บทที่ 45 ถูกซื้อ

บทที่ 45 ถูกซื้อ

ได้ยิน เจียงเจิ้นบอกว่าตัวเองเป็นพ่อ จู่ๆ เจียงสื้อสื้อก็โมโหขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นจ้องมอง เจียงเจิ้นไม่กะพริบและพูดว่า “คุณทำอะไรกับแม่ฉัน?”

ตอนนี้แม่ฉันเป็นญาติของฉันคนเดียว จู่ๆ ในใจของ เจียงสื้อสื้อก็ร้อนรน

มองปฏิกิริยาของเธอ เจียงเจิ้นยิ้มออกมา น้ำเสียงมีความข่มขู่อยู่ในนั้น

“ตอนนี้ยังไม่ทำอะไร แต่ว่าถ้าแกยังไม่ฟังความ ไม่แน่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรกับเธอฉันก็ไม่รู้นะ”

หลังจากพูดจบ เจียงเจิ้นก็จากไป เหมือนกับกำหนดไว้แล้วว่าตัวเองต้องบังคับ เจียงสื้อสื้อแบบนั้น

จู่ๆ เจียงสื้อสื้อก็หวาดกลัว

เธอดูแลอย่างอื่นไม่ได้ เธอปิดปิดประตูลง และรีบไปโรงพยาบาลทันที ขณะอยู่บนรถแท๊กซี่ ในใจของ เจียงสื้อสื้อก็กระวนกระวาย

“คุณลุงคะ ขับเร็วกว่านี้ได้ไหมคะ ฉันรีบค่ะ”

คุณลุงที่อยู่ด้านหน้าพูดอย่างจนใจ “สาวน้อย ความเร็วแบบนี้มันเร็วพอแล้ว ความปลอดภัยต้องมาก่อนนะ!”

สีหน้า เจียงสื้อสื้อรีบร้อน เธอจับเสื้อไว้แน่น ไม่สงบ กลัว ความรู้สึกแบบนี้ก็เข้ามาในหัวใจ

จู่ๆ เธอควักโทรศัพท์โทรหา ฉินหยาง อย่างเร่งรีบ น้ำเสียงอบอุ่นของ ฉินหยางดังออกมาจากฝั่งตรงข้าม

“ฮัลโหล สื้อสื้อ เป็นอะไรไป?”

“ลุงฉิน แม่ฉันอยู่โรงพยาบาลไหมคะ? ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง? ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหมคะ?”

ฉินหยางถามขึ้นอย่างสงสัย “เกิดอะไรขึ้นไหม? เมื่อคืนวานลุงเดินทางมาต่างจังหวัดแล้ว แต่ว่าก่อนมา ไปดูเรียบร้อยแล้ว แม่เธอยังสบายดี”

รถยนต์มาถึงโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว เจียงสื้อสื้อรีบพูดไม่กี่ประโยคก็วางสายไป รีบจ่ายเงินและเข้าไปในโรงพยาบาล

เธอรู้ดีว่า เพื่อกำไร เจียงเจิ้นคนนี้ เขาทำได้ทุกอย่าง ตอนนี้แม่จะเป็นยังไงบ้างนะ?

เจียงสื้อสื้อเข้ามาในห้องผู้ป่วยของแม่ ข้างในห้องว่างเปล่า ผ้าห่มถูกพับกองๆ ไว้ ดูเหมือนจะเพิ่งเก็บเมื่อกี้

แม่เธอล่ะ?

ในใจของ เจียงสื้อสื้อรีบร้อน ความกลัวสุดขีดเกิดขึ้นในหัวใจ เธอดึงพยาบาลที่อยู่ข้างข้างรีบถามว่า” สวัสดีค่ะคุณพยาบาล ฉันเป็นญาติของ ฟางเสว่มั่น ฉันอยากถามว่าแม่ฉันไปไหนคะ พวกคุณพาเขาไปที่ไหนแล้วคะ?”

เจียงสื้อสื้อยิ่งพูดยิ่งรีบร้อน แม่เธอถูกพาไปที่ไหนแล้ว?

พยาบาลนิ่งอึ้งไป เธอมองเข้าไปในห้องผู้ป่วยและค่อยค่อยพูดว่า ฟางเสว่มั่น เหรอ? อ๋อ วันนี้ตอนบ่ายเธอถูกย้ายไปโรงพยาบาลอื่นแล้ว”

ถูกย้ายไปแล้ว？

ได้ยินแบบนี้ เจียงสื้อสื้อ ก็โกรธขึ้นเธอรีบจับมือพยาบาล

“เป็นไปได้ยังไง? โรงพยาบาลย้ายผู้ป่วย ไม่จำเป็นต้องได้รับการยินยอมจากญาติเหรอ? พวกคุณเอาอะไรมาย้ายผู้ป่วยด้วยตัวเอง?”

เจียงสื้อสื้อพูดเสียงดัง บวกกับน้ำเสียงที่โมโห คนที่เดินผ่านไปมา ทุกคนก็มองมาที่เธอ

“ฉัน......ฉันไม่รู้ค่ะ” พยาบาลที่ไม่รู้ความเป็นไปถูกเสียงดังของเธอทำให้ตกใจจนงงไปหมด

ใบหน้าของ เจียงสื้อสื้อ ซีด ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับแม่ แล้วจะทำยังไง......เธอรีบทำให้ตัวเองสงบสติลงและถามว่า” ห้องรักษาหลักของพวกเธออยู่ที่ไหน? ฉันจะไปเจอหมอ”

ผ่านไปไม่นาน ผู้ชายหนึ่งคนก็รีบมา เขาสวมเสื้อกาวสีขาว และใส่แว่นตา ดูเหมือนว่าอายุจะประมาณสี่สิบกว่าปี

“คุณเจียง ผมชื่อหลี่ยิ่ง เป็นหมอหลักของที่นี่ ขอโทษนะครับคุณมีเรื่องอะไรครับ?”

น้ำเสียงของเขาไม่มีความรำคาญเลย

อารมณ์ของ เจียงสื้อสื้อ ที่กลับมาเป็นปกติ ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณหมอหลี่ ฉันเป็นญาติของ ฟางเสว่มั่น อยากถามว่าทำไมโรงพยาบาลไม่ได้ถามความสมัครใจของญาติและย้ายผู้ป่วยด้วยตัวเอง? ตอนนี้ฉันอยากให้พวกคุณหาว่าแม่ของฉันอยู่ที่ไหน”

หลี่ยิ่ง ได้ยินแบบนี้ น้ำเสียงเย็นชาก็พูดขึ้นว่า” ขอโทษครับฝั่งตรงข้ามแสดงบัตรก็เป็นญาติพวกเราถึงยินยอมที่จะย้าย

พอได้ยินแบบนี้ใจที่สงบอยู่ก็กลับมาตื่นตระหนกอีกครั้ง