บทที่ 490 คนชั้นต่ำที่ไม่สามารถทำให้เรื่องสำเร็จได้แต่กลับทำให้เรื่องพัง

บทที่ 490 คนชั้นต่ำที่ไม่สามารถทำให้เรื่องสำเร็จได้แต่กลับทำให้เรื่องพัง

คอจิ้นเฟิงเฉินขยับแล้วขยับอีก มองเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียง หัวใจเจ็บมากกว่าอย่างที่คิด

เขารีบก้าวเท้าเข้าไป กอดเจียงสื้อสื้อไว้อยู่ในอ้อมอกอย่างแน่น ดูเหมือนอยากจะกอดเธอเข้าไปในกระดูกของตนเอง

“เป็นผม ผมกลับมาแล้ว”

จูบเส้นผมของเธอไว้ จิ้นเฟิงเฉินเสียงแหบขานรับ

ในเวลานี้ เขาแทบอยากจะลงโทษด้วยวิธีฆ่าหั่นศพเจียงเจิ้นใจจะขาด!

เจียงสื้อสื้อสัมผัสถึงอุณหภูมิในร่างกายของจิ้นเฟิงเฉิน น้ำตาก็ควบคุมไม่อยู่แล้วอีกด้วย ใจที่ล่องลอยกระวนกระวายดวงหนึ่งดูเหมือนหาแหล่งที่พึ่งเจอแล้ว

เธอจับชายเสื้อของเขาไว้ ปล่อยเสียงร้องให้ออกมาแล้ว

น้ำตาทำให้ชายเสื้อของเขาเปียกหมดอย่างรวดเร็ว

ฟังคนที่อยู่ในอ้อมอกร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ จิ้นเฟิงเฉินเจ็บปวดใจก้มหัวจูบน้ำตาของเธอออก ปลอบโยนเสียงอ่อนโยน

“ไม่เป็นไรแล้ว ผมอยู่ล่ะ ร้องไห้ออกมาก็จะดีแล้ว”

“เฟิงเฉิน ขอโทษค่ะ......ฉันไม่รู้ว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้ ......ฉันเกือบทำร้ายลูกน้อยของเราแล้ว .......”

เจียงสื้อสื้อร้องให้จนควบคุมตนเองไม่ได้ พูดอธิบายอย่างเจ็บปวด

“ไม่ต้องขอโทษ โทษคุณไม่ได้ ไม่ใช่ความผิดของคุณ”

จิ้นเฟิงเฉินตบหลังของเธอเบาๆ สีหน้าเจ็บปวด

ผ่านไปสักพัก เจียงสื้อสื้อจึงลุกขึ้นจากในอ้อมอกของจิ้นเฟิงเฉิน

ระบายอารมณ์เสร็จ ความรู้สึกที่แน่นหน้าอกแบบนั้นของเจียงสื้อสื้อกระจายหายไปไม่น้อย

เธอขยี้ตาที่บวมแดง สะอื้นเบาๆ

จิ้นเฟิงเฉินจับมือน้อยที่ขยับมั่วของเธอ ใช้กระดาษเช็ดน้ำตาของเธอออกอย่างอ่อนโยน

“พ่อของฉันเขา.......”

เจียงสื้อสื้อคำพูดติดที่ปากจ้องมองไปยังจิ้นเฟิงเฉิน

เขาเร่งกลับมาเร็วขนาดนี้ คิดว่าน่าจะรู้ต้นสายปลายเหตุแล้วตั้งแต่แรก

จิ้นเฟิงเฉินจ้องมองตาที่หลบหนีเล็กน้อยของเธอ ย่อมรู้ว่าเธอกำลังกังวลอะไรอยู่

นวดหัวของเธอ นวดแล้วนวดอีก จิ้นเฟิงเฉินเสียงเบาๆพูดว่า “เรื่องที่ต่อมาล้วนเอาไว้กับผม คุณก็พักฟื้นร่างกายให้ดีๆอยู่ที่นี่อย่างวางใจ ดีไหม?”

พูดจบ เจียงสื้อสื้อลูบแก้มของเขาอย่างเบาๆ พูดอย่างเป็นเด็กดีว่า “ได้ ฉันล้วนเชื่อฟังคุณหมด”

จ้องมองคิ้วของจิ้นเฟิงเฉิน ปรากฏความเหนื่อยล้าอย่างเข้มข้นอยู่

อยู่บนใบหน้าที่หล่อสะอาดทุกเวลาใบนั้น ใต้คางถึงขนาดมีหนวดขึ้นมา นัยน์ตาก็เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง

เจียงสื้อสื้อมองออก ตอนนี้เขาควรเหนื่อยล้ามากจึงจะถูก แต่ว่าเขายังกังวลใจเธออยู่

ลูบแล้วลูบอีกอยู่ลำคอของเขาอย่างเจ็บปวดใจ เจียงสื้อสื้อไม่พูดอีก

ก็เป็นเช่นนี้ จิ้นเฟิงเฉินกอดเจียงสื้อสื้อไว้นอนหลับแล้วโดยตรง

วันถัดมา จิ้นเฟิงเฉินโทรนัดเจียงเจิ้น

ตอนที่เจียงเจิ้นได้รับโทรศัพท์จิ้นเฟิงเฉิน คือตื่นตะลึงก่อน จากนั้นก็เป็นดีใจอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง

เขาคิดไม่ถึงว่าจะมีผลขนาดนี้ เพิ่งส่งของไปให้กับลูกสาว จิ้นเฟิงเฉินก็ติดต่อเขาแล้ว

ตามขั้นตอนบางอย่างมากล่าวแล้ว เห็นได้ชัดว่าจิ้นเฟิงเฉินเห็นเจียงสื้อสื้อเป็นสำคัญมาก

ในใจเจียงเจิ้นยิ่งมั่นใจขึ้นแล้ว วันหลังจะต้องดีต่อเจียงสื้อสื้อมากหน่อยอย่างแน่นอน

ไม่โทษว่าเจียงเจิ้นจะคิดเช่นนี้ เพราะว่าจิ้นเฟิงเฉินอยู่ในสายก็ไม่ได้พูดให้ชัดเจน เพียงแค่บอกว่ามีเรื่องจะคุยกัน ให้เขาไปบริษัทสักครั้ง

เจียงเจิ้นไม่กล้าโอ้เอ้ เรียกรถมาถึงจิ้นกรุ๊ปทันที

หลังจากถึงอาคารใหญ่แล้ว เจียงเจิ้นจัดแต่งเสื้อผ้าสักหน่อย

ยืดอกเชิดหน้าก้าวเข้าไปประตูใหญ่ของบริษัท ในใจเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวของตัวเอง

นี่นะเป็นบริษัทของลูกเขยเขา ปล่อยสายตามองไปเมืองเป่ยมีเพียงแค่แห่งนี้

เลขานำพาเจียงเจิ้นเข้าไปในออฟฟิศประธาน

จิ้นเฟิงเฉินเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร จ้องมองเจียงเจิ้นหนึ่งทีอย่างเย็นชา