บทที่ 48 ฉันเห็นฉันยังปวดใจ

บทที่ 48 ฉันเห็นฉันยังปวดใจ

เจียงเจิ้นรู้นิสัยของ เจียงสื้อสื้อดี แม่คือส่วนหนึ่งของเธอ เธอรอหลังจาก 24 ชั่วโมงไม่ได้หรอก

พรุ่งนี้เช้า เขากดดันเล็กน้อย เจียงสื้อสื้อต้องรีบไปหา จิ้นเฟิงเฉินคุยเรื่องร่วมมืออย่างเชื่อฟังแน่ๆ

เจียงนวลนวลนั่งอยู่ด้านข้าง ก็รู้ข่าวดีนี้เหมือนกันใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่รู้ว่าทำไมในใจกับไม่สงบ

เรื่องมันจะเป็นแบบที่พ่อคิดราบรื่นขนาดนั้นเชียวเหรอ ในตอนนี้เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น เจียงเจิ้น ตกใจ ดึกขนาดนี้ คงไม่ใช่ เจียงสื้อสื้อ มาหาที่บ้านหรอกนะ

คิดไป เจียงเจิ้น ก็ลุกไปเปิดประตู เห็นตำรวจยืนอยู่นอกประตูสองนาย เขาตกตะลึงไป

“คุณตำรวจ พวกคุณ......”

เจียงสื้อสื้อตามมาด้านหลังตำรวจ สายตาเย็นชามองมาที่ เจียงเจิ้น

ตำรวจพูดว่า “คุณเจียง พวกเราตรวจสอบว่าคุณพาคนออกจากโรงพยาบาลไม่ทำตามกฎ รีบพาผู้ป่วยกลับมาทันที ไม่งั้นพวกเราจะจับกุมคุณ”

พูดจบ สีหน้าของ เจียงเจิ้นก็เปลี่ยนไป

เขาเคยคิดว่า เจียงสื้อสื้อจะแจ้งตำรวจ แต่ไม่คิดว่าตำรวจจะรับเรื่องนี้ และหายไปยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ใช่เหรอ?

ทำไมตำรวจถึงมาหาเขา หรือว่า หลี่ยิ่งถูกจับได้แล้ว เศษสวะจริงๆ

สีหน้าของ เจียงเจิ้นไม่น่ามอง เขายิ้มเหยเกออกมา

“คุณตำรวจ เรื่องนี้เข้าใจผิดกัน ผมแค่อยากให้เมียเก่าได้รับการรักษาในที่ที่ดีกว่าเดิม เป็นผมเองที่ไม่ได้บอก สื้อสื้อก่อน ขอโทษจริงๆ ครับ รบกวนพวกคุณแล้ว”

มองหน้า เจียงเจิ้น เจียงสื้อสื้อรู้สึกสะอิดสะเอียนจริงๆ ความจริงเขาเอาแม่มาขู่เธอแท้ๆ กลับมาพูดว่าเพื่อดูแลแม่

“เป็นความผิดของพ่อ สื้อสื้อ แกให้ตำรวจออกไปก่อน ดูสิว่าดึกขนาดไหน......”

เจียงเจิ้นมองมาที่ เจียงสื้อสื้อ แววตาเต็มไปด้วยความอันตราย เหมือนแววตานั้นกำลังจะบอกว่า “ถ้าแกยังไม่ให้ตำรวจออกไป อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน!

มีตำรวจอยู่นี่ เจียงสื้อสื้อจะกลัว เจียงเจิ้นทำอะไรกับแม่ของเธอได้ยังไง

แววตาของเธอเสียดสี และพูดเย็นชาว่า “แม่ฉันและคุณไม่มีความสัมพันธ์กันตั้งนานแล้ว ฉันดูแลเธอเองได้ ไม่รบกวนสามีเก่า คุณเจียงให้ต้องกังวลใจหรอกค่ะ”

เจียงเจิ้นโมโหจนหน้าแดง แต่ตำรวจยังอยู่ที่นี่ จะพูดอะไรออกมาไม่ได้

ตำรวจจ้อง เจียงเจิ้น เร่งให้เขาบอกว่าตอนนี้ ฟางเสว่มั่นอยู่ที่ไหน

เจียงเจิ้นกัดฟัน แววตาเป็นประกาย แต่ว่าเขารู้ว่าเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นไม่ง่ายอย่างแน่นอน

สุดท้าย เจียงเจิ้นบอกที่อยู่หนึ่งออกมา อยู่ที่คลินิกเล็กๆ ในเมือง เมืองจิ่น

“หืม นี่คือ คุณเจียงบอกว่าจะดูแลแม่ฉันดีๆ ใช่ไหมคะ?”

เจียงสื้อสื้อมอง เจียงเจิ้นอย่างประชดประชัน เอาที่หลบในคลินิกเล็กๆแบบนั้น เขาไม่กลัวว่าแม่จะเกิดอะไรขึ้นแล้วต้องทำการผ่าตัดหรอกเหรอ?

ได้รับที่อยู่ เจียงสื้อสื้อก็ไม่ได้อยู่พัวพันกับ เจียงเจิ้นต่อ

คลินิกนั้นค่อนข้างไกล มาๆ ไปๆ ไปรับคนมาส่งโรงพยาบาลอย่างปลอดภัย ก็กลางดึกเรียบร้อยแล้ว

เห็นนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างปลอดภัย น้ำตาของ เจียงสื้อสื้อก็ไหลออกมาไม่หยุด เธอจับมือของ ฟางเสว่มั่นไว้ และสะอึกสะอื้น “แม่......”

เจียงสื้อสื้อไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับแม่ หลังจากนี้เธอจะทำยังไง?

“คุณเจียง คนก็หาเจอแล้ว พวกเราขอตัวก่อนนะครับ ถ้าหากมีเรื่องอะไรโทรหาเราได้เลยครับ”

เจียงสื้อสื้อเช็ดน้ำตาที่อยู่บนหน้า พูดด้วยความเกรงใจว่า “คุณตำรวจ ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ กลางดึกขนาดนี้ รบกวนพวกคุณแล้ว”

“คุณเจียงคุณไม่ต้องเกรงใจ นี่เป็นเรื่องที่พวกเราควรทำ” ตำรวจสองคนจะรู้สึกรบกวนได้ยังไง ในเมื่อหัวหน้าพูดออกมาเอง พวกเขากล้าที่จะไม่ทำที่ไหน!