บทที่ 50 ต้องจำไว้ว่าต้องคิดถึงผม

บทที่ 50 จำไว้ว่าต้องคิดถึงผม

ซูซานพูดขนาดนี้แล้ว ไม่ง่ายที่เจียงสื้อสื้อจะบ่ายเบี่ยงต่อ เธอกลับไปอย่างจนใจ

ทำหน้าที่สำเร็จแล้ว ซูซานก็รายงาน จิ้นเฟิงเหรา จิ้นเฟิงเหราได้รับข้อความแล้วก็ไปบอก จิ้นเฟิงเฉินที่ห้องทำงาน

“พี่ครับ พี่สะใภ้กลับไปพักผ่อนแล้ว”

“อืม” จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า ตอบรับอย่างเย็นชา

“งั้นพี่ไม่กลับไปพักผ่อนเหรอ?”

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน จิ้นเฟิงเหรารู้จาก เซิ่นมู่ป๋ายแล้ว

“ไม่จำเป็น”

หลังจากพูดจบ จิ้นเฟิงเฉินก็ก้มหน้าจัดการกับเอกสารในมือต่อ

จิ้นเฟิงเหราส่ายหัวอย่างจนใจ ดูเหมือนว่าพี่ชายเขาอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลปกป้องที่สะใภ้ทั้งคืน! คิดว่าเขาทั้งสองคนไม่ได้เจอหน้ากัน เป็นแบบนี้ต่อไปเดือนไหนปีไหนถึงจะคืนดีกัน

……

เจียงสื้อสื้อกลับบ้านมานอนจนถึงตอนบ่าย ทานหลังจากอาหารกลางวันง่ายๆ ก็ลุกขึ้นมาทำธุระ

เพราะว่าใกล้จะถึงวันเกิดของเสี่ยวเป่าแล้ว รายการนี้เธอจำเป็นต้องรีบทำให้เสร็จ

เวลายุ่งๆ ไม่นานก็ผ่านไป จนกระทั่งถึงตอนพลบค่ำ เสียงกริ่งที่อยู่ด้านนอกก็ดังขึ้น

เจียงสื้อสื้อเปิดประตู เสี่ยวเป่ายืนอยู่หน้าประตู เขาสวมชุดเล่น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ท่าทางน่ารักเป็นที่สุด เด็กชายพูดเสียงหวาน “น้าสื้อสื้อ”

เรียกไป เสี่ยวเป่าก็เดินเข้ามาช้าๆ เห็นได้ว่า เขาถือตะกร้าผลไม้อยู่ในมือ

เจียงสื้อสื้อนิ่งอึ้งไป ยิ้มและพูดว่า “เสี่ยวเป่าทำไมเอาผลไม้มาด้วย?”

เสี่ยวเป่ากะพริบตา “คุณลุงคนขับบอกว่า มารบกวน น้าสื้อสื้อบ่อยๆ ไม่ดี ต้องให้รางวัล ผมเลยไปซื้อผลไม้มา”

ดูท่าทางของเสี่ยวเป่าเหมือนผู้ใหญ่ เจียงสื้อสื้ออดไม่ได้ที่จะยิ้ม คุกเข่าลงและบีบแก้มของเขา

“ไม่รบกวนเลย น้าเจอเสี่ยวเป่าแล้วมีความสุขมาก ดังนั้นหลังจากนี้ไม่ต้องเอาของมาแล้ว”

เสี่ยวเป่าพูดด้วยความดีใจ “ผมดีใจที่ได้เจอ น้าสื้อสื้อมากกว่า”

เจียงสื้อสื้อลูบหัวของเขา ยิ้มและลุกขึ้น

“ฉันไปทำกับข้าวก่อน เธอเล่นอยู่ในห้องรับแขกสักพักนะ”

“ไม่ไม่ไม่ ผมจะช่วยคุณน้า ผมจะล้างผลไม้ให้ น้าสื้อสื้อทาน”

พูดไป เสี่ยวเป่าก็ถือตะกร้าผลไม้ค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องครัว

ในสายตาของ เจียงสื้อสื้อมีรอยยิ้มมากขึ้น

ในห้องครัว เสี่ยวเป่าล้างผลไม้และช่วย เจียงสื้อสื้อล้างผัก เด็กคนนี้ขยันจริง

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง กับข้าวทำเสร็จแล้ว ทั้งสองคนทั้งอยู่บนโต๊ะอาหารทานอาหารค่ำ บรรยากาศค่อนข้างกลมกลืน

บนตึกครึกครื้น แต่ข้างล่างตึกกลับเงียบเหงา

คุณลุงคนขับรถ.....ก็คือ จิ้นเฟิงเฉินที่ตอนนี้นั่งอยู่เบาะคนขับใบหน้านิ่งเฉย มองแสงไฟจากด้านบน นิ้วของเขาเคาะที่พวงมาลัยและถอนหายใจ ในใจเต็มไปด้วยความน้อยใจ

ลูกชายได้กินข้าว เขากลับไม่ได้

นามสกุลจิ้นเหมือนกันแท้ๆ ทำไมแตกต่างกันขนาดนี้

เฮ้อ......

หลังจากเสี่ยวเป่าทานข้าวเสร็จ เจียงสื้อสื้อก็ทำขนมเค้กมาวางบนโต๊ะ

“น้าสื้อสื้อ เสี่ยวเป่ากินอิ่มแล้วครับ ขนมเค้กชิ้นนี้เอากลับไปทานตอนดึกได้ไหมครับ!”

เจียงสื้อสื้อยิ้ม และตอบตกลงทันที

“ได้แน่นอน แต่ว่าก่อนจะทานต้องให้แม่บ้านเอาไปอุ่นก่อนนะ”

เสี่ยวเป่าพยักหน้า เจียงสื้อสื้อเอาขนมเค้กใส่ถุง

“งั้นน้าสื้อสื้อผมไปก่อนนะครับ พรุ่งนี้จะมาหาคุณใหม่”

เจียงสื้อสื้อตกใจนิดหน่อย ในใจคิดทำไมวันนี้เสี่ยวเป่ารีบร้อนจัง ความเร็วในการกินข้าวเพิ่มขึ้นมก และยังบอกลาก่อนอีก

คิดไป เธอก็เปิดปากถามว่า” เสี่ยวเป่า ทำไมวันนี้รีบร้อนจัง? มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า?”

เสี่ยวเป่าจับ เจียงสื้อสื้อ “น้าสื้อสื้อไม่อยากให้เสี่ยวเป่าไปใช่ไหม ผมก็ไม่อยากจากคุณไป แต่ว่าคุณลุงคนขับรถรอนานแล้ว ยังรออยู่ข้างล่างตึก ผมให้เขารอนานไม่ได้”