บทที่ 481 วางแผนทำร้าย

บทที่ 481 วางแผนทำร้าย

ตอนเย็น เจียงเจิ้นกลับถึงบ้าน

“ได้ยินว่าสื้อสื้อตั้งครรภ์แล้ว” เสิ่นซูหลันกินข้าวอยู่ อยู่ดีๆก็พูดประโยคนี้

มือของเจียงเจิ้นหยุดชะงัก จ้องมองเสิ่นซูหลันหนึ่งที กล่าวเตือนว่า “เธอตั้งครรภ์แล้วต้องการพักผ่อนร่างกายอย่างสงบ คุณอย่าไปรบกวนเธอ”

ทันใดนั้นเสิ่นซูหลันน้อยเนื้อต่ำใจเล็กน้อย “คุณทำไมคิดว่าฉันเป็นแบบนั้นล่ะ ฉันไม่เคยคิดที่จะรบกวนเธอ ไม่ว่ายังไงพวกเราก็เป็นคนทางบ้านแม่ของเธอด้วย ตอนนี้เธอตั้งครรภ์แล้ว ฉันก็คิดว่าจะไปเยี่ยม”

เจียงเจิ้นพูดอย่างราบเรียบว่า “คุณคืออยากจะไปเยี่ยมเธอ หรือว่าอยากจะไปทะเลาะกันกับเธอล่ะ?”

“เจิ้น แม้แต่ของขวัญฉันก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ก็แค่รอไปเยี่ยมคนแล้ว ถ้าหากว่าคุณไม่ยินยอม งั้นฉันก็ไม่ไปเยี่ยม” เสิ่นซูหลันโกรธกระฟัดกระเฟียดพูด

เจียงเจิ้นจ้องมองเธอสักพักอย่างเงียบๆ เสิ่นซูหลันดูเหมือนโมโหมากจริงๆ ในใจอดไม่ได้ที่จะสงสัยงงงวย หรือว่าเธอจริงใจหรือ? แต่ว่าก่อนหน้านั้นความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้เลวร้ายเกินไปแล้ว เจียงเจิ้นมีความสงสัยเล็กน้อยเหมือนเดิม

“อยู่ดีๆทำไมใจดีขนาดนี้ คุณไม่ใช่ทนดูเธอไม่ได้มาโดยตลอดหรือ?” เจียงเจิ้นพูดอย่างสงสัย จ้องมองเสิ่นซูหลันอีกสองที

ในใจเสิ่นซูหลันแอบกัดฟัน บนใบหน้ากลับไม่แสดงสีหน้าออกมา เพียงแค่ก้มหัวใจหดหู่พูดว่า “ก็ไม่มีอะไร แม้ว่าในตอนต้นฉันไม่ได้เจตนา แต่สรุปแล้วก็ได้ทำผิดเรื่องบางอย่างไป ตั้งแต่นวลนวลจากไปแล้ว ฉันย้อนสำนึกมาโดยตลอด”

พูดถึงตรงนี้ เธอทอดถอนใจเบาๆหนึ่งที

เจียงเจิ้นนิ่งเงียบ ในใจปวดจี๊ดเป็นพักๆ ไม่เพียงแค่เสิ่นซูหลัน แม้แต่เขาก็ทำผิดต่อเจียงสื้อสื้ออย่างมาก ย้อนนึกดูแล้ว เขาทำเรื่องเหล่านั้นออกมาได้ยังไง

เสิ่นซูหลันเงยหน้าขึ้น จ้องมองตรงไปยังเจียงเจิ้นพูดว่า “พวกเราติดหนี้เธอมากเกินไปแล้ว ชดใช้คงไม่ทันแล้ว แต่ยังไงก็เป็นคนบ้านเดียวกัน บัดนี้เธอก็ตั้งครรภ์แล้ว พอดีเป็นเวลาที่ต้องการความปกป้อง ถ้าหากว่าพวกเราให้ความห่วงใยแก่เธอสักหน่อย หลังจากนั้นแล้วเธออาจจะอภัยให้พวกเราก็ไม่แน่”

อภัยหรือ ในใจเจียงเจิ้นสั่นไหว สื้อสื้อจะให้อภัยเขาจริงๆหรือ

ต้องบอกว่า เขามีความเสียใจภายหลังเล็กน้อย บัดนี้สื้อสื้อกับเขาเหมือนดั่งคนแปลกหน้า นวลนวลก็สาบสูญไร้ร่องรอยอีก เจียงเจิ้นได้รู้สึกถึงความอ้างว้างแล้วอย่างแท้จริง

หากว่าสื้อสื้อสามารถให้อภัยเขา เขาสามารถวางหน้าตาลง ไปกระทำเรื่องที่แต่ก่อนไม่ยินยอมทำ

เสิ่นซูหลันแอบจ้องมองสีหน้าของเขา เห็นเขาสีหน้าผ่อนคลาย พูดอีกว่า “เจิ้น นี่ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายของเราแล้ว”

เจียงเจิ้นเอ่ยปากพูด “งั้นก็ได้ แต่ว่าตกลงกันแล้วนะ ของขวัญส่งไปถึงแล้วก็ออกไปเลย”

คิดแล้วคิดอีก เขาพูดเสริมอีกว่า “ถ้าหากว่าสื้อสื้อไม่ยินยอมที่จะเจอกับพวกเรา คุณก็ห้ามโมโหเช่นกัน ยิ่งห้ามใช้คำพูดมาทำให้เธอโมโห มิฉะนั้น ก็ไม่ต้องไปแล้ว”

เขากลัวว่าถึงเวลานั้นทั้งสองคนจะทะเลาะกันขึ้นมาอีก กลับทำให้ความสัมพันธ์ที่เดิมทีก็แตกแยกแล้ว ยิ่งผีซ้ำด้ามพลอยอีก และจากความเข้าใจที่เขามีต่อเสิ่นซูหลัน มีความเป็นไปได้ที่จะทำเรื่องเหล่านั้นออกมาได้จริงๆ

เสิ่นซูหลันโมโหพูดว่า “ดูคุณพูดสิ ยังจดจำเรื่องเก่าเหล่านั้นที่เมื่อก่อน ฉันล้วนยินดีซ่อมแซมความสัมพันธ์กับเธอด้วยตนเองแล้ว ที่ไหนยังจะทะเลาะกันกับเธออีก”

เจียงเจิ้นจ้องมองเธอหนึ่งทีอย่างลึกๆ “เป็นอย่างนี้ดีที่สุดล่ะ”

เสิ่นซูหลันแกล้งทำเป็นว่าฟังไม่เข้าใจประโยคนี้ของเขา ปรากฏรอยยิ้มอย่างเบิกบาน ตื่นเต้นดีอกดีใจพูดว่า “ดีมากเลย งั้นพรุ่งนี้เช้าตรู่พวกเราก็ไป คุณจำไว้ตอนเช้าอย่าออกไปไหน เวลาจะได้ไม่สายเกินไป”

“ได้ ต้องการซื้อของอะไรบ้าง ผมจะให้คนไปเตรียม” เจียงเจิ้นไม่ค่อยเข้าใจเรื่องสำหรับผู้หญิงตั้งครรภ์ ดังนั้นไม่เคยคิดว่าจะเตรียมด้วยตนเองเช่นกัน

เสิ่นซูหลันลืมตาขาวจ้องมองเขาหนึ่งที “นั่นเป็นลูกสาวของคุณนะ คุณจะให้ใครไปเตรียมหรือ”

เจียงเจิ้นเยาะเย้ยพูดว่า “นี่ผมไม่ใช่ไม่เข้าใจ ขอคำแนะนำหน่อยก็ดี ดีกว่าที่จะซื้อผิด”

“ไม่ต้องแล้ว ฉันล้วนเตรียมเสร็จแล้ว”