บทที่ 422 ล่อลวงและข่มขู่

บทที่ 422 ล่อลวงและข่มขู่

ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไร ราวกับเวลาหยุดนิ่งลง

แต่กลิ่นอายอันแข็งแกร่งดุดันของจิ้นเฟิงเฉิน กดดันจนผู้หญิงคนนั้นหายใจแทบไม่ออก เธอเป็นคนเอ่ยปากก่อน “ทำไมเป็นคุณอีกแล้ว คุณยังคิดว่าฉันจะทำอะไรอีกหรือ หรือว่าคุณคิดว่าคุณรู้อะไรมา”

“ผมคือจิ้นเฟิงเฉิน และวันนี้ผู้หญิงที่คุณคิดจะฆ่าคือภรรยาผม” จิ้นเฟิงเฉินจ้องมองเธออย่างเย็นชา

หลังจากได้ยินชื่อของเขาแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็อดตกใจขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้

นี่คือจิ้นเฟิงเฉินหรือนี่…...

ในเมืองใหญ่แห่งนี้ ความเป็นอยู่ของพวกเขาทำได้เพียงแหงนมองขึ้นฟ้า

ไม่คิดเลยว่าจะมีวันหนึ่งที่เธอได้นั่งอยู่ด้วยกันกับเขา

เมื่อรู้ฐานะของเขาแล้ว หญิงสาวก็รีบปกปิดความตื่นตระหนกของตัวเองไว้ ไม่เพียงไม่ลนลาน แต่ยังเปลี่ยนท่าทางการเจรจาเป็นอีกแบบหนึ่ง พลางมองตรงไปที่จิ้นเฟิงเฉิน

"คุณอยากรู้อะไรจากฉัน"

เธอรู้ ที่จิ้นเฟิงเฉินมาหาเธอเพราะมีสิ่งที่ต้องการจะร้องขอ ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางมาพบคนต่ำต้อยอย่างเธอด้วยตัวเองแน่

"บอกคนที่อยู่เบื้องหลังของคุณมา แล้วผมจะทำให้คุณสมปรารถนา"

เมื่อเห็นเธอไม่ยี่หระ จิ้นเฟิงเฉินเองก็พูดอย่างไม่เร่งรีบ

“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร อะไรคือเบื้องหลัง ตอนที่ฉันลักพาตัวเธอ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นภรรยาของคุณ

ก็แค่เห็นหน้าตาเธอสวยดี การแต่งตัวไม่ธรรมดา จึงคิดจะลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่ คุณก็รู้ว่าที่พวกเราทำอย่างนี้ จะไม่แบ่งแยกว่าใครเป็นใคร"

คำพูดของผู้หญิงคนนั้นไร้ช่องโหว่ เพราะต้องการจะแบกรับเรื่องทั้งหมดไว้เอง

จิ้นเฟิงเฉินไม่โกรธ หยิบเอกสารกองหนึ่งออกมาจากข้างตัวแล้วโยนมันลงบนโต๊ะ

"อู๋ซิน อายุ 19 ปี สูง 175 เซนติเมตร น้ำหนัก 65 กิโลกรัม มีปานอยู่บนหลัง ชอบเล่นบาสเกตบอล"

หลังผู้หญิงคนนั้นฟังจิ้นเฟิงเฉินพูดสติก็กระเจิดกระเจิงไปหมด จิ้นเฟิงเฉินพูดออกมาคำหนึ่ง ความตื่นตระหนกในแววตาของเธอก็เพิ่มขึ้นครั้งหนึ่ง

คิดอยากจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่เพราะมือถูกใส่กุญแจมือไว้ จึงดีดให้นั่งกลับไปเหมือนเดิม

เธอทำได้เพียงถลึงตาใส่ จ้องจิ้นเฟิงเฉินอย่างเอาเป็นเอาตาย กัดฟันพูดว่า "พวกคุณจะทำอะไรลูกชายฉัน"

เมื่อได้ยิน จิ้นเฟิงเฉินก็ยิ้ม แล้วหยิบเอกสารบนโต๊ะโยนลงถังขยะที่อยู่ด้านข้าง

เขาลุกขึ้น ยืนอยู่ข้างตัวผู้หญิงคนนั้น พลางพูดเบาๆ ว่า "สำหรับผมแล้วการหาข้อมูลเหล่านี้มันง่ายมาก คุณคงไม่อยากให้อนาคตลูกชายของคุณต้องจบลงแค่นี้หรอกนะ อย่างไรเสียตอนนี้เขายังอยู่ช่วงสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่……"

จิ้นเฟิงเฉินหยุดลงแค่นั้น หัวใจของผู้หญิงก็เต้นโลดขึ้นมา

"สิ่งที่คุณทำทำร้ายภรรยาของผม ผมไม่มีทางหยุดแค่นี้แน่ หากคุณไม่อยากพูด ผมก็จะไม่บังคับ เพียงแต่ลูกชายของคุณจะได้รับ 'การดูแลเป็นพิเศษ' เท่านั้น”

ในคำพูดของจิ้นเฟิงเฉินแฝงไปด้วยการข่มขู่อย่างเต็มเปี่ยม ผู้หญิงคนนั้นไม่กล้าพูดโต้แย้งอะไรออกมาสักคำ

จิ้นเฟิงเฉินเหลือบตามองเธออย่างผู้อยู่เหนือกว่า “ผมคิดว่าในฐานะแม่ คุณควรคิดถึงอนาคตของลูกชายให้ดี หากคุณพูด ผมไม่เพียงสามารถให้เงินคุณได้สองเท่า ยังส่งลูกชายคุณไปอยู่ต่างประเทศได้ด้วย แต่ยังส่งลูกชายของคุณไปต่างประเทศด้วย

ทำให้ลูกชายคุณได้รับการศึกษาที่ดี คุณพยายามหาเงินขนาดนี้ คงอยากให้ลูกชายคุณมีชีวิตที่ดีสินะ ขอเพียงคุณบอกมาว่าใครอยู่เบื้องหลัง เงื่อนไขเหล่านี้ผมสามารถตอบสนองให้คุณได้"

หลังพูดจบจิ้นเฟิงเฉินก็กลับไปนั่งที่เดิม จ้องมองผู้หญิงคนนั้นราวกับเหยี่ยว

ถูกจิ้นเฟิงเฉินจ้องมองเช่นนี้ หน้าผากของผู้หญิงก็มีเหงื่อเม็ดโตหยดลงมา