันจะพาคนไปด้วย แต่ฉันรับประกันได้ว่าพวกเธอจะสามารถหนีออกไปได้อย่างปลอดภัย ในขณะเดียวกันฉันจะไม่เอาตัวเองไปตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ"

หลังจากที่จิ้นเฟิงเหราพูดจบปลายสายก็เงียบลง

ทหารรับจ้างหญิงครุ่นคิดอยู่นาน เธอรู้สึกว่าที่ในจิ้นเฟิงเหราพูดมาไม่มีอะไรผิดปกติ สำหรับเธอตอนนี้การช่วยคู่หูเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

จึงตอบตกลง "ได้ ตกลงตามเงื่อนไขของแก แต่ฉันต้องการให้แกเตรียมรถให้ฉันเพื่อที่เราจะออกไปสะดวก"

เมื่อเห็นเธอตอบตกลง จิ้นเฟิงเหราจึงรีบถาม "ได้ บอกได้รึยังว่าอยู่ที่ไหน?"

ในระหว่างที่พวกเขาคุยกัน จิ้นเฟิงเฉินก็ได้ค้นหาตำแหน่งของหมายเลขเช่นกัน แต่เห็นได้ชัดว่าทหารรับจ้างหญิงคนนี้มีประสบการณ์โชกโชน หมายเลขโทรศัพท์จึงถูกบล็อกไม่ให้หาได้

หากเธอวางสาย ซิมจะลบข้อมูลตำแหน่งทันที มีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถบอกตำแหน่งได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่มีทางเจอ

สุดท้ายทหารรับจ้างหญิงก็นัดให้ไปโรงงานร้าง หลังจากที่จิ้นเฟิงเหราได้รับข้อมูลก็พาทหารรับจ้างชายไปด้วย

จิ้นเฟิงเฉินส่งคนตามหลังเขา เพื่อกันไม่ให้ทหารรับจ้างหญิงรู้ พวกเขาจึงรักษาระยะห่างจากรถของจิ้นเฟิงเหรา

ตอนที่ทหารรับจ้างชายถูกพาเข้าไปในรถ บนหัวของเขามีถุงคลุม ปากก็ถูกผ้ายัดไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เขาพูดอะไรที่จะรบกวนจิตใจของจิ้นเฟิงเหรา

เพราะการบังคับเคอร์ฟิวทั้งเมือง ทำให้เส้นทางราบรื่น สถานที่ที่ทหารรับจ้างหญิงนัดนั้นเป็นโรงงานร้างที่เปลี่ยวมาก ห่างไกลสุดๆ ไม่มีอะไรอยู่รอบๆเลย

หลังจากขับรถบนถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อได้สักพัก ในที่สุดก็มาถึง

จิ้นเฟิงเหราพาตัวทหารรับจ้างชายไปที่ประตู แต่กลับไม่เห็นตัวทหารรับจ้างหญิงกับส้งหวั่นชีง เขาจึงตะโกนออกไปว่า "ฉันพาคนมาแล้ว เธอควรทำตามสัญญาได้แล้ว"

พอพูดจบทหารรับจ้างหญิงก็เดินออกมาจากในความมืด ในจับส้งหวั่นชีงไว้