บทที่ 500 คุณภรรยา ผมนอนเป็นเพื่อนนะ

บทที่ 500 คุณภรรยา ผมนอนเป็นเพื่อนนะ

จิ้นเฟิงเฉินเพิ่งมาถึงพื้นที่การทำเหมืองแร่ก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เขาไม่มีเวลามากพอที่จะไปหาเพชร เมื่อได้ยินดังนั้นจึงทำได้เพียงว่า “ผมรับปากว่าจะดีขึ้น ไม่เกิดเรื่องเเน่ครับ”

“นั่นเป็นการทำลายจากธรรมชาตินะคะ คุณจะรับปากได้ยังไง?” เจียงสื้อสื้อเริ่มกังวล

“สื้อสื้อ คุณฟังผมนะ พื้นที่การทำเหมืองแร่ของตระกูลจิ้นปลอดภัยมาก ที่เกิดเรื่องนั้นเป็นของข้างๆ ไม่เกี่ยวกับพวกเราเลย คุณวางใจได้” จิ้นเฟิงเฉินอธิบายให้เธอฟังอย่างละเอียด อีกทั้งย้ำว่าชื่อของทั้งสองพื้นที่การทำเหมืองแร่คล้ายคลึงกันมาก แม้จะอยู่ติดกันแต่ว่าไม่มีผลกระทบใดๆ

เขากุมมือเจียงสื้อสื้อแล้วพูดจากใจจริงว่า “ผมอยากจะหาเพชรดีๆให้คุณด้วยตนเอง”

เจียงสื้อสื้อพูดไม่ออก ที่จริงเธออยากจะบอกกับจิ้นเฟิงเฉินว่า หาไม่เจอก็ไม่เป็นไร

เพราะเธออกสั่นขวัญหาย ดังนั้นตอนบ่ายและกลางคืน จิ้นเฟิงเฉินจึงอยู่เป็นเพื่อนเจียงสื้อสื้อตลอดเวลาไม่ห่างไปไหน เดิมทีเขามีIกำหนดต้องเดินทางไปต่างจังหวัด หากไม่มีความจำเป็นจิ้นเฟิงเฉินก็จะติดต่อผ่านโทรศัพท์หรือวิดีโอคอล แต่ในวันต่อมาจิ้นเฟิงเฉินก็เดินทางไปเหมืองในที่สุด

เจียงสื้อสื้อเดินตามเขามาถึงหน้าประตูแล้วจับมือเขาไว้ไม่ปล่อย

“สื้อสื้อ ไม่กลัวนะครับ คุณไปนอนพักผ่อนเมื่อคุณตื่นมารับรองว่าจะเห็นผม" จิ้นเฟิงเฉินปลอบเธออย่างใจเย็น ไม่มีท่าทางเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย

เจียงสื้อสื้อกัดปากตัวเองพูดว่า " ที่จริงไม่มีเพชรก็ไม่เป็นไรนะคะ ฉัน ..."

จิ้นเฟิงเฉินใช้คำพูดอันอ่อนโยนพูดขึ้นขัดจังหวะเธอว่า "เป็นสิครับ เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ มีครั้งเดียวในชีวิต ผมต้องการให้สิ่งที่ดีที่สุดกับคุณ"

ในที่สุด จิ้นเฟิงเฉินก็เดินทางจากไป

เจียงสื้อสื้อส่งข้อความหาเขาตลอดเวลา เธอเปิดทีวีเอาไว้ติดตามข่าวสารตลอดเวลา เจียงสื้อสื้อบอกกับตัวเองว่าต้องเชื่อใจเขา เธออยู่ในภาวะวิตกกังวลตลอดเวลา จนกระทั่งจิ้นเฟิงเฉินกลับมา

เมื่อเทียบกับตอนที่จากออกไป จิ้นเฟิงเฉินผมเผ้ายุ่งเหยิง ชุดสูทที่สะอาดสะอ้านก็ถูกฝุ่นเกาะคลุม แต่ไม่มีผลกระทบใดๆ

เจียงสื้อสื้อมองเขาแต่หัวจรดเท้า จากนั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ในที่สุดก็กลับมาสักทีนะคะ เมื่อสักครู่ฉันได้ยินข่าวบอกว่าที่นั่นยังไม่ปลอดภัยเท่าไหร่"

" โชคดีที่ผมหาเจอแล้ว" จิ้นเฟิงเฉินยิ้มแล้วพูดออกมา

เจียงสื้อสื้อก็มีความสุขมากเช่นกัน เธอโอบกอดจิ้นเฟิงเฉินเป็นรางวัล จากนั้นเดินไปเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำ ก่อนจะผลักจิ้นเฟิงเฉินเข้าไปในห้องน้ำ "ดูคุณสิคะ เลอะเทอะไปทั้งตัวเลย รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ”

เจียงสื้อสื้อรู้สึกแปลกใจที่จิ้นเฟิงเฉินหาเพชรเจอ จิ้นเฟิงเฉินได้ยินแล้วตอบเธอว่า “ตอนนี้ยังไม่ผ่านกระบวนการตกแต่ง มันยังไม่สวยนะครับ”

“งั้นแสดงว่าจะต้องหาคนมาทำอีกใช่ไหมคะ？”

“ใช่ครับจะต้องหาช่างมีฝีมือมาจัดการ สื้อสื้อ คุณอยากออกแบบเองไหม？”

เจียงสื้อสื้อค่อนข้างจะให้ความสนใจแต่ว่าไม่กล้าตอบรับเขาไปโดยตรงจึงได้พูดขึ้นว่า “ฉันก็อยากลองดูนะคะแต่ว่า......ระยะเวลาคงต้องนานสักหน่อย ถ้าอย่างนั้นก็คงจะไม่ทันงานแต่งของเราแน่เลย”

“อาจจะไม่ทัน ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็เลื่อนงานแต่งออกไปสิครับ” จิ้นเฟิงเฉินโอบกอดเจียงสื้อสื้อและลูบศีรษะของเธออย่างหยุดไม่ได้

เจียงสื้อสื้อได้ยินดังนั้นก็หันหลังไปมองเขาแล้วก้มหน้าพูดว่า “อย่างนั้นเหรอคะ แต่ แต่ถ้าเลื่อนงานแต่งงานออกไปอีก ฉันกลัวว่าท้องของฉันจะปิดไว้ไม่อยู่แล้ว”

เธออยากใส่ชุดแต่งงานสวยๆ แต่ถ้าท้องของเธอโตขึ้นก็คงไม่สวยแน่

จิ้นเฟิงเฉินมองเธอแล้วหัวเราะไม่พูดอะไร

เจียงสื้อสื้อรู้สึกกังวลใจขึ้นมา เธอพลิกตัวในอ้อมกอดของเขาแล้วจ้องหน้ามองเขาพูดว่า “ทำยังไงดีล่ะคะ คุณช่วยคิดวิธีสิ”