ตอนที่ 488
บทที่ 488 สืบให้ฉันทีละอย่าง!
October 22, 2026
บทที่ 488 สืบให้ฉันทีละอย่าง!
จิ้นเฟิงเหรายิ่งรู้สึกถึงรังนกถ้วยนั้นน่าสงสัย สีหน้ายิ่งเย็นแข็งตัวขึ้นมา
แม่จิ้นยังไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย ซักถามว่า “หญิงมีครรภ์ไม่ใช่กินรังนกได้หรือ?”
พ่อจิ้นส่ายหัวอธิบายว่า “ความหมายของเฟิงเหราคือ ในรังนก อาจจะมีสิ่งของอย่างอื่น”
แม่จิ้นคราวนี้จึงเข้าใจ คำอธิบายของจิ้นเฟิงเหรานี้กลับสามารถพูดเชื่อมโยงกันได้มากที่สุด
เธอจ้องมองไปยังพ่อบ้านที่อยู่ข้างๆเสียงเย็นชาดุว่า “รังนกที่เมื่อวานให้สื้อสื้อดื่มอยู่ที่ไหน ล้วนหยิบออกมาให้หมด สืบให้ฉันทีละอย่าง!”
พวกคนใช้ได้ยินคำพูด ล้วนจ้องหน้ากัน
ในคืนนี้ตื่นตกใจที่ได้รับมากเกินไป คราวนี้มีความชาด้านเล็กน้อยแล้ว
ได้ยินคำพูดหัวสมองของพ่อบ้านก็เหงื่อออกด้วย คราวนี้แม้แต่มือล้วนสั่นระริก
รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องอย่างลึก ไม่กล้าเฉยเมย
“ได้ครับคุณหญิง ผมไปเอามาเดี๋ยวนี้!”
พ่อบ้านพยักหน้าขานรับอย่างรีบเร่งมาก โน้มตัวลงถอยออกไป
ผ่านไปไม่นาน พ่อบ้านกับคนใช้หลายคนล้วนย้ายของทั้งหมดออกมา
ทีมหมอที่ถูกเรียกมาทันทีนั้นใช้เครื่องอุปกรณ์ทำการตรวจเช็ครังนกเหล่านี้
ทีละกล่องๆตรวจลงไป หลังจากผ่านไปนาน หัวหน้าทีมหมอคนนั้นหยุดอยู่หน้าถุงของขวัญถุงนั้น
ในมือหยิบรังนกหนึ่งกล่องที่อยู่ข้างในขึ้นมา ขมวดคิ้วอย่างมาก
รังนกกล่องนี้มีปัญหา
พ่อจิ้นจ้องมองอยู่ข้างๆ คราวนี้สีหน้าที่อยู่บนใบหน้ากลายเป็นจริงจังหนักแน่นหลายส่วน คาดเดาผลสรุปได้ก่อนใคร
แม่จิ้นควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เห็นหมอหยุดลงแล้ว รีบร้อนเข้าไปซักถาม
“หมอ เป็นยังไงแล้วหรือ?รังนกเหล่านี้มีปัญหาหรือ?”
หมอหยิบรังนกขึ้นมาและทำการตรวจเช็คอีกรอบหนึ่งอย่างละเอียด จากนั้นสีหน้าหนักอึ้งพูดว่า “ในรังนกนี้มียาแท้งลูกปนเข้าไปจำนวนน้อย ต่อร่างกายของหญิงมีครรภ์ทำร้ายอย่างมากโชคดีการกินครั้งแรกก็ตรวจสอบออกมาได้แล้วมิฉะนั้นรับประทานไปในระยะยาว เด็กในครรภ์กับผู้ใหญ่เกรงว่าล้วน.......”
หมอไม่ได้พูดต่ออีก อยู่ข้างๆทั้งส่ายหัวทั้งทอดถอนใจ
เอายาแท้งลูกผสมเข้าไปในอาหารเสริมป้อนให้หญิงมีครรภ์ดื่ม นี่โหดเหี้ยมเกินไปแล้วจริงๆ เลย!
คำพูดของหมอเกิดการกระทบอย่างใหญ่หลวงขึ้นมาอย่างฉับพลัน คนทั้งหลายตื่นตระหนกเหลือเกิน
คนในนั้น สีหน้าของพ่อจิ้นกับแม่จิ้นดูแย่ที่สุด
โดยเฉพาะเป็นแม่จิ้น เธอเกือบจะพลิกตาขาวเป็นลมไป ถอยต่อๆกันไปหลายก้าวจึงบังคับเท้ายืนอยู่นิ่งๆ
นี่ไม่เพียงแค่จะทำร้ายเด็ก แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ไม่ยอมปล่อยล่ะ!
“คุณไม่เป็นไรนะ” พ่อจิ้นขึ้นไปพยุงเธอกังวลใจพูด
แม่จิ้นส่ายหัว พยายามสงบสติของตนเอง
พ่อจิ้นหน้าเขียวหนึ่งฝ่ามือตบอยู่บนกำแพง ปล่อยเสียงอึดอัดออกมาเสียงหนึ่ง
สายตาที่เย็นชาเข้มงวดกวาดผ่านคนใช้กลุ่มหนึ่ง สายตาแฝงไว้ด้วยความหนาวเย็น
“เลวทรามชั่วช้า! กล้าทำเรื่องอย่างนี้ออกมา คิดไม่ถึงพวกเราตระกูลจิ้นจะมีหนอนบ่อนไส้อย่างนี้อยู่ด้วย ตกลงว่าเป็นใครทำกันแน่คนที่รู้จักมองสีหน้าอารมณ์ ตอนนี้ออกมายอมรับด้วยตนเอง!”
พวกคนรับใช้จ้องมองเจ้านายที่พิโรธ ล้วนตัวสั่น ใครก็ไม่กล้าพูด
เรื่องของเจียงสื้อสื้อตั้งครรภ์ ตระกูลจิ้นทั้งบ้านล้วนดีใจเหลือเกิน
แม่จิ้นยิ่งเห็นหลานที่ยังไม่ได้เกิดของตนเองเป็นสำคัญอย่างพิเศษ อาหารเสริมล้วนเป็นยี่ห้อจากต่างประเทศที่คัดเลือกด้วยตนเอง
ยาบำรุงที่ส่งมาในบ้านล้วนเป็นมาจากที่ประจำ
แต่ว่ายาบำรุงยี่ห้อเหล่านี้ที่ถูกตรวจสอบออกมามีปัญหา กลับไม่ใช่ที่เธอสั่งให้คนซื้อกลับมาเลย
แม่จิ้นคาดการณ์จ้องมองรังนกที่ตรวจออกมามีปัญหากล่องนั้น อยู่ดีๆถาม
“พ่อบ้าน รังนกเหล่านี้ล้วนมาจากที่ไหนล่ะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน!”
พ่อบ้านได้ยินคำพูด รีบเข้าไปตรวจดู
รังนกที่อยู่ต่อหน้านี้กับกล่องอื่นๆไม่ได้เป็นยี่ห้อเดียวกันจริงๆ
อยู่ดีๆเขาปรบมือแล้วปรบมืออีก ลักษณะเหมือนกับรู้แจ้งกระจ่างในฉับพลัน
พ่อบ้านเสียงไพเราะน่าฟังพูดว่า “คุณหญิง ผมรู้แล้ว รังนกเหล่านี้ไม่ใช่ชุดนั้นที่คุณหญิงท่านนำเข้ามาจากเมืองนอกจริงๆ
คือหลายวันก่อนคุณชายกับคุณหญิงนำกลับมาเหล่านั้น ตอนที่คนรับใช้หยิบลงไปวางไว้อยู่ด้วยกันแล้ว เวลาเอามาตุ๋นไม่ได้ทันระวัง ปนกันไปด้วยเลย นี่จึง........”